Οι ακροβάτες της καθημερινότητας

16

Σκόνη μαγνησίας για να μην γλιστράνε τα χέρια. Ανετα ρούχα. Χωρίς παπούτσια. Κι εμείς με την Πέλα ακολουθήσαμε. Οχι στα ακροβατικά, αλλά κυκλοφορούσαμε στην αίθουσα με τις κάλτσες για να αισθανθούμε κάτι από την ενέργειά τους. Το «New Page» βρέθηκε σε μια προπόνηση ακροβατικών ζευγαριών στον Πολιτιστικό Σύλλογο «Δυναμό», για να γίνει ένα με μια μεγάλη οικογένεια γειωμένη και με χαμόγελα. Η ζωή του ενός στα χέρια του άλλου. Στην κυριολεξία. Ενα ρεπορτάζ με μουσική υπόκρουση τον «Ακροβάτη» των Χαΐνηδων: «Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται, για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πώς δεν ζαλίζεται. Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει»…

Της Κατερίνας Γιοσμά / [email protected]Φωτογραφίες: Πέλα Σκινιώτη

 

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Η Καλλιόπη Τσουρουδιακάκη είναι 21 ετών και ήρθε το καλοκαίρι στο «Δυναμό» για ένα σεμινάριο που είδε στο facebook, αλλά εδώ και δύο μήνες προπονείται συστηματικά. Είναι φοιτήτρια Λογιστικής -άσχετο θα σκεφτεί κανείς-, η παράλληλη ενασχόλησή της όμως με τη γιόγκα και τη ρυθμική γυμναστική από μικρή τη βοήθησε να προχωρήσει, αν και αρχάρια. «Θα ήθελα», μας λέει, «να συμμετάσχω σε μια μελλοντική παράσταση της ομάδας, αλλά χρειάζεται περισσότερη εμπειρία, δεν αισθάνομαι έτοιμη, είναι νωρίς. Μου αρέσουν τόσο πολύ όλα αυτά τα ακροβατικά και θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε κάποιον ως εναλλακτική γυμναστική».

 

 

Ο 28χρονος Γιώργος Παπαδόπουλος, πάλι, έχει μεγαλύτερη τριβή με την ομάδα. Τρία χρόνια δεν τα λες και λίγα. Με προϋπηρεσία στην acro yoga ως δάσκαλος, προπονείται όσο αντέχει και ανάλογα με τη διάθεσή του. Ενα τρίωρο δύο με τρεις φορές την εβδομάδα είναι αρκετό για εκείνον. Σκέφτεται, βέβαια, ότι ίσως από μια ηλικία και μετά δεν θα μπορεί να κάνει όσα τώρα. Ο ίδιος είναι ακροβατικό ζευγάρι με την 32χρονη Ελένη Σκουλάξινου,η οποία επίσης διδάσκει acro yoga.

 

 

Αναρωτιέμαι πώς και οι περισσότεροι μαθητές δεν έχουν επιλέξει άλλο τρόπο γυμναστικής και κινούνται κοντά σε αυτό που εξασκούν ως επάγγελμα. Η Ελένη μου δίνει την απάντησή της: «Το χόμπι μου το κάνω δουλειά. Εχω τραυματιστεί αρκετές φορές, κυρίως από κούραση και πολλή προπόνηση, όχι από πτώσεις, μια και όλη μέρα δουλεύω με το σώμα μου. Είναι ψυχοθεραπεία για μένα. Κι επειδή έχω υψοφοβία, έτσι ξεπερνάω τους φόβους μου! Και τον εαυτό μου. Με βοηθάει και ο Γιώργος, έχουμε χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης και όλο αυτό “μεγαλώνει” μέρα με τη μέρα».

 

 

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Στα 35 του χρόνια ο Πολυχρόνης (Χρόνης) Τόμπορης, ο δάσκαλός τους, είναι από τα παλαιότερα μέλη του ανθρώπινου τσίρκου Cirko Cachivache, που έχει στέγη το «Δυναμό». Εχει σπουδάσει στην Ισπανία σε σχολή τσίρκου και ζει από αυτό. Ηταν αναγκαστική η… μετανάστευση, γιατί η κουλτούρα της χώρας μας δεν ευνοούσε κάτι τέτοιο. «Το πρώτο μαγαζί με ζογκλερικά είδη άνοιξε πριν από δεκαπέντε χρόνια στην Αθήνα, ενώ άλλοι λαοί έχουν παράδοση δεκαετιών», μας λέει. «Εμείς ξεκινήσαμε με παραστάσεις σε σχολεία και δήμους. Ακόμη υπάρχει η νοοτροπία στην Ελλάδα ότι τσίρκο σημαίνει μόνο αυτό που μας επισκέπτεται κάθε χρόνο, με τα ζώα. Αφήστε που για να στήσεις μια τέντα τσίρκου πρέπει να κάνεις δήλωση ανέγερσης κτιρίου! Κι όταν θέλεις να την κατεβάσεις ακολουθείς ανάλογη διαδικασία: πληρώνεις… κατεδάφιση! Προσπαθούμε να το αλλάξουμε αυτό όλοι εμείς που το έχουμε δει στο εξωτερικό. Γίνεται. Με αργά και σταθερά βήματα. Η περσινή παράσταση (σ.σ.: “Το όνειρο της Μόλυ” στο Παλλάς) ήταν η πρώτη φορά που επιχειρηματίας εμπιστεύτηκε και επένδυσε σε μια ομάδα τσίρκο, χωρίς επιπλέον ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Μέχρι τότε παίζαμε για εμάς, τους φίλους μας, στον δρόμο και ίσα που καλύπταμε τα έξοδά μας. Δεν είχαμε χρηματοδότη».

Ο Χρόνης προπονείται κάθε μέρα είτε μέσω των μαθημάτων που παραδίδει τα τελευταία οκτώ χρόνια είτε μόνος του. Και δεν έχει πρόβλημα να δουλέψει κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και τις Απόκριες, που οι δουλειές είναι πιο πολλές, ακόμα και στα… μπουζούκια, γιατί πέρα από βιοποριστικούς λόγους, πολύ απλά δεν μπορεί να το σταματήσει. «Είναι κάτι που δεν γίνεται να το αφήσεις, δεν είναι σαν το ποδήλατο. Για παράδειγμα, αν το αφήσεις για έξι μήνες, ακόμα και λόγω τραυματισμού, δεν γίνεται να είσαι στο ίδιο επίπεδο. Μου έχει τύχει σε δουλειά και έπρεπε να επανέλθω άμεσα για να μην “κρεμάσω” την παράσταση, οπότε έκανα φυσιοθεραπείες κ.ο.κ. Αυτό δεν είναι αντιληπτό απ’ όλους. Οτι, δηλαδή, επενδύουμε πολύ και χρόνο και χρήμα για να είμαστε σε καλή κατάσταση, ενημερωμένοι, ακόμη και με ταξίδια στο εξωτερικό, και να μπορούμε να συμμετέχουμε σε παραστάσεις», τονίζει.

 

 

Η διδασκαλία, πάντως, τον γεμίζει. Διαδίδει στην Ελλάδα κάτι καινούριο και πλέον έχει ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να παίζει και να ακροβατεί, πρώην μαθητές και νυν φίλους του. Κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, νιώθοντας ότι προσφέρει και δημιουργεί. Οι δικοί του δάσκαλοι βρίσκονται στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στη Ρωσία. Το σύγχρονο τσίρκο, όπως μας λέει, έχει εξελιχθεί και δεν αποσκοπεί στην υπερβολή και στο θέαμα, αλλά στο τι έχεις να πεις στον θεατή, ένα μήνυμα, μια ιστορία, αυτό μετράει πια. Μια τέτοια ιστορία ετοιμάζει αυτή την περίοδο με το Cirko Cachivache και με διαβεβαιώνει ότι ακόμα κι αν δεν φιλοξενηθεί σε κάποιο μεγάλο θέατρο, θα το παρουσιάσουν ούτως ή άλλως στους φίλους τους, στον δρόμο.

Μια τέτοια ιστορία, αναρωτιέμαι, θα είχε θέση σε ένα τηλεοπτικό σόου, όπως το «Ελλάδα έχει ταλέντο»; Ο Χρόνης είναι κατηγορηματικά αρνητικός, όχι από σνομπισμό, αλλά λόγω κινδύνου έκθεσης. Επιπλέον, παραδέχεται ότι «δεν πιστεύω σε αυτό τον τρόπο διαγωνισμού. Αυτό που κάνουμε δεν είναι διαγωνιστικό, η τέχνη δεν είναι διαγωνιστική. Ο καθένας έχει να πει διαφορετικά πράγματα, δεν υπάρχει “καλύτερος” και “χειρότερος” καλλιτέχνης. Δεν είναι πρωταθλητισμός και αυτοσκοπός. Αυτές οι εκπομπές προσπαθούν να πείσουν ότι ένας χορευτής, για παράδειγμα, είναι καλύτερος από κάποιον άλλο που τραγουδάει. Εμείς έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε και να συνδημιουργούμε, όχι να ανταγωνιζόμαστε. Είναι όλα λάθος πρότυπα».

 

Ο ΚΛΟΟΥΝ

O 39χρονος Alvaro Ramirez Marquez είναι από το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Από τα 21 του εκφράζεται μέσα από το θέατρο, την capoeira και το ποδόσφαιρο και εδώ και επτά χρόνια είναι μέλος του Cirko Cachivache. Στη Βραζιλία, θυμάται, «σπούδασα στο Εθνικό Σχολείο Τσίρκου, νέος, με πολλή ενέργεια. Δούλευα, μάλιστα, και σε κλασικό οικογενειακό τσίρκο για μεγάλο διάστημα. Το 2012 ήμουν συνεργάτης του Cirque du Soleil, χωρίς να συμμετέχω σε παραστάσεις, περισσότερο έκανα τον ανιματέρ. Αλλωστε, είμαι κλόουν και προσπαθώ να έρθω πιο κοντά στον θεατή, να σπάσω τον “τοίχο”. Δώσαμε πολλές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, με πιο ενδιαφέρουσα αυτή στο Μιλάνο, όπου παρευρέθηκε ο Μπερλουσκόνι μαζί με όλα τα μοντέλα του!».

Δεν τον φοβίζουν οι τραυματισμοί -αν και έχει σπάσει ουκ ολίγα σημεία του σώματός του- ούτε οι πιθανές πτώσεις όταν βρίσκεται στον αέρα εκτελώντας ένα δύσκολο ακροβατικό. Περισσότερο φοβάται τον πόλεμο, τη μαφία, τη βία. Εξάλλου, βλέπει τους τραυματισμούς ως μια ευκαιρία να μάθει τα όριά του ή και να… «τεμπελιάσει» ίσως, μια και εκ των πραγμάτων θα εξασκηθεί λιγότερο! Εχει χιούμορ κι αυτό το βλέπεις κάθε στιγμή της συνομιλίας μας, με ελληνικά που σε κάνουν να χαμογελάς. Μου μιλάει για τις διαφορετικές σχολές αναφορικά με το πόσα κιλά πρέπει να είναι η βάση – αυτή είναι η θέση του, μεταξύ άλλων, στηρίζει, δηλαδή, ανθρώπους στους ώμους του. Κι αυτό τον κάνει ευτυχισμένο. Οχι τα χρήματα, που τα αντιμετωπίζει μόνο ως έναν τρόπο, «μια ενέργεια», όπως λέει, ώστε να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου. Βαθιές αναπνοές και καλή παρέα. Αυτά μετράνε για εκείνον.

 

 

Για περισσότερα… ακροβατικά: