Κοινωνικό αντιπολιτευτικό μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση του ΔΝΤ, του ΣΕΒ, της διαπλοκής



15 Ιουλίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 4:57 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 5:01 μμ


Εάν επιχειρήσουμε να «κωδικοποιήσουμε» το αποτέλεσμα της 7ης Ιουλίου, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η Νέα Δημοκρατία και το καθεστωτικό «μπλοκ» που αυτή εκπροσωπεί πέτυχαν μια ευρεία εκλογική νίκη. Όμως την πραγματική πολιτική νίκη την πέτυχαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε συνθήκες μιας ιδιαίτερα δυσμενούς συγκυρίας. Ποιο είναι άραγε το εύρος και το κοινωνικό βάθος της επικράτησης της ΝΔ; Ποιος είναι ο βαθμός αποδοχής και εμπιστοσύνης που απολαμβάνει από την πλειοψηφία της κοινωνίας;

Του Μενέλαου Γκίβαλου

Τέτοιου είδους ερωτήματα δεν απασχολούν την ηγεσία του καθεστώτος και τους ολιγάρχες της διαπλοκής.

Γι’ αυτούς διακυβέρνηση σημαίνει πλήρης έλεγχος τόσο των κατασταλτικών μηχανισμών (σώματα ασφαλείας, δικαστική εξουσία, μηχανισμοί ελέγχου των πολιτών) όσο και των ιδεολογικών μηχανισμών (ΜΜΕ, μηχανισμοί προπαγάνδας).

Από την πρώτη στιγμή οι μηχανισμοί αυτοί εργαλειοποιήθηκαν και εντάχθηκαν στην εξουσία του καθεστώτος. Ακόμα και την ΕΡΤ μετέτρεψε σε προσωπικό του τιμάριο ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όμως μια αυταρχική εξουσία, που στηρίζεται σε μηχανισμούς επιβολής και κυριαρχίας, δεν μπορεί να έχει μέλλον. Η εκλογική βάση του 39% είναι από τη φύση της ετερόκλητη και δεν διαθέτει δεσμούς συνοχής.

Πέραν της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων της 7ης Ιουλίου αποτελεί «προϊόν» της συστηματικής, ακραίας πολεμικής που άσκησε το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.

Κι αυτές είναι μεν ψήφοι με αρνητικό πρόσημο προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν συνιστούν επιλογή εμπιστοσύνης προς τη ΝΔ.

Εκείνοι όμως που βρέθηκαν σε οικείο και ιδεολογικά ομοιογενές περιβάλλον ήταν οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, που ψήφισαν μαζικά τη ΝΔ, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.

Τα δύο μέτωπα 

Η κυβέρνηση και το σύστημα συμφερόντων που αυτή εκπροσωπεί από την πρώτη στιγμή θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν δύο μέτωπα.

Το πρώτο είναι το εσωτερικό. Γιατί τα στυγνά επιχειρηματικά συμφέροντα, οι ολιγάρχες, οι φορείς της διαπλοκής ήδη άρχισαν να διεκδικούν τη «λεία», διαγκωνιζόμενοι μεταξύ τους.

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ, η νέα χαριστική σύμβαση για το Ελληνικό, η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού, η διαρπαγή και εκμετάλλευση των δημόσιων νοσοκομείων αποτελούν τους πρώτους κεντρικούς στόχους, που σηματοδοτούν ότι το μεγάλο «ξεπούλημα» άρχισε άμεσα.

Αυτά τα συμφέροντα αποτελούν την πραγματική βάση στην οποία στηρίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Κι αυτή η βάση είναι από τη φύση της αντιθετική και συγκρουσιακή.

Το δεύτερο μέτωπο της σύγκρουσης θα διαμορφωθεί, και -μάλιστα, σύντομα- με τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Το πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επανέρχεται δριμύτερο, για να συνεχίσει, όπως μας διαβεβαίωσε ο κ. Βρούτσης, τις «μεταρρυθμίσεις» Σαμαρά – Βενιζέλου.

Γι’ αυτό οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ και οι νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες έχουν ήδη ετοιμάσει τα νομοσχέδια που θα καταργήσουν τα κοινωνικά επιδόματα και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ενώ θα οδηγήσουν σε μείωση των συντάξεων και των μισθών.

Πολλοί δεν θεώρησαν σημαντικές τις κοινωνικές παροχές και τα μέτρα οικονομικής στήριξης που καθιέρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τον Αύγουστο του 2018.

Τώρα όμως που το «μακρύ χέρι» της νεοφιλελεύθερης λιτότητας θα μπει στην τσέπη τους, θα μειώσει το εισόδημά τους και θα καταργήσει τα δικαιώματά τους, οι ψευδαισθήσεις θα διαλυθούν αυτόματα και θα αρχίσουν οι μαζικές αντιδράσεις.

Τα δύο πλεονεκτήματα του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και βγήκε ηττημένος από την εκλογική αναμέτρηση, διαθέτει σήμερα δύο σημαντικά πλεονεκτήματα: την ισχυρή κοινωνική – ταξική συμμαχία του 31,5% και το πολιτικό κεφάλαιο που λέγεται Αλέξης Τσίπρας.

Η Προοδευτική Συμμαχία συγκροτήθηκε και συμπορεύτηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως σε μεγάλο βαθμό παρέμεινε εξωτερικό – περιφερειακό στοιχείο.

Αυτή ακριβώς η ευρεία κοινωνική πλειοψηφία, που έχει συνείδηση του ρόλου της, θα πρέπει με «πυρήνα» τον ΣΥΡΙΖΑ να μετασχηματιστεί σε ισχυρή κοινωνική – προοδευτική παράταξη.

Ο ιστορικός αυτός μετασχηματισμός προϋποθέτει μαζικές οργανώσεις βάσης σε κάθε επίπεδο (τοπικό, εργασιακό, πολιτισμικό) και ουσιαστική παρέμβαση της βάσης αυτής στις αποφάσεις και τις εξελίξεις.

Μόνο μέσα από παρόμοια κοινωνικά ερείσματα ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχύσει τις ιδεολογικές αξίες και αρχές του και θα κατοχυρώσει τον αριστερό – προοδευτικό του χαρακτήρα.

Το 31,5%, άλλωστε, υπέδειξε σαφώς αυτή τη στρατηγική πορεία, που πρέπει άμεσα να ακολουθηθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προασπίσει τις κατακτήσεις των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας και να αποκαλύπτει καθημερινά τις αυταρχικές – αντικοινωνικές πολιτικές της ΝΔ.

Κι αυτή η πολιτική επιλογή απαιτεί, πέρα από την αντιπαράθεση στο Κοινοβούλιο, την άσκηση κοινωνικής αντιπολίτευσης.

Η πολιτικοποίηση και η ενεργητική παρέμβαση της κοινωνικής πλειοψηφίας θα είναι καταλυτική.

Και από εδώ ξεκινά ο νέος ιστορικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 110 της «Νέας Σελίδας» το Σάββατο 13 Ιουλίου 2019.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»:

Όλες οι φυλές της νέας κυβέρνησης

Το νέο πρόσωπο της Δημοκρατικής Παράταξης

Στη Βουλή η Προοδευτική Συμμαχία