Νέες περιπέτειες για τον Θωμά Λιακουνάκο – ∆εσμεύτηκε η κινητή περιουσία της Euromedica



12 Αυγούστου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 8:00 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 12:33 πμ


Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου για το «διαμάντι» της Axon Holdings αποτελεί σημάδι για την έξοδο του επιχειρηματία. Το χρονικό από την άνοδο έως την πτώση για την εταιρεία που πρωταγωνίστησε στον χώρο των διαγνωστικών κέντρων.

Του Παύλου Γεωργίου
[email protected]

Μπορεί εδώ και μήνες τα φώτα της δημοσιότητας να πέφτουν στις εξελίξεις σχετικά με το «Υγεία», το «Ιασώ» και το «Ερρίκος Ντυνάν», όμως σε μια άλλη γωνιά του κλάδου της ιδιωτικής υγείας, στον όμιλο διαγνωστικών της Euromedica, ένας επιχειρηματίας που έλαμψε για σχεδόν τρεις δεκαετίες στο μεταπολιτευτικό στερέωμα της χώρας δίνει την τελευταία του μάχη. Πρόκειται για τον Θωμά Λιακουνάκο, άλλοτε «εθνικό προμηθευτή» στα εξοπλιστικά προγράμματα και παραλίγο διάδοχο του στέμματος της Ολυμπιακής, ο οποίος όμως έπειτα από μια σειρά καταστροφικών επιλογών βαρύνεται σήμερα με καταδίκες και σειρά διώξεων. Ο ίδιος έχει επιλέξει τη Euromedica, άλλοτε κορωνίδα του Ομίλου της Axοn Holdings, που ο ίδιος δημιούργησε κατά την άνοδό του για να δώσει τη μάχη που θα τον κρατήσει ζωντανό στο επιχειρηματικό προσκήνιο. Oλα τα δεδομένα, ωστόσο, είναι εναντίον του…

Την εβδομάδα που πέρασε, μια δικαστική είδηση έδειξε να επιβεβαιώνει την επικείμενη «έξοδο». Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών αποφάσισε την προσωρινή δέσμευση της κινητής περιουσίας της Euromedica και του ταμείου της μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου και την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων που έχει καταθέσει το fund Farallon Capital, που από τον περασμένο Φεβρουάριο έχει αγοράσει δάνεια αξίας 184 εκατ. ευρώ του ομίλου. Το δικαστήριο δέχτηκε επιβαρυντικά στοιχεία εναντίον της διοίκησης της Euromedica (μεταφορά ρευστότητας από το ιδιόκτητο δίκτυο διαγωνιστικών της Euromedica προς όφελος τρίτων εταιρειών από το 2017), τα οποία προσκόμισε η DV01, διαχειρίστρια εταιρεία δανείων της Euromedica για λογαριασμό του Farallon, και αποφάνθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία μεταβολή στο ταμείο και στα κινητά περιουσιακά στοιχεία της μητρικής, με εξαίρεση την καταβολή μισθοδοσίας στους εργαζόμενους.

Το σκηνικό της κατάρρευσης συμπλήρωσαν η παραίτηση του διευθύνοντος σύμβουλου του ομίλου, Σπύρου Κοτρώτσιου, ο οποίος παίρνει τον δρόμο για το «Ιασώ Metropolitan», όπως μετονομάστηκε το «Ιασώ General» μετά την εξαγορά του από το CVC, και ο διορισμός του νέου Δ.Σ. με CEO τον Γιάννη-Νίκο Νικήτα. Πρόεδρος παραμένει ο γιος του Θωμά Λιακουνάκου, Νίκος, με το νέο Δ.Σ. να έχει ορίζοντα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019. Εκτός, βέβαια, αν προκύψουν εξελίξεις.

Η Farallon, που είχε και παλιότερα μερίδιο στο μετοχικό κεφάλαιο της Euromedica και σήμερα μετά την εξαγορά των δανείων είναι μεγαλοπιστωτής της, κορυφώνει με τις δικαστικές διαδικασίες την πίεσή της για αλλαγή της διοίκησης. Την ίδια στιγμή όμως ακόμη σοβαρότερες θα είναι για την οικογένεια Λιακουνάκου οι επιπτώσεις της επικείμενης απόφασης του δικαστηρίου στο αίτημα της Τράπεζας Πειραιώς να θέσει υπό ειδική διαχείριση τη μητρική Αxοn Holdings. Σε περίπτωση που η Πειραιώς κερδίσει την υπόθεση, τότε η Αxοn οδηγείται σε εκκαθάριση και στα προς πώληση στοιχεία της συγκαταλέγεται και το μετοχικό ποσοστό που κατέχει στη Euromedica. Για τη συνέχεια, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα δρομολογηθεί συνεργασία με τη Farallon για μια «επόμενη μέρα» χωρίς την παρουσία του Θωμά Λιακουνάκου στα πράγματα. Κάτι αναμενόμενο, αφού σήμερα η Euromedica είναι και το βασικό asset της Αxοn Holdings.

Σημειώνεται ότι τεχνικά η Αxοn Holdings κατέχει το 46,7% των μετοχών της Euromedica, ενώ μαζί με άλλες προσωπικές συμμετοχές τα συμφέροντα του Θωμά Λιακουνάκου στον διαγνωστικό όμιλο ανέρχονται στα επίπεδα του 61,6%. Ωστόσο, η είσοδος του Farallon και η απόκτηση των δανείων αλλάζουν την κατάσταση εφόσον ασκηθούν τα δικαιώματα.

Η αντίστροφη μέτρηση

Τα πράγματα, βέβαια, είχαν δρομολογηθεί εδώ και αρκετά χρόνια, όταν στο γύρισμα της δεκαετίας η Euromedica από πρωταγωνιστής στα διαγνωστικά άρχισε να ταλαιπωρείται από τον υπέρογκο δανεισμό που είχε χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξή της και σταδιακά να… κοκκινίζει. Τον Μάιο του 2015, η διοίκηση Λιακουνάκου πέτυχε την υπογραφή μιας Συμφωνίας Αναστολής Πληρωμών (Standstill Agreement) με το σύνολο των πιστωτριών τραπεζών και την εφαρμογή ενός σχεδίου αναδιάρθρωσης που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, με βασική πρόβλεψη τη μείωση του τραπεζικού δανεισμού και την επιστροφή της Euromedica σε μόνιμα θετικά οικονομικά αποτελέσματα. Παράλληλα, κινήθηκε στην κατεύθυνση εξεύρεσης στρατηγικού επενδυτή, ο οποίος όμως ποτέ δεν ήρθε, παρά τις υποσχέσεις του Λιακουνάκου.

Λίγους μήνες αργότερα, το «αμαρτωλό παρελθόν» χτυπά τον επιχειρηματία, που συλλαμβάνεται (τον Σεπτέμβριο του 2015) κατηγορούμενος για χρηματισμό κρατικών αξιωματούχων μέσω της υπεράκτιας εταιρείας Interaction, την οποία ήλεγχε ο ίδιος. Ηταν η υπόθεση των ιπτάμενων ραντάρ, ένα πρόγραμμα του υπουργείου Αμυνας που είχε κερδίσει για λογαριασμό ξένων εταιρειών το «σύστημα» του Θωμά Λιακουνάκου και της Αxοn. Λίγες μέρες αργότερα, θα κριθεί προφυλακιστέος και θα παραμένει για κάτι περισσότερο από έξι μήνες στη φυλακή, έως ότου τον Απρίλιο του 2016 αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους. Μερικούς μήνες μετά, καταβάλλει αποζημίωση 1 εκατ. ευρώ ως εγγύηση για την άρση και των περιοριστικών όρων. Μέχρι τότε όμως εναντίον του ασκούνται και άλλες διώξεις για τα εξοπλιστικά…

Δάνεια ύψους 408,5 εκατ.

Οι δικαστικές περιπέτειες του επιχειρηματία των όπλων δυσχέραναν ακόμη περισσότερο τα περιθώρια ελιγμών του. Ο επενδυτής για την Euromedica δεν βρέθηκε, ο ίδιος αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από το Δ.Σ. και να λάβει τη θέση του… πρόεδρου της Επιτροπής Στρατηγικού Σχεδιασμού, ενώ τα χρέη άρχισαν να καλπάζουν. Στο τέλος του 2016 το σύνολο των δανειακών υποχρεώσεων της Euromedica έφτασε το δυσθεώρητο ύψος των 408,5 εκατ. ευρώ από 120 εκατ. το 2009, ενώ οι ληξιπρόθεσμες δανειακές υποχρεώσεις εκτινάχθηκαν στα 354,7 εκατ. Και βέβαια τα ισχνά κέρδη της επόμενης διετίας δεν μπορούσαν να σώσουν την κατάσταση.

Λίγο πριν από το καλοκαίρι, ο επιχειρηματίας ύψωσε το… λάβαρο της αντεπίθεσης, μιλώντας για πολλοστή φορά για μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (για την οποία έχει προσδιοριστεί και γενική συνέλευση τον Σεπτέμβριο), για συνεργασία με ξένα funds που δεν κατονόμασε αλλά και για δικαστικό αγώνα κατά της Farallon. Στη γενική συνέλευση της Axon αναφέρθηκε, μάλιστα, σε «εισβολείς» και «τράπεζες-τιμωρούς», υποσχόμενος στους μετόχους μια «μεγάλη επιστροφή». Κάτι που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν πρόκειται να συμβεί. Για τον ίδιο τον Θωμά Λιακουνάκο τίποτα δεν θυμίζει το «ένδοξο» παρελθόν της περασμένης 20ετίας. Της περιόδου που, όπως πολλοί είπαν, έφερε το ντοστογιεφσκικό… έγκλημα και τιμωρία.

Η αεροπορική εταιρεία, τα εξοπλιστικά και τα απόρρητα έγγραφα

Στα τέλη Αυγούστου του 2002, ο Θωμάς Λιακουνάκος βρίσκεται σε ένα ακόμη μεταίχμιο της πολυτάραχης ζωής του. Το ΚΥΣΕΑ του αναθέτει τις παραγγελίες για τα επιθετικά ελικόπτερα ΑΗ-64D Apache και τα μεταφορικά ελικόπτερα ΝΗ-90, προγράμματα με προϋπολογισμό πάνω από 1,5 δισ. ευρώ.

Στην προ-Ολυμπιακή Ελλάδα της ευμάρειας, λίγος κόσμος ασχολείται με τα δισ. των κρατικών δαπανών. Οι περισσότεροι απολαμβάνουν τα μπάνια τους και ξοδεύουν τα δανεικά που τότε μοίραζαν αφειδώς οι τράπεζες. Οχι όμως όλοι. Κάποιοι ασχολούνται και με τα δισ. και με τα όπλα. Στον πράσινο γυάλινο πύργο δίπλα στην Αγία Βαρβάρα του Ψυχικού επικρατεί γιορτινή ατμόσφαιρα. Το προσωπικό της Axon ξεχύνεται πανηγυρίζοντας στους εταιρικούς διαδρόμους μόλις πληροφορείται ότι ο όμιλος έχει αποσπάσει άλλα δύο εξοπλιστικά συμβόλαια. Το ίδιο και ο ιδιοκτήτης της, ο οποίος βλέπει το έδαφος να επιστρέφει κάτω από τα πόδια του μετά την επιχειρηματική περιπέτεια της Axon Airlines και της διεκδίκησης της Ολυμπιακής, που λίγο έλειψε να του στοιχίσει το επαγγελματικό του στοίχημα. Για τον Θωμά Λιακουνάκο, η αγορά των όπλων, που υπήρξε από τα πρώτα του βήματα ένα «ασφαλές καταφύγιο», έσωζε την παρτίδα. Αλλωστε, την περίοδο εκείνη όλες οι εταιρείες οπλικών συστημάτων «έτρεχαν» στον Θωμά για να τους εκπροσωπήσει, θεωρώντας βέβαιο ότι θα κερδίσουν τους διαγωνισμούς και τα συμβόλαια του υπουργείου Αμυνας. Και δεν είχαν άδικο. Πρωταγωνιστής από τη δεκαετία του 1980 στη συγκεκριμένη αγορά, ο επιχειρηματίας είχε στήσει ένα τόσο ισχυρό σύστημα που δύσκολα έβρισκε αντίπαλο. Κανείς τότε δεν φανταζόταν ότι όλο αυτό θα έφερνε και το τέλος για τον ίδιο.

Από τη Νίκαια στην απόλυτη χλιδή

Ο Θωμάς Λιακουνάκος ξεκίνησε ταπεινά. Τελείωσε το νυκτερινό γυμνάσιο στη Νίκαια κι έμεινε στον Πειραιά τη δεκαετία του 1970, εργαζόμενος στον χώρο των προμηθειών. Οσοι τον γνωρίζουν από παλιά λένε ότι ο επιχειρηματίας άρχισε την καριέρα του προμηθεύοντας το Πολεμικό Ναυτικό με πρώτες ύλες. Ο οίκος προμηθειών λεγόταν «Κάπτεν Τόμας» και δεν ήταν άλλος από το μαγαζί που έφερε το όνομα του θείου του και τότε πραγματευόταν βίδες, ελάσματα και αναλώσιμα. Ο Θωμάς ανέδειξε το ταλέντο του στις πωλήσεις και πολύ σύντομα ξέφυγε από τα στενά περιθώρια του οικογενειακού καταστήματος.

Λίγο αργότερα, έκανε το πρώτο σημαντικό κοινωνικό βήμα στη ζωή του. Παντρεύτηκε τη Μαρία Σωτηριάδου, «κόρη» της πανίσχυρης τότε κατασκευαστικής ΕΔΟΚ – ΕΤΕΡ. Μπορεί στην αρχή να μην ήταν επιθυμητός, σταδιακά όμως ο γοητευτικός νέος κέρδισε την εμπιστοσύνη της οικογένειας, που είχε σημαντικότατη πρόσβαση στην τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και κάπως έτσι ο νεαρός Θωμάς Λιακουνάκος απέκτησε κοινωνική υπόσταση και πολλούς «φίλους» στην πολιτική ζωή.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η κυβέρνηση Καραμανλή αποφάσισε την προμήθεια αρμάτων μάχης, επιλέγοντας το γερμανικό Leopard-1, που για πολλούς ήταν η καλύτερη αγορά. Το περίεργο ήταν ότι αιφνίδια η κατασκευάστρια εταιρεία Krauss-Maffei Wegmann (KMW) άλλαξε τον έως τότε αντιπρόσωπό της στην Ελλάδα και όρισε στη θέση του τον Θωμά Λιακουνάκο, με τη σύμφωνη γνώμη του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ, τότε υπουργού Άμυνας, όπως ψιθυριζόταν στο παρασκήνιο.

Το συμβόλαιο των Leopard-1 αποδείχτηκε το «χρυσό εισιτήριο» στον χώρο της άμυνας για τον επιχειρηματία. Με προσεκτικά βήματα στην αρχή και αρκετά πιο τολμηρά στη συνέχεια, ο Λιακουνάκος εδραίωσε τη σχέση του με τους Γερμανούς της KMW αλλά και με πολλούς άλλους μεγάλους ξένους κατασκευαστές. Παράλληλα, δούλεψε συστηματικά στο Πεντάγωνο, καλλιεργώντας σχέσεις με ανθρώπους-κλειδιά, οι οποίοι αργότερα ανέβηκαν στην κλίμακα της στρατιωτικής ιεραρχίας.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η κρίση στα Ιμια μεταφράστηκε στην απόλυτη επιχειρηματική ευκαιρία. Εναν χρόνο μετά τα επεισόδια των βραχονησίδων, η κυβέρνηση Σημίτη εξήγγειλε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πακέτο. Και ο Θωμάς Λιακουνάκος βρέθηκε πάλι μέσα σε όλα. Η «μητέρα των μαχών» στους εξοπλισμούς ξεκίνησε με τους αντιαεροπορικούς Patriot και συνεχίστηκε με το πρόγραμμα των ιπτάμενων ραντάρ. Αν και η Αxon αντιπροσώπευε το «αταίριαστο» σύνολο ενός βραζιλιάνικου αεροσκάφους Embraer με ένα σουηδικό ραντάρ Ericsson, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στο συμβόλαιο της τάξης των 250 δισ. δραχμών. Η συνέχεια έδειξε ότι τα προβλήματα στο σύστημα και στη σύμβασή του αποδείχτηκαν «δούρειος ίππος» για τον Λιακουνάκο, αφού από εκεί ξετυλίχθηκε και ο μίτος που οδήγησε στη σύλληψή του. Την περίοδο εκείνη όμως το χρήμα και τα συμβόλαια έρεαν.

Η κατάρρευση της Axon Airlines

Την περίοδο που άρχισαν να τρέχουν οι εξελίξεις για την κρατική Ολυμπιακή, ο Θωμάς Λιακουνάκος είχε ήδη συστήσει την Αxon Airlines, μια μικρομεσαία αεροπορική εταιρεία, με επιλεγμένους προορισμούς και αεροσκάφη που εντελώς τυχαία ήταν κατασκευής Boeing και Embraer. Των εταιρειών, δηλαδή, που εκπροσωπούσε ο επιχειρηματίας στην άμυνα.

Μέσω της Axon Airlines ο Θωμάς Λιακουνάκος «χτύπησε» την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής και έφτασε πολύ κοντά. Ισως δε να είχε αποκτήσει και τον έλεγχό της, αν οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες δεν αποκάλυπταν ότι το γράμμα ήταν κενό. Ενώ οι προσφορές των υποψηφίων για την Ολυμπιακή αξιολογούνταν και η Axon Airlines είχε καταγραφεί ως προτιμητέος ανάδοχος, η εταιρεία κατέρρευσε και τα αεροσκάφη της αντιμετώπισαν περιστατικά κατάσχεσης για χρέη σε αεροδρόμια του εξωτερικού, κάτι που δικαίωσε κατά έναν τρόπο όσους υποστήριζαν ότι είχε «στηθεί» μόνο για τη διεκδίκηση της Ολυμπιακής.

Το comeback

Επί κυβερνήσεων Σημίτη ξεκίνησε ένα άνευ προηγουμένου σερί προγραμμάτων με εταιρείες που εκπροσωπούνταν από την Axon. Τα άρματα μάχης Leopard-2, η ηλεκτρονική προστασία των F-16, ο εκσυγχρονισμός των αντιαεροπορικών Hawk, η νέα παραγγελία ελικοπτέρων Apache και Chinook και τα ελικόπτερα NH-90, στα οποία οι επιχειρήσεις Λιακουνάκου είχαν την ευθύνη των αντισταθμιστικών, έδειχναν τον νέο ισχυρό παίχτη στους εξοπλισμούς. Τα συμβόλαια που υπέγραψαν οι πελάτες της Axon υπερέβησαν συνολικά τα 6 δισ. ευρώ, κάτι που σχηματίζει ένα δυσθεώρητο νούμερο για τα οφέλη που μπορεί να αποκόμισε ο όμιλος του Θωμά Λιακουνάκου από προμήθειες. Επίσημες και μη.

Για τον επιχειρηματία το «πάρτι» τελείωσε το 2006, όταν ξεκίνησαν οι έρευνες για τις δραστηριότητές του. Στις έρευνες δεν έλαβαν μέρος μόνο οι ελληνικές Αρχές, αλλά και οι αμερικανικές. Κάτι που οδήγησε στον τερματισμό των συνεργασιών του με εταιρείες των ΗΠΑ. Ηταν η αρχή του τέλους.

Σύντομα «ήρθαν» οι αποκαλύψεις του άλλοτε διευθυντή Εξοπλισμών Αντώνη Κάντα, αλλά και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η διάρρηξη στη βίλα του στο Ψυχικό. Οι πληροφορίες της εποχής ανέφεραν ότι οι διαρρήκτες δεν πήραν μόνο λεφτά και κοσμήματα, αλλά και έγγραφα και δισκέτες με απόρρητα επαγγελματικά στοιχεία του Θωμά Λιακουνάκου. Η συνέχεια έδειξε ότι κάποια από αυτά αξιοποιήθηκαν.

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 62 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 12/8/2018

Διαβάστε στη «Νέα Σελίδα» που κυκλοφορεί την Κυριακή 12/8 – Μαζί καλοκαιρινή εκδοτική προσφορά