Διπλό παιχνίδι από τη Ρώμη

Πρωτοφανής ενέργεια η συμμετοχή της φρεγάτας «Martinengo» στην πειρατική επιχείρηση του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας «Ασπίδα της Μεσογείου». Ο ρόλος της Eni και οι διπλωματικοί χειρισμοί των Ιταλών, που έβαλαν πλάτη στα σχέδια της Αγκυρας



25 Δεκεμβρίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 12:30 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 12:35 μμ
Η ιταλική φρεγάτα «Martinengo»


Αντί να βρεθεί στο πλευρό της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ανατολική Μεσόγειο ως όφειλε, λόγω ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και δικαιωμάτων της πετρελαϊκής εταιρείας Eni σε Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, η ιταλική φρεγάτα «Martinengo» συμμετείχε την περασμένη Κυριακή στην τουρκική ναυτική άσκηση «Ασπίδα της Μεσογείου»

Του Στέφανου Μυτιληναίου

[email protected]

Τι κρύβουν οι κινήσεις των Ιταλών στα ενεργειακά 

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για άσκηση, αλλά για πειρατική επιχείρηση του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας, που αποσκοπεί στην κατάληψη της κυπριακής ΑΟΖ. Η ιταλική συμμετοχή σε μια «Ασπίδα» εχθρική προς την Κυπριακή Δημοκρατία δεν ξάφνιασε τους γνωρίζοντες· αντιθέτως, επιβεβαίωσε τις πολλές ενδείξεις που συσσωρεύονται τα δύο τελευταία χρόνια ότι η Ιταλία παίζει διπλό παιχνίδι στα «ενεργειακά» με την Τουρκία.

Εξαιτίας της Eni η Τουρκία πάτησε «κυριαρχικά» στην κυπριακή ΑΟΖ. Η «κερκόπορτα» άνοιξε τον Φεβρουάριο toy 2018, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία εμπόδισαν επανειλημμένα το γεωτρύπανο Saipem 12000 να κατευθυνθεί στον στόχο «Σουπιά», στο Οικόπεδο 3, για να πραγματοποιήσει διερευνητική γεώτρηση για λογαριασμό της Eni. Ο τότε «διπλωματικός» χειρισμός της ιταλικής κυβέρνησης λίγο έλειψε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την υπουργό Άμυνας της Ιταλίας, Ρομπέρτα Πινότι, να αναζητά «κοινά αποδεκτή λύση» με τον Τούρκο ομόλογό της, σαν να του έπεφτε λόγος. Ανάλογο σκηνικό επαναλήφθηκε το φθινόπωρο φέτος, όταν η Eni, ύστερα από τουρκικές απειλές, δεν τόλμησε να προχωρήσει στο Οικόπεδο 7, «τραβώντας» και τη γαλλική Total. Είχε προηγηθεί η δήλωση του επικεφαλής της ιταλικής πετρελαϊκής εταιρείας, Κλάουντιο Ντεσκάλτσι, ότι «αν κάποιος εμφανίζεται με πολεμικά πλοία, δεν κάνω γεωτρήσεις».

Το γεωτρύπανο «Saipem 12000» το οποίο εμποδίστηκε επανειλημμένα από τουρκικά πολεμικά πλοία να πραγματοποιήσει διερευνητική γεώτρηση στο Οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ

Το πώς βλέπουν οι Ιταλοί τα πράγματα ομολόγησε πολύ ειλικρινά ο Νίκολο Σαρτόρι, ένας νεαρός Ιταλός ειδικός στα ενεργειακά, ο οποίος συμμετέχοντας στα μέσα Σεπτεμβρίου σε ημερίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ υποστήριξε ότι «η Τουρκία είναι ένας θεμελιώδης παίκτης και μπορεί να διαμορφώσει τη γεωπολιτική της Ανατολικής Μεσογείου», προσθέτοντας ότι «υπάρχει ανάγκη να εμπλακεί με κάποιο τρόπο η Τουρκία στη συζήτηση». Σε αυτά εάν συνυπολογιστούν τα προσκόμματα της Ιταλίας στον αγωγό EastMed, όπως και η στάση της στον εμφύλιο της Λιβύης, όπου η Eni έχει μερίδιο στα λιβυκά πετρελαϊκά κοιτάσματα, προσφέροντας υποστήριξη στη φιλοτουρκική ισλαμική Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Τρίπολης, μόνο αξιόπιστο Ευρωπαίο εταίρο δεν την καθιστούν σε σχέση με Ελλάδα και Κύπρο απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.

«Ασπίδες» οι εισβολές

Η τουρκική «Ασπίδα της Μεσογείου» ανακοινώθηκε την άνοιξη του 2017. Ηταν η περίοδος που το καθεστώς Ερντογάν ονόμαζε «Ασπίδες» τις εισβολές του κατά μήκος των νότιων -υδάτινων και χερσαίων- συνόρων του, δήθεν «αμυντικές», εξ ου και «ασπίδες», για να «προστατευτούν τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας» και «να αποτραπεί ο διαμελισμός», όπως έγραφε με περισσό στόμφο η ερντογανική εφημερίδα «Yeni Safak». Υπενθυμίζουμε ότι η πρώτη που πραγματοποιήθηκε ήταν η εισβολή στη Βορειοδυτική Συρία υπό την ονομασία «Ασπίδα του Ευφράτη» (24/08/16 έως 29/3/17). Αρχές Απριλίου του ίδιου έτους προαναγγέλθηκε και η «Ασπίδα του Τίγρη», δηλαδή μια εισβολή στο Βόρειο και Βορειοδυτικό το Ιράκ, που, αν και έγιναν όλες οι προετοιμασίες για την έναρξή της και συγκεντρώθηκαν στρατεύματα στα σύνορα Τουρκίας – Ιράκ, δεν έλαβε ποτέ το «πράσινο φως».

Ο στόχος της Τουρκίας με τις εισβολές αυτές, όπως διακήρυττε πριν από δύο χρόνια, ήταν η ματαίωση του «κουρδικού διαδρόμου», τον οποίο η Τουρκία αποκαλεί «τρομοκρατικό διάδρομο», που ξεκινά από τη Μεσοποταμία και καταλήγει στην Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας «έξοδο» σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, δίχως την «ιρανική απειλή» στα Στενά του Ομάν, και περιθωριοποιεί την Τουρκία στο ενεργειακό παιχνίδι Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου. Παράλληλα, το τουρκικό καθεστώς υλοποιεί τον «Ορκο του Εθνους» (Misak-ı Millî) του 1920, σύμφωνα με τον οποίο η Θράκη, τα Δωδεκάνησα, η Κύπρος, η Βόρεια Συρία και όλο το Βόρειο Ιράκ πρέπει να είναι τουρκικά εδάφη. Βάσει του ίδιου εθνικού όρκου, η Τουρκία διεκδικεί και το μισό Αιγαίο.

Ότι η «Ασπίδα της Μεσογείου» αποτελεί στρατιωτική επιχείρηση και όχι «άσκηση» το διακήρυξαν οι ίδιοι οι Τούρκοι την Πρωτομαγιά του 2017. Οπως μετέδωσε εκείνη την ημέρα το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, «ο ναύαρχος Μποστάνογλου επισκέφθηκε τη φρεγάτα “TCG Gazi̇antep” και παρακολούθησε στα ανοιχτά της “ΤΔΒΚ” (σ.σ.: Κατεχόμενα Κύπρου) τις σεισμικές έρευνες του σκάφους “Barbaros Hayreddin Paşa”, κίνηση που στέλνει ισχυρά μηνύματα.

Το τουρκικό ΓΕΝ

Από τον διαδικτυακό τόπο του (σ.σ.: τουρκικού) ΓΕΝ ανακοινώθηκε ότι ο ναύαρχος Μποστάνογλου επισκέφθηκε στις 26 Απριλίου τη φρεγάτα “TCG Gazi̇antep”, η οποία έκανε περιπολία στο πλαίσιο της “Ασπίδας της Μεσογείου” και από τη φρεγάτα παρακολούθησε τις σεισμικές έρευνες του σκάφους “Barbaros Hayreddin Paşa”, στα ανοιχτά της “ΤΔΒΚ”. (…) Η διοίκηση των ναυτικών δυνάμεων από το 2006 μέχρι σήμερα πραγματοποιεί τη “Μεσογειακή Ασπίδα” με στόχο να προστατεύσει τα δικαιώματα και συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, να διασφαλίσει την αποτροπή παράνομων δραστηριοτήτων και να στηρίξει την ασφάλεια στη μεταφορά πετρελαίου (…) συνιστά ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν θα επιτραπεί με κανένα τρόπο στις ξένες εταιρείες να προχωρήσουν εντός του πεδίου αρμοδιότητας της Τουρκίας, χωρίς άδεια, σε οποιαδήποτε ενέργεια έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων».

Είναι σαφές, όποια δικαιολογία κι αν επικαλεστούν οι εταίροι μας Ιταλοί, ότι συμμετείχαν σε εχθρική στρατιωτική επιχείρηση, που αμφισβητεί την κυριαρχία της Κύπρου στην ΑΟΖ της.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 133 της «Νέας Σελίδας» που κυκλοφόρησε την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου

Διαβάστε επίσης στη Νέα Σελίδα:

Δεκαετίες προκλήσεων: Από τα Σεπτεμβριανά και το «Χόρα» μέχρι τη «συμφωνία» για την ΑΟΖ