Το «ηθικό πλεονέκτημα» των πολιτικών εντολοδόχων της διαπλοκής



7 Μαρτίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 3:22 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 3:22 μμ


Του Μενέλαου Γκίβαλου

Οπως μας εξηγεί ο «πατριάρχης» του νεοφιλελεύθερου «κοσμοειδώλου», Φρίντριχ Χάγιεκ, η κοινωνία έφτασε μέχρι τις μέρες μας μέσα από τον ανταγωνισμό, διαμορφώνοντας τους δικούς της νόμους και κανόνες. Αποκάλεσε την κοινωνία αυτή «αυθόρμητη τάξη» και επεσήμανε ότι η εισαγωγή από τους «κοινωνιστές» της έννοιας της «κοινωνικής δικαιοσύνης» -δηλαδή μιας ηθικής ιδέας- συνιστά αυθαίρετη, ανορθολογική και ανιστόρητη παρέμβαση. Στο περίφημο, μάλιστα, έργο του «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας» θεωρεί ότι πρώτος, απόλυτος νόμος είναι η διασφάλιση της ελευθερίας του οικονομικού πράττειν. Με βάση αυτό τον απόλυτο νόμο διαμορφώνονται το δίκαιο και η νομοθεσία.

Είναι απολύτως συνεπείς, λοιπόν, οι εγχώριοι εκφραστές και πολιτικοί εκπρόσωποι των νεοφιλελεύθερων προταγμάτων και των διαπλεκόμενων συμφερόντων: δεν μπορεί να υπάρχει -και δεν υπάρχει- διάσταση μεταξύ νόμιμου και ηθικού. Κατ’ ουσίαν το «ηθικό» ενσωματώνεται και «εξαφανίζεται» μέσα στο «νόμιμο».

Τι είναι όμως νόμιμο, σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο – διαπλεκόμενο «στρατόπεδο»; Νόμιμο είναι ό,τι διασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία των μηχανισμών της νεοφιλελεύθερης αγοράς. Νόμιμη θεωρείται στη βάση αυτή η κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, η φοροδιαφυγή και φοροκλοπή -είτε αυτή συντελείται νομότυπα είτε αυθαίρετα-, ενώ νόμιμη κρίνεται επίσης η δράση των επιχειρηματικών – διαπλεκόμενων συμφερόντων. Ο ίδιος, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτίμησε ότι η «δράση» της Novartis συνιστά ένα απλό επιχειρηματικό «παράπτωμα».

Το νεοφιλελεύθερο «κοσμοείδωλο» έχει το δικό του «Σύνταγμα της Αγοράς», τη δική του «ηθική», τους δικούς του νόμους, τις δικές του «αξίες», τον δικό του γλωσσικό – νοηματικό κώδικα, με βάση τον οποίο ερμηνεύει την πραγματικότητα. Σε αυτή ακριβώς την πραγματικότητα ο εξοντωτικός ανταγωνισμός, το ασύδοτο κέρδος, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, η ιδιοποίηση του κοινωνικού και δημόσιου πλούτου διαμορφώνουν τον «ηθικό κώδικα» του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος και των πολιτικών εντολοδόχων του.
Ομως η «κουτσουρεμένη» από τους μηχανισμούς της αγοράς αστική δημοκρατία και η κληρονομιά των αξιακών – ηθικών προταγμάτων του Διαφωτισμού ανθίστανται ακόμα. Εξ ου και η λυσσώδης «επιχείρηση» των κομμάτων της διαπλοκής, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, να καταρρίψουν πάση θυσία το ηθικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ.

Δύο κόσμοι συγκρούονται στην πράξη. Στο κοινωνικό – δημοκρατικό «κοσμοείδωλο» η ηθική υπέρκειται του νόμου, που έχει, άλλωστε, ιστορική σχετικότητα. Η κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, η δημοκρατία -σε όλες της τις εκφάνσεις-, η αξιοπρέπεια και η ισοτιμία -όχι απλώς η νομική ισότητα- μεταξύ των πολιτών αποτελούν απαράγραπτες αξίες. Κι αυτές θα πρέπει να καθοδηγούν την πολιτική πράξη.

Απέναντι σε αυτό τον κόσμο βρίσκονται εκείνοι που πιστεύουν στη «νομιμότητα» και στην «ηθική» της «κοινωνίας της ζούγκλας». Στην «ηθική» της διαφθοράς, της διαπλοκής, της απαξίωσης της δημοκρατίας. Αυτό είναι, άλλωστε, το δικό τους «ηθικό πλεονέκτημα».

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 39 της εφημερίδας «Νέα Σελίδα», 4/3/2018