Εθνική αδράνεια…

7

 

Η εξωτερική πολιτική ήταν αρκετές φορές, μετά τη Μεταπολίτευση, προσχηματικός λόγος επίκλησης «μείζονος εθνικού θέματος» για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Προσχηματικός, όχι γιατί δεν υπήρξαν στιγμές στη σύγχρονη ιστορία που το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά ή το Σκοπιανό είχαν φτάσει σε σημείο κορύφωσης ώστε να απαιτούνται για τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων νωπή λαϊκή στήριξη και ευρείες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, αλλά επειδή ουδέποτε η προσφυγή στις κάλπες οδήγησε, τελικά, σε τέτοιες αποφάσεις. Η δύναμη της αδράνειας σε συνδυασμό με το «πολιτικό κόστος» βύθισε πλειστάκις την ελληνική διπλωματία στο τέλμα, ενίοτε, μάλιστα, σε βάρος των εθνικών μας θεμάτων.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ Π. ΚΟΤΡΩΤΣΟΣ

Η επίσκεψη Ερντογάν αποτέλεσε -πέραν όλων των άλλων- αφορμή για να αναδειχτούν δύο σχολές σκέψης περί την εξωτερική πολιτική. Η μία είναι γνωστή: μεταθέτει δύσκολες αποφάσεις στις επόμενες κυβερνήσεις και κρατά τα πράγματα σε μια φλύαρη (δήθεν) κινητικότητα στο πλαίσιο γνωστών στερεοτύπων και παθητικής στάσης. Η άλλη είναι αυτή που διαπιστώνουμε σιγά σιγά τους τελευταίους μήνες να διαμορφώνεται ως ένα νέο «δόγμα» στα ανοιχτά για δεκαετίες μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής. Η επιχειρηματολογία, για παράδειγμα, της αντιπολίτευσης σχετικά με το αν ήταν χρήσιμη ή σωστού «timing» η επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου παραπέμπει στη σχολή σκέψης της αδράνειας. Η άποψη ότι δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε από τον διάλογο με την Τουρκία και την προσπάθεια αντιμετώπισης επιμέρους -αλλά σημαντικών- ζητημάτων παραπέμπει στη δεύτερη.  

Στο Κυπριακό, φέρ’ ειπείν, οποιαδήποτε διαπραγμάτευση γίνει στο μέλλον θα εκκινεί από τα «κεκτημένα» του Κρανς Μοντανά για την άρση των επεμβατικών «δικαιωμάτων» και την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας.  

Η παραπάνω σύγκρουση αντιλήψεων θα κλιμακωθεί, όπως όλα δείχνουν, το 2018, εφόσον προχωρήσουν οι συνομιλίες για την ονομασία των Σκοπίων. Από το περίφημο «πακέτο Πινέιρο» του 1992 μέχρι τις μέρες αρκετοί έχτισαν πολιτικές καριέρες πάνω στο Σκοπιανό, αλλά η μία μετά την άλλη οι χώρες παγκοσμίως αναγνώριζαν τη FYROM ως «Μακεδονία». Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης έως τα 12 ναυτικά μίλια.  

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Κοτζιάς εμφανίζονται αποφασισμένοι να υπερβούν τα φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος. Το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι δυναμικό και φαίνεται να μας ευνοεί. Και τώρα θα αρχίσει να φαίνεται ποιοι πλειοδοτούν στην ακινησία και τον fake πατριωτισμό… 

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 29 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 23/12/2017