Στη ΝΔ δεν αρέσει η «πλέμπα»



17 Σεπτεμβρίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 5:05 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 5:10 μμ


Οι εμμονές του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον περιορισμό των υπαλλήλων στις κρατικές υπηρεσίες και η ξεκάθαρη τοποθέτηση του αντιπροέδρου του κόμματος της ΝΔ Κωστή Χατζηδάκη, ότι θα απολυθούν όλοι οι συμβασιούχοι του Δημοσίου, δεν είναι καινούρια επιχειρηματολογία στην πολιτική ζωή της χώρας. Θα μπορούσε κάλλιστα να πει κάποιος ότι πρόκειται για τη γενικότερη φιλοσοφία που διαπνέει τη σημερινή ηγεσία της ΝΔ, η οποία σχετίζεται με την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού και την εφαρμογή του δόγματος «μικρότερο ή λιγότερο κράτος – προώθηση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας».

Του Σωτήρη Καψώχα
[email protected]

Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν παραπέμπουν στην αναμενόμενη ιδεολογική κοινοτοπία. Επί της ουσίας πρόκειται για μια πολιτική που ενέχει ταξικά και εκδικητικά χαρακτηριστικά. Είναι η κρυπτόμενη αντίληψη που ενστερνίζεται η ΝΔ για τον εαυτό της περί «αριστείας των δικών μας» και ότι «το κράτος έχει φυσικούς ιδιοκτήτες: εμάς». Τι είπε ο Κωστής Χατζηδάκης, ομολογώντας κυνικά την πρόθεση του κόμματός του; «Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσλάβει κομματικά ρουσφέτια και περιμένει όλους αυτούς να τους μονιμοποιήσουμε, αυτό δεν θα γίνει». Και πρόσθεσε: «Το θέμα στο Δημόσιο δεν είναι πια ο αριθμός, αλλά η ποιότητα».

Αυτό που λέει ο πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστής αντιπρόεδρος της ΝΔ είναι ότι οι συμβασιούχοι είναι η «πλέμπα» της κοινωνίας και ο ΣΥΡΙΖΑ τους εναγκαλίζεται για να κρατηθεί στην εξουσία. «Μια εξουσία που μας ανήκει κληρονομικά, αφού είμαστε οι άριστοι της κοινωνίας, και το καθεστώς των σκυβάλων την κατέβαλε από ένα ατύχημα της Ιστορίας». Δεν είναι τυχαίο ότι το μοναδικό «μεταρρυθμιστικό» επίτευγμα που είχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης ήταν οι απολύσεις καθαριστριών και σχολικών φυλάκων.

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 67 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»:

Το νέο μνημόνιο Μητσοτάκη: Σε ιδιώτες η κοινωνική ασφάλιση & τα Ταμεία των συνταξιούχων

Η συνδικαλιστική ελευθερία συνθλίβεται καταστατικά…

Ο διαχρονικός αντικαραμανλισμός του Συγκροτήματος