DJ’S: Τα κορίτσια που μας κάνουν να χορεύουμε

19

Πίσω απ’ τα decks έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε άντρες. Κι αν κάποιος μας ρωτήσει ποια είναι η αγαπημένη μας γυναίκα dj, δύσκολα θα μας έρθουν δύο ή τρία ονόματα στο μυαλό. Στερεότυπο; Δουλειά που δεν είναι για κορίτσια; Ή λάθος αντίληψη; Τα κορίτσια παρακάτω απαντούν στο «New Page» πως και γυναίκες dj’s υπάρχουν και ζουν από αυτό και είναι αποδεκτές από τους θαμώνες στα νυχτερινά στέκια που τις φιλοξενούν. Αυτές τις γιορτές θα τις βρείτε να χαρίζουν απλόχερα τις μουσικές τους στις βραδινές μας εξόδους, ενώ τις ακούμε και καθημερινά να ξετυλίγουν τις μουσικές τους προτιμήσεις στα ερτζιανά.

 

Της Κατερίνας Γιοσμά[email protected] |  Φωτογραφίες: Πέλα Σκινιώτη

 

Ελένη Μανουσάκη

Ενα λιμάνι η αγκαλιά της!

Η μέρα ξεκινάει και τελειώνει μουσικά με την Ελένη. Την ακούμε κάθε πρωί από τις εφτά ως τις δέκα στους 88.9, στον Hit FM, που της θύμισε τη μεγάλη αγάπη που είχε και έχει για το ραδιόφωνο. Η φωνή της ακουμπάει το μικρόφωνο εδώ και είκοσι χρόνια, με πρώτη της δουλειά στα δελτία ειδήσεων του Galaxy. Ακολούθησαν οι Εύα, Love Radio, Λάμψη, Kiss. Παράλληλα, παίζει μουσική τις Τετάρτες και τις Παρασκευές στο «Dandy», στο Νέο Ψυχικό. Και είναι, λέει, σαν να κάνει ραδιόφωνο σε μπαρ. Ζήτησέ της το «Last Christmas» των Wham, δεν το βαριέται ποτέ!

«Εχω παίξει σε πολλά μαγαζιά στην Αθήνα -“Baraonda”, “Akanthus”, “Bo”, “Crystal”, “Showroom”- και για πολλά χρόνια, μαζί με τον Τάσο Τρύφωνος, παίζαμε στην Κύπρο. Στο “Dandy” παίζω τραγούδια που αγαπάω και εγώ και ο κόσμος που έρχεται: 80s, 90s, ροκ, επιτυχίες σημερινές, ελληνικά, Gadjo Dilo, Ιmam Baildi, Κωστή Μαραβέγια, Ελεονώρα Ζουγανέλη…

Η διασκέδαση είναι πάντα ίδια όλα αυτά τα χρόνια που παίζω. Η μουσική εμπνέει, χαλαρώνει, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ξεφύγει από τα προβλήματά του όταν βγαίνει. Σιγοτραγουδάει. Χορεύει. Φλερτάρει.

Παίζω πάντα με cd. Εχω αδυναμία να τα χαζεύω, να τα πιάνω, να τα επιλέγω, μάλλον είναι ραδιοφωνική συνήθεια…

Δεν έχω πρότυπο κάποιον ή κάποια dj.Ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα, το δικό του στιλ και επικοινωνεί με τον κόσμο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Δεν έχω δεχτεί ποτέ σεξουαλική παρενόχληση. Φλερτ ευγενικό και διακριτικό, ναι, έχω δεχτεί, αλλά με σεβασμό και χαμόγελο. Ισως κι εγώ δεν το επιτρέπω, αφού με τον τρόπο μου βάζω όρια.

Αγαπημένο μου κομμάτι αυτή την εποχή είναι ένα τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου, το “Ενα λιμάνι η αγκαλιά μου”.

Ο μόνος άντρας στον οποίο θα αφιέρωνα τραγούδι θα ήταν ο μπαμπάς μου: “Το πουκάμισο το θαλασσί”, Γιώργος Νταλάρας. Υπάρχει ιστορία μ’ αυτό το τραγούδι!

Η πρώτη μου κασέτα -δεν θέλω σχόλια!- ήταν “Τα στρουμφάκια”. Ελπίζω να μην επηρέασε τα μουσικά γούστα μου…

Δεν είναι εύκολο να είσαι dj στις μέρες μας. Θέλει αγάπη, υπομονή, επιμονή και κουράγιο στα ξενύχτια…”.

 

Playlist

  • «Last Christmas», Wham
  • «Santa Claus is coming to town», Frank Sinatra
  • «Sleigh ride», Andy Williams
  • «Ρούντολφ το ελαφάκι», Θάνος Καλλίρης
  • «Χριστούγεννα», Δέσποινα Βανδή
  • «Ο Αϊ-Βασίλης πάλι θα ’ρθει», Καίτη Γαρμπή
  • «Χριστούγεννα», Φοίβος Δεληβοριάς
  • «All I want for Christmas is you», Mariah Carey
  • «Do they know it’s Christmas?», Band Aid
  • «Christmas Day», Dido

 

Χριστίνα Γιαννοπούλου

Εδώ δεν έχει «χαλαρά»

Μουσική παραγωγός ραδιοφώνου, dj, υπεύθυνη επικοινωνίας και marketing στα εστιατόρια «Wagamama» από το 2009, με ραδιοφωνική πορεία σε Kiss, Best, Nitro, Galaxy και τώρα στον Atlantis 105.2, καθημερινά από τις δέκα έως τη μία. Τα Σαββατόβραδα μπορεί κανείς να τη βρει στο «M Bar», στον δέκατο όροφο του ξενοδοχείου «Electra Metropolis». Εχει παίξει στα θρυλικά πλέον «Privilege» και «Venue» από lounge, soul, swing, rock μέχρι και disco. Αγαπά τους παλιούς – classic Morales και Sanchez αλλά και πιο καινούριους, όπως οι Harris, Ofenbach.

«Είναι σαφέστατα λιγότερες οι γυναίκες djs στην Ελλάδα. Ο χώρος είναι ανδροκρατούμενος, όμως τελευταία όλο και αυξανόμαστε, κι αυτό είναι καλό! Ο κόσμος το ’χει γυρίσει κάπως στο loungάρισμα, ας μου επιτραπεί ο όρος, τύπου χαλαρά. Δεν χορεύουν τόσο όσο παλιά, νιώθω ότι τους λείπει ο ενθουσιασμός…

Προσωπικά ακούω τα πάντα – κυριολεκτικά! Μουσική ακούω συνήθως στο αυτοκίνητο, διάφορα ραδιόφωνα, και αρκετά συχνά στο σπίτι. Αγαπημένο κομμάτι αυτή την περίοδο είναι το “Put your money on me” των Arcade Fire. Πριν από χρόνια είχα απίστευτο “κόλλημα” με τον δίσκο των Faithless “Insomnia”. Αν ήταν να παίξω ένα κομμάτι αφιερωμένο σε έναν άντρα, θα ήταν το “I want you”, Marvin Gaye».

 

Playlist

«Fever», Elvis & Michael Bublé

«Town without a pity», Eddie Reader

«Swing supreme», Robbie Williams

«New York, New York», Frank Sinatra

«Volare», David Bowie

«When I get famous», J. Cullum

Can’t take my eyes of off you», Gisella Cozzo

«It’s the most wonderful time of the year», Kylie Minogue

«Feel it still», Portugal the man

«Katchi», Ofenbach vs. Nick Waterhouse

 

Ραφαέλλα Ράλλη

Εκτός προγράμματος, χωρίς «κονσέρβα»

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, «ψήλωσε» στη Θεσσαλονίκη και τελευταία συνηθίζει την Αθήνα. Σπούδασε ΜΜΕ στο Αριστοτέλειο κι από τα 19 της δουλεύει σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, έντυπα και ψηφιακά μέσα και ως dj σε μαγαζιά. Σήμερα γράφει μανιωδώς για μουσική και citylife στο Reader.gr, παρουσιάζει το εβδομαδιαίο τρίλεπτο «Ραφ Times» με προτάσεις για το «πουσουκουκουρούκου», κάνει εκπομπή στον Atlantis 105.2 FM από Δευτέρα έως Παρασκευή (19.00-22.00) και κάθε δεύτερη Κυριακή μετά τις 17.00 μας ξεσηκώνει στο «Zaf café-bar» στην πλατεία Αγίας Ειρήνης.

«Παίζω ό,τι μου “κάνει” στ’ αυτιά. Σίγουρα ξένη μουσική, σε ένα τεράστιο όμως εύρος, ανάλογα με το μαγαζί στο οποίο βρίσκομαι, την ώρα που παίζω και τον κόσμο στον οποίο απευθύνομαι. Από soul, funky και indie rock μέχρι nu disco, house και dance. Μου αρέσει επίσης πολύ να συνδυάζω διαχρονικά κομμάτια με τον σημερινό ήχο.

Στα μαγαζιά παίζω digital singles, καθαρά για πρακτικούς λόγους, διότι εσκεμμένα δεν έχω playlist ώστε να μην επαναλαμβάνομαι στη μουσική που επιλέγω. Οπότε με ένα απλό “search” στον σκληρό δίσκο βρίσκω αμέσως το τραγούδι που μου “κολλάει” τη δεδομένη στιγμή στ’ αυτιά, έστω και τελευταία στιγμή. Αυτό δεν γίνεται εύκολα με cd ή βινύλιο. Σπίτι μου όμως παίζουν όλα.

Θυμάμαι πέρσι, στο “Zaf”, είχα μπροστά μου δύο νεαρούς που έδειχναν να ευχαριστιούνται με τη μουσική που άκουγαν. Κάποια στιγμή, έρχεται ο ένας και μου λέει κάτι του στιλ: “Μας αρέσει πάρα πολύ η μουσική που παίζεις. Αν σου είναι εύκολο, μπορείς να βάλεις κάτι σε αυτό το στιλ, αλλά τούρκικο, γιατί ο φίλος μου είναι Τούρκος και θέλω να ευχαριστηθεί περισσότερο;”. Δικό σας!

Θα μιλήσω για τα μαγαζιά που παίζω – συχνάζω. Δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, π.χ., για εκείνα που παίζουν ελληνικά ή έχουν live ελληνική μουσική. O κόσμος προτιμά πιο μικρά μπαρ, δεν χορεύει εύκολα, είτε επειδή ασχολείται πολύ με το κινητό του είτε επειδή έχει βαρεθεί να ακούει “κονσέρβα” τα ίδια τραγούδια, στην ίδια προβλέψιμη σειρά.

Εκτός δουλειάς, συνήθως ακούω ξένα ραδιόφωνα και νέες κυκλοφορίες για να ξεχωρίζω την ήρα απ’ το στάρι. Αγαπημένα κομμάτια αυτή την περίοδο; Δεν έχω χειρότερη ερώτηση, αφού είναι πάρα πολλά και ποτέ δεν μου έρχεται ένα! Θα πω Jorja Smith “Teenage Fantasy”, Stereophonics “All in one night”, Kadebostany “Mind if I stay”, Monsieur Minimal “Ici”, Parcels “Overnight”, Tash Sultana “Mystik”.

Οι δίσκοι που δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που τους άκουσα και που διαμόρφωσαν το μουσικό μου γούστο είναι Sade “Diamond Life” και Moby “Play”.

Σε ένα νέο κορίτσι που θέλει να ασχοληθεί με το djing θα έλεγα να λέει “όχι” όπου αισθάνεται ότι δεν ταιριάζει και να μην είναι το cd του εαυτού της στο repeat».

 

Playlist

«Little dark age», Mgmt

«Joy & Sorrow», Kadebostany

«Best Friend», Sofi Tukker feat. Nervo, The Knocks & Alisa Ueno

«Sweet dreams», Eurythmics

«Cover me (Dixon mix)», Depeche Mode

«Yari», Viken Arman

«Avalon», &ME

«Makeba», Jain

«Katchi», Ofenbach vs. Nick Waterhouse

«Lust for Life (The Avener Rework)», Lana Del Rey feat. The Weeknd

 

Εύα Θεοτοκάτου

Μουσική παντού, κλισέ πουθενά

Η Εύα είναι λάτρης του ραδιοφώνου από την παιδική της ηλικία. Σπούδασε οικονομικά και πιάνο, έκανε μεταπτυχιακό στο μάρκετινγκ, αλλά όλα αυτά μικρή σημασία έχουν, μια και αποφάσισε να κάνει εκείνο που ήθελε, δηλαδή ραδιόφωνο, επαγγελματικά. Kiss, Radio Dj, Best Radio, Off Radio, ενώ σήμερα την απολαμβάνουμε καθημερινά 20.00-22.00 στον En Lefko 87.7. Τηλεοπτικά έχει υπάρξει παρουσιάστρια στο Mad TV για δέκα χρόνια και σήμερα παρουσιάζει την εκπομπή «Mastoremata new edition» στον ΣΚΑΪ. Σημείωση: Παίζει μουσική σε κλαμπ και μπαρ πολύ πριν πετύχει όσα πέτυχε. Εξτρα σημείωση: Είναι μαμά και είναι καλά (δικά της λόγια)! Στις 16 Δεκεμβρίου, αν τη χάσατε, έπαιξε σε ένα pre Xmass party στο «Ρομάντσο» και πλέον σχεδιάζει εμφανίσεις για το 2018.

«“Kingsize”, “Privilege”, “Monkeys”, “Venue”, “Kalua” και πολλά, πολλά άλλα μαγαζιά που δεν υπάρχουν πια με έχουν φιλοξενήσει στα decks τους. Παίζω electronica, nu jazz, nu disco και deep/tech house μέχρι και techno, ανάλογα με τις ανάγκες του set και του κοινού.

Προτιμώ το digital για λόγους πρακτικότητας και γιατί πολλά πράγματα πλέον στη μουσική που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα δεν κυκλοφορούν πάρα μόνο σε digital μορφή. Ισχύει και το αντίθετο. Κάποια πράγματα κυκλοφορούν μόνο σε βινύλιο κι έπειτα από καιρό διατίθενται και digital. Η μουσική είναι παντού, πολλή και διαθέσιμη. Το θέμα στην εποχή μας δεν είναι πού θα τη βρεις και σε ποια μορφή. Το θέμα είναι τι θα βρεις, πώς θα τη συνδυάσεις, αν θα πετύχεις να φτιάξεις την ατμόσφαιρα που θέλεις κι αν το κοινό θα νιώσει. Ούτε καν οι τέλειες αλλαγές δεν είναι πια το θέμα. Η τάση λέει ότι το ζητούμενο είναι το περιεχόμενο της μουσικής και πώς χτίζεις ένα dj set.

Ελπίζω να μην ακουστεί αυθάδικο, αλλά δεν έχω πρότυπα. Ακούω πολλή μουσική πολλούς djs-παραγωγούς ηλεκτρονικής μουσικής -και όχι μόνο- που εξελίσσονται, δοκιμάζουν, αλλάζουν, προσπαθούν, δημιουργούν. Είναι όλοι άνθρωποι με καλλιτεχνικά ups and downs. Ακούω, παρατηρώ, αισθάνομαι, μαθαίνω. Αυτό είναι το μοτίβο-πρότυπό μου και σιγά σιγά, με την πάροδο του χρόνου, μέσα από αυτή τη διαδικασία αποκτάς μια μουσική συνείδηση που γράφει μέσα σου και ως διά μαγείας μπορείς να ξέρεις και να τοποθετείς όλα τα μεγαθήρια της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας σε μια δίκαιη για σένα ιεραρχία που κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει – και δεν χρειάζεται κιόλας. Μουσική μεταδίδουμε, δεν διδάσκουμε μαθηματικά!

Δεν είναι ότι έχω μπει ποτέ στη διαδικασία να μετρήσω, αλλά νομίζω πως, ναι, οι γυναίκες djs είμαστε λιγότερες. Ισως γιατί δεν μας αρέσει να ξενυχτάμε ή δεν μπορούμε την κάπνα ή κάνουμε παιδιά γιατί το βιολογικό ρολόι μας βαράει νωρίτερα ή σπουδάζουμε γιατί είμαστε πιο μελετηρές και προηγμένες από τα αγοράκια από την παιδική κιόλας ηλικία. Είδατε, υπάρχουν ένα σωρό κλισέ που μπορούμε να σκεφτούμε πριν φτάσουμε στο κλισέ ότι μας αποκλείει ο ανδρικός πληθυσμός από τα decks; Οχι, δεν συμβαίνει. Ξεπεράστε το. Οι καλοί και ταλαντούχοι προχωράνε. Ενας ολοκληρωμένος dj δεν παίζει μόνο μουσική στα μπαράκια, αλλά κάνει και δικές του παραγωγές, δημιουργεί, δοκιμάζει. Λίγοι μπορούν να το παρακολουθήσουν όλο αυτό. Χρειάζεται να είναι η αποκλειστική δουλειά σου. Και στην Ελλάδα οι περισσότεροι το έχουμε ως συμπλήρωμα χαρτζιλικιού – χωρίς να με εξαιρώ. Η κανονική μου δουλειά είναι το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, αλλά παίζω ως guest και σε gigs. Οταν δοκίμασα να το κάνω αποκλειστικά με παραγωγές και εμφανίσεις στο εξωτερικό, ήταν πολύ ωραία, αλλά… βαριά η καλογερική! Δύσκολο, επίπονο και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Αν, λοιπόν, είσαι αφοσιωμένη, εργατική και ταλαντούχα, θα πετύχεις κι ας είσαι γυναίκα.

Δεν έχω δεχτεί ποτέ άσχημο φλερτ ή σεξουαλική παρενόχληση. Ισως γιατί είμαι γνωστή και υπήρχε κάποιος ενδοιασμός από τους επίδοξους για να μην εκτεθούν στον χώρο, ίσως γιατί παραείμαι σοβαρή, ίσως γιατί θα τους έπαιρνε ο διάολος και φαίνεται το μετέδιδα αυτό! Πάντως, από φίλες και φίλους μου djs έχω ακούσει ότι έχουν παρενοχληθεί. Γιατί, δεν ξέρω αν το έχετε νιώσει, το φύλο δεν έχει σημασία. Η σεξουαλική παρενόχληση έχει συνειδησιακά νομιμοποιηθεί από πολλούς κι αυτό είναι η πηγή του προβλήματος.

Γενικά δεν πίνω. Με ένα ποτάκι είμαι λίγο θολωμένη. Ετσι, μικρή, σε ηλικία 18 ετών, παίζω σε ένα μπαράκι στη Γλυφάδα και αρέσει πολύ στους θαμώνες το set μου. Ερχονται κοπέλες και νεαροί και με κερνάνε σφηνάκια γιατί είναι σε κέφια και για να με ευχαριστήσουν για τις μουσικές. Ετσι είθισται. Λέω στον πρώτο “ααα, σας ευχαριστώ δεν πίνω”, λέω στον δεύτερο το ίδιο, έρχεται και μια τρίτη κοπέλα, συνεχίζω ευγενικά και γλυκά να αρνούμαι τα σφηνάκια. Με πλησιάζει ο ιδιοκτήτης. Μου λέει: “Δεν μου λες κοριτσάκι μου, δεν πίνεις εσύ;”. “Οχι”, απαντάω. “Πολύ καλά κάνεις, η μανούλα σου θα είναι πολύ περήφανη, αλλά για να μην μου κλείσεις το μαγαζί, όταν σου δίνουν σφηνάκια, θα τα δέχεσαι. Θα σου δείξω εγώ έναν τρόπο να δείχνεις ότι πίνεις χωρίς να φαίνεται ότι δεν πίνεις”!

Αυτή την περίοδο μου αρέσει το “Things that Matter” -Tomas Barfod (feat. Louise Foo & Sharin Foo)-, ενώ ένας αγαπημένος δίσκος είναι το “In Rainbows” των Radiohead (2007)».