Η βλαβερή επιρροή μιας «κληρονομιάς»

14

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία και ικανοποιητική συμμετοχή η ανάδειξη προέδρου τού υπό διαμόρφωση ενιαίου φορέα της «Κεντροαριστεράς». Είναι εμφανής ο καθοριστικός ρόλος του ΠΑΣΟΚ, που αναδείχτηκε στον «βασικό κορμό» του όλου εγχειρήματος. Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις και ομάδες που συμμετείχαν στη διεύρυνση του χώρου με κριτική διάθεση προς το ΠΑΣΟΚ («παλιό», «ξεπερασμένο» κ.λπ.) απεδείχθη ότι είχαν περιορισμένη δυναμική στις σχετικές διαδικασίες. Αντίθετα, είχαμε μια χαρακτηριστική ενεργοποίηση ενός τμήματος του «παλιού ΠΑΣΟΚ» ή και «επιστροφή» που «έσωσε την παρτίδα», αν και στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί -από πολλούς σημερινούς συμμετέχοντες και υποψήφιους αρχηγούς του νέου φορέα- ως το… «βαθύ ΠΑΣΟΚ» που έφταιγε για όλα τα δεινά της χώρας! Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ «πλήρωσε» πολιτικά την κρίση περισσότερο απ’ ό,τι του αναλογούσε. Παρότι η βασική ευθύνη βρίσκεται στη διακυβέρνηση της περιόδου 2004-2009 από τη ΝΔ, καθώς την περίοδο αυτή διαμορφώθηκαν οι συνθήκες του δανειακού αδιεξόδου της χώρας. Αυτό συνέβη γιατί η αντιμετώπιση της κρίσης, δηλαδή της «καυτής πατάτας» που πήρε στα χέρια του ο Γιώργος Παπανδρέου, έγινε με καταστροφικό τρόπο για τη χώρα. Διεσώθησαν, πρωτίστως, οι δανείστριες τράπεζες, με όρους όμως καταστροφικούς για την ελληνική κοινωνία. Μετά ήρθε και η «ετερόκλητη» συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, που αποτελείωσε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο σταδιακά εγκαταλείφθηκε από τις αντιδεξιές, κεντρώες και προοδευτικές δυνάμεις, που μέχρι τότε ήταν κύριοι εκπρόσωποί τους. Εχασε το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών αναφορών του. Ο αντίλογος είναι ότι έτσι «σώθηκε» η χώρα. Οντως «σώθηκε», αλλά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο για τους Ελληνες πολίτες. Τώρα ομολογείται και από τους δανειστές μας. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν διαγράφεται ούτε ακυρώνεται. Αρα η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς προϋποθέτει την πολιτική απαγκίστρωση του χώρου από τη βλαβερή επιρροή της περιόδου αυτής. Αυτό θα κρίνει την προοπτική και το μέλλον της. H αναγνώριση του λάθους με «φυγή προς τα εμπρός». Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία της, κάτω από την πίεση για δικαίωση των προσώπων που φέρουν την ευθύνη για την περίοδο αυτή, δεν έχει τη δύναμη και δεν μπορεί ακόμη να αποτινάξει την πολιτικά «χρεοκοπημένη» κληρονομιά. Αυτό την οδηγεί σε μια «ατζέντα αντιπολίτευσης» παράλληλη με αυτή της ΝΔ (τύπου Σαμαρά – Βενιζέλου), που αποδυναμώνει τη διαμόρφωση μιας νέας κεντροαριστερής – σοσιαλιστικής ταυτότητας, απαλλαγμένης από τα «βάρη» της πρόσφατης περιπέτειάς της. Την εγκλωβίζει -παρότι το αρνείται- σε μια κατεύθυνση σιωπηρής «δορυφοροποίσης» προς τη ΝΔ. Η οποία ενισχύεται από την άκριτη αντιΣΥΡΙΖΑ στάση της, που αλλοιώνει το προοδευτικό στίγμα της. Οσο το πρόβλημα αυτό κρύβεται «κάτω από το χαλί», η ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου θα εξελίσσεται σε «σισύφεια προσπάθεια». Επίσης, δεν μπορεί να αγνοηθεί η αντίθεση της στάσης αυτής με την ευρωπαϊκή τάση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που εγκαταλείπουν τις συνεργασίες με τα συντηρητικά κόμματα και τις «κοινωνικοοικονομικές συγκλίσεις», που τους οδήγησαν σε οδυνηρές ήττες. Η αντιστοίχιση των δημοκρατικών σοσιαλιστικών ιδεών με πρακτικές εφαρμοσμένης πολιτικής που αναφέρονται σε κοινωνικές δυνάμεις που ιστορικά εκπροσωπούν είναι ο μόνος δρόμος ανάκαμψης της Κεντροαριστεράς και στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, αντίστοιχες πρέπει να είναι και οι πολιτικές συμμαχίες (αριστεροί – σοσιαλιστές – οικολόγοι), με δεδομένο τον εύλογο πολιτικο-κομματικό ανταγωνισμό, προκειμένου να συγκροτηθούν προοδευτικές κυβερνητικές πλειοψηφίες. Αυτή πλέον είναι η κατεύθυνση της πλειονότητας των σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης. Δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση η χώρα μας. Το ζητούμενο είναι να ανακοπεί η νεοφιλελεύθερη αντικοινωνική λαίλαπα που τροφοδοτεί τα ακροδεξιά κόμματα, δημιουργεί συνθήκες εθνικιστικών αναδιπλώσεων, ενισχύει τον λαϊκισμό και τροφοδοτεί την ξενοφοβία. Η περίπτωση Καμμένου χρησιμοποιείται, από τη μια, ως «μέσο» ανατροπής της κυβέρνησης, αφού εξαντλήθηκαν όλα τ’ άλλα, και, από την άλλη, ως πρόσχημα άρνησης μιας προσπάθειας σύγκλισης των προοδευτικών δυνάμεων. Που, βέβαια, δεν θα μπορέσει να αντέξει στον χρόνο, ιδίως μετά τις επόμενες εκλογές, και αφού θα έχουν προηγηθεί η λήξη των μνημονίων και η έξοδος της χώρας στις αγορές. Οσο περισσότερο αποκαθίσταται η κεντροαριστερή και σοσιαλδημοκρατική ταυτότητα του νέου φορέα και απεγκλωβίζεται από τον «εναγκαλισμό» της ΝΔ, τόσο περισσότερο θα ομαλοποιείται ο πολιτικός άξονας της χώρας, παράλληλα με την οικονομία, προς όφελος της κοινωνίας και της δημοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 25 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 26/11/2017