Επιστροφή στην αξιοπρέπεια ή φιλανθρωπία το επίδομα ενοικίου;



4 Μαρτίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 5:46 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 5:46 μμ


Σε συνέχεια του αφιερώματος στην προστασία της πρώτης κατοικίας, σε αυτό το φύλλο θεωρήσαμε αναγκαίο να αναφερθούμε στο επίδομα ενοικίου που θεσπίστηκε από την κυβέρνηση. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα μέτρο που κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με την εφαρμογή του, ωστόσο οι απόψεις για τον χαρακτήρα του, τον αριθμό των δικαιούχων και τη διάρκειά του αποκλίνουν ανάλογα με την κομματική ταυτότητα ή τον φορέα που εκπροσωπούν όλοι όσοι συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Ενα θετικό μέτρο που στη μέγγενη της προεκλογικής περιόδου και έπειτα από περίπου δέκα χρόνια σκληρής κρίσης δεν απολαμβάνει την αναγνώριση που του αξίζει.

Toυ Δημήτρη Στεμπίλη

Οι εποχές έχουν αλλάξει και η ελληνική κοινωνία δείχνει να μην θέλει ή, τις περισσότερες φορές, να μην μπορεί να επενδύσει στην απόκτηση κατοικίας. Η εμπειρία της πολύχρονης κρίσης και της ύφεσης που αυτή επέβαλε μετέβαλε την αντίληψη για τη ζωή και την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Μετά την εξασφάλιση της επιβίωσης, ο επόμενος στόχος είναι η αξιοπρεπής διαβίωση και η παροχή στα νεότερα μέλη των οικογενειών όλων εκείνων των δυνατοτήτων που θα επιτρέπουν την πρόσβαση στη γνώση και την απόκτηση δεξιοτήτων που θα τους καταστήσουν ανταγωνιστικούς στο σκληρό περιβάλλον της αναζήτησης εργασίας. Κατά συνέπεια, η αγορά ή η κατασκευή ενός ακινήτου έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Ωστόσο, αυτή η αλλαγή αντίληψης δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα. Η μειωμένη αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, σε συνδυασμό με τα λίγα διαθέσιμα προς ενοικίαση σπίτια, διογκώνει το πρόβλημα της στέγης στην Ελλάδα. Ποιος πίστευε πριν από 20 χρόνια ότι κάποιος συμπολίτης μας δεν θα μπορούσε να νοικιάσει στην Αθήνα ή σε άλλα αστικά κέντρα ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα που θα ανταποκρινόταν στην οικονομική του δυνατότητα. Κι όμως, η εδώ και δεκαετίες πραγματικότητα του Παρισιού και του Λονδίνου άρχισε να στοιχειώνει και τη δική μας πρωτεύουσα. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό έχει παίξει και η διάδοση της χρήσης της πλατφόρμας Airbnb, που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την εξεύρεση κατοικίας προς ενοικίαση.

Ανατρέχοντας στα κείμενα των συμμετεχόντων στο αφιέρωμα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι, εκτός από τις ιδεολογικές ή άλλες διαχειριστικές αποκλίσεις, υπάρχει ένα βασικό κοινό σημείο. Η αναγκαιότητα του μέτρου που είναι επωφελές τόσο για τους ενοικιαστές όσο και για τους ιδιοκτήτες. Σε μια αγορά που έχει πληγεί όσο καμιά άλλη στα χρόνια της κρίσης, η επιδότηση του ενοικίου δημιουργεί επιλογές και εξισορροπεί αντικρουόμενα συμφέροντα. Είναι θεμιτή μια δημόσια αντιπαράθεση για το εύρος του μέτρου, ωστόσο μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει η εφαρμογή του.

Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, πόσω μάλλον όταν αναφερόμαστε σε ένα κατεξοχήν κοινωνικό μέτρο που δείχνει να μην έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα, αλλά να απαντά στις ανάγκες των πολιτών. Τα ποσά που θα διατίθενται στους δικαιούχους δεν είναι αστρονομικά, αλλά μπορούν να θεωρηθούν ως η αρχή για την ποιοτική και ποσοτική επέκταση του μέτρου το άμεσο μέλλον. Ακολουθούν τα ευρωπαϊκά πρότυπα και είναι προσαρμοσμένα στα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας και με προβλέψεις έτσι ώστε να μην αδικηθούν οι δικαιούχοι ή να μην ευνοηθούν οι επιτήδειοι. Χρειάζεται, λοιπόν, προσοχή από όλους στην ανάγνωση και τη συμπλήρωση της αίτησης ούτως ώστε να λάβουν όλοι αυτό που δικαιούνται…

Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας την Kυριακή 3/03/2019