Φαίη Ξυλά στη «Νέα Σελίδα»: Δίνω την ψυχή μου για τη δουλειά, αλλά δεν μου λείπει ποτέ

«Εχει μεγάλο ενδιαφέρον τι θεωρεί ο καθένας ότι πρέπει να είναι όσον αφορά στον έξω κόσμο. Ποιοι λόγοι τον οδηγούν στη διαδικασία της προσαρμογής, όταν αισθάνεται την παρουσία άλλων κοντά του»



26 Νοεμβρίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 3:56 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 3:56 μμ


Θυμίζει έντονα στο βλέμμα τη Γαλλίδα ηθοποιό και χορεύτρια Λέσλι Καρόν. Όταν περπατάει στη Σταδίου ή στην Κολοκοτρώνη, κρατώντας από το χέρι ένα ωραίο μικρό παιδί, είναι ένας άλλος κόσμος, που μοιάζει με κανόνα. Η σκηνή ντοπάρει τις ευκολίες της, κάνοντάς τη να νιώθει πάντα μια ανακούφιση που την επέλεξε για δικό της τόπο. Εξάλλου, δεν είναι λίγο πράγμα να επιλέγεις και να επιλέγεσαι. Η Φαίη Ξυλά αρχίζει να μιλάει.

Της Χρύσας Φωτοπούλου

Στο βάθος, χαμηλόφωνα, η θυελλώδης κιθάρα του Τζόνι Κας. Το επέλεξε. «Αυτό τον καιρό συμμετέχω στην παράσταση “Το πείραμα” της Ζέτης Φίτσιου σε σκηνοθεσία Ανδρέα Φλουράκη, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έχουμε να κάνουμε με μια οικογένεια που ζει εγκλωβισμένη σε μια διάφανη σφαίρα. Έξω από αυτή, ένας επιστήμονας τους παρατηρεί άλλοτε φανερά κι άλλοτε χωρίς να τον αντιλαμβάνονται. Η συμπεριφορά των ατόμων εξαρτάται απόλυτα από το βλέμμα του. Όπως τα ηλεκτρόνια στο “πείραμα της διπλής σχισμής”, αυτά τα “ανθρώπινα σωματίδια” αλλάζουν όταν γίνονται αντικείμενο παρατήρησης», αναφέρει στη «Νέα Σελίδα».

Ένας πρωτότυπος συσχετισμός

Άνθρωπος και ηλεκτρόνια. Να ένας πρωτότυπος συσχετισμός. «Ακριβώς. Είναι σύλληψη μιας ταλαντούχας συγγραφέως αλλά και νέας γυναίκας, όπως είναι η Ζέτη Φίτσιου. που αγαπώ και έχω ξανασυνεργαστεί μαζί του. Το κοινό μέχρι στιγμής ανταποκρίνεται  Η συγκεκριμένη συγγραφέας ήταν ένας από τους κύριους λόγους που με έκαναν να θέλω να συμμετέχω σε αυτό το εγχείρημα, πέρα από τον Ανδρέα Φλουράκη, θετικά, βρίσκοντας το κείμενο ιδιαίτερα διαχρονικό. Τελικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον τι θεωρεί ο καθένας ότι πρέπει να είναι όσον αφορά στον έξω κόσμο. Ποιοι λόγοι τον οδηγούν στη διαδικασία της προσαρμογής, όταν αισθάνεται την παρουσία άλλων κοντά του. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραίτητα αρνητικό», εξηγεί με σαφήνεια.

Απορία άσχετη – σχετική: Πώς νιώθει ένας ηθοποιός σε στιγμές που είναι εκτός θεάτρου, εκτός επαναλαμβανόμενου εργασιακού ρυθμού; Το «ή θέατρο ή τίποτα» είναι πολύ ρομαντικό πια. Και πολύ μοναχικό ταυτόχρονα. «Δεν μου λείπει ποτέ η δουλειά. Το πιστεύετε; Παρόλο που τις περιόδους που εργάζομαι δίνω όλη μου την ψυχή, κάλλιστα θα μπορούσα και να κάθομαι και να μην δουλεύω καθόλου. Εννοείται ότι λατρεύω τη δουλειά που έχω επιλέξει να κάνω. Από την άλλη, αν έμενα αρκετό καιρό εκτός δουλειάς, ίσως ένιωθα ότι την έχω ανάγκη».

Γερά θεατρικά όπλα

Εναντίωση. Ένα αγόρι τριών χρόνων. Ομορφιά. Ευγένιος Ιονέσκο. «Πάντα έρχεται η τέχνη και οξύνει την εξωστρέφειά μου, βοηθώντας με να εκφράζω κάθε βαθύ μου συναίσθημα. Εναντιώνομαι διαρκώς στην αδικία, τη σκληρότητα, την αγένεια. Εναντιώνομαι και στον ίδιο μου τον εαυτό πολλές φορές. Γιατί, όπως φαίνεται, αυτό που θέλω να λύσω έχει να κάνει στην ουσία με τον εαυτό μου. Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Επικοινωνώ πολύ ουσιαστικά με τον μικρό μου γιο και ό,τι μου λέει είναι καταπληκτικό. Έχω μια εύκολη εμφάνιση. Ένα εύκολο πρόσωπο, ένα εύκολο σώμα. Στο θέατρο αυτά είναι γερά όπλα. Η εμφάνισή μου, δηλαδή, με βοηθάει ώστε να μπορώ να αλλάζω. Δεν με έχει υπονομεύσει ποτέ. Τον Φεβρουάριο θα συμμετέχω στη “Φαλακρή τραγουδίστρια” του Ιονέσκο, στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. “Τα όνειρα και οι αγωνίες μάς ενώνουν”, υποστηρίζει ο Ιονέσκο. Μ’ αυτή την κουβέντα να κλείσουμε».
Το «Πείραμα» θα παίζεται στο Μέγαρο Μουσικής μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου. Πολλοί από τους θεατές εκ των προτέρων βασανίζονται εμμονικά με ερωτήματα όπως: Πόσο μεταβάλλεται η στάση των ανθρώπων όσο υπάρχουν.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 77 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 25/11/2018