Το Σκοπιανό «πουλάει» ακόμα



16 Ιανουαρίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 4:09 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 4:09 μμ


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ Π. ΚΟΤΡΩΤΣΟΣ

Το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ είναι ίσως η σοβαρότερη τραυματική εμπειρία που βίωσε η χώρα τις τελευταίες περίπου τρεις δεκαετίες. Εάν υπολογίσει κανείς τις αρνητικές συνέπειες και το εθνικό αποτύπωμα που άφησαν η προδοσία της Κύπρου, η εισβολή και η συνεχιζόμενη κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού, το λεγόμενο «Μακεδονικό ζήτημα», αν και θεωρητικά σαφώς μικρότερης κλίμακας, επηρέασε πολύ περισσότερο τον εθνικό μας διαλογισμό, την κοινωνία και τα πολιτικά πράγματα. Ηταν η αφορμή (;) να πέσει μια κυβέρνηση, να ιδρυθεί ένα κόμμα που έδρασε ως εργαστήριο διαμόρφωσης ιδεών περί τα εθνικά θέματα και, κυρίως, να υποκατασταθεί ο διεθνής ορθολογισμός περί «εθνικών ζωτικών συμφερόντων» από την έννοια ενός θολού πλέγματος «ιστορικού δικαίου».

Πάνω στο Σκοπιανό οικοδομήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα πολιτικές καριέρες, φτιάχτηκαν περιουσίες και χαράχτηκαν διχαστικές διαχωριστικές γραμμές περί πατριωτών και μειοδοτών. Αν οι παλιοί διευθυντές εφημερίδων απέφευγαν να προβάλλουν τις κατά καιρούς εξελίξεις σχετικά με το Κυπριακό με τη δικαιολογία ότι «το θέμα δεν πουλάει», το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν ένα θέμα που «πουλούσε» και, απ’ ό,τι φαίνεται, «πουλάει» ακόμα. Κι αυτό όχι ως ένα σημείο σύγκλισης για να βρεθεί η καλύτερη δυνατή και εθνικά επωφελής λύση, αλλά ως ανακύκλωση της εσωστρεφούς αντίληψης περί μη λύσης.

Ακόμα και σήμερα, όσοι μιλούν για την ανάγκη να υπερβεί η χώρα τη μακρά μεταπολεμική περίοδο που ζητωκραύγαζε για τις ήττες της και επαναπαυόταν στην αντίληψη του θύματος και της συνωμοτικής καταδίωξης από τους «ξένους» δεν βρίσκουν εύκολα βήμα. Σε αντίθεση με τους ιεροκήρυκες που αναγορεύουν σε εθνική υπερηφάνεια την απομόνωση και την αδράνεια.

Το χειρότερο ίσως είναι ότι αυτοί που πλειοδοτούν σε πατριωτισμό είναι εκείνοι που τελικά παρέδωσαν το όνομα της Μακεδονίας εξαιτίας της παταγώδους αποτυχίας τους να χειριστούν το πρόβλημα. Γι’ αυτό και η προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη για την επίλυσή του (με ομολογουμένως όχι μεγάλες, κατά τη γνώμη μου, πιθανότητες επιτυχίας λόγω των στερεοτύπων που έχουν δημιουργηθεί και στα δύο κράτη) πρέπει να καταστεί σαφές ότι δεν γίνεται από μηδενική βάση, αλλά από το σημείο που εκείνοι το άφησαν. Τα «βαφτίσια» των Σκοπίων δεν γίνονται τώρα, οι «νονοί» κυκλοφορούν ανάμεσά μας και επαίρονται για τις… παραλείψεις τους.

 

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 32 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 14/01/2018