Οι μετα-millennials υποδέχονται το 2018

11

Ενα Σάββατο που η πρωτεύουσα ζούσε στον ρυθμό των γιορτών, το «New Page» συνάντησε μια παρέα παιδιών που γεννήθηκε το 2000 και μίλησαν για όλα όσα σκέφτονται οι αυριανοί 18άρηδες στο κατώφλι της ενήλικης ζωής τους.

 

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου / [email protected] | Φωτογραφίες: Πέλα Σκινιώτη

 

Σε πέντε μήνες από τώρα θα ζουν στον πυρετό των Πανελλαδικών. Θέλοντας και μη, θα βρεθούν στη Χώρα της Ενηλικίωσης μια κι έξω. Μέχρι τότε όμως θα έχουν ήδη προλάβει να κουβαλήσουν πολλές ταμπέλες. Τους αποκαλούν η γενιά του «εγώ» και της τυφλής αγάπης για κάθε είδους οθόνη. Κάποιοι τους θεωρούν τυχερούς με όλη αυτή την τεχνολογία στα χέρια τους και κάποιοι άλλοι το ακριβώς αντίθετο, γιατί μεγαλώνουν μέσα στην κρίση.

Μέσα σ’ όλα τ’ άλλα, οι μετα-millennials ή «Γενιά Z» ή «Γενιά-i», όπως αποκαλούνται όσοι γεννήθηκαν από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, θεωρούνται επίσης οι παίκτες που θα επαναπροσδιορίσουν -θετικά- το μέλλον της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, οι Babyboomers (γεννημένοι μεταξύ 1945 και 1960) και οι Generation X (1961-1980) έκαναν στην κοινωνία δώρο τις επαναστάσεις -κοινωνικές και τεχνολογικές-, χρεώθηκαν όμως και την ευθύνη για τη σημερινή κρίση. Την οποία τώρα καλούνται να σηκώσουν στους ώμους τους οι millennials (1981-1995) και οι αμέσως επόμενοι στη σειρά.

Και τι να πούμε και για τον Ελληνα μετα-millennial, που η μόνη Ελλάδα που γνώρισε είναι αυτή της κρίσης, αλλά την ίδια στιγμή δεν θέλει να παραιτηθεί κι από τα όνειρα του; Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που ρωτάω την Εβελίνα Χατζηδιάκου, την Κωνσταντίνα Αναγνώστου, τον Πλάτωνα Τζήμα (μαθητές στο 2ο Γενικό Λύκειο Αγίας Παρασκευής) και τον φίλο τους Κώστα Σιγάλα, κάτοικο Παγκρατίου και μαθητή ιδιωτικού σχολείου.

Είναι Σάββατο μεσημέρι κι εμείς καθόμαστε σε ένα ζεστό καφέ στο Σύνταγμα παρατηρώντας από την τζαμαρία το κέντρο της πόλης που έχει φορέσει τα γιορτινά του και τον -πολύ- κόσμο έξω που προσπαθεί να μπει στο κλίμα των γιορτών.

 

 

Οι μετα-millennials στο κατώφλι του 2018

Ο Πλάτωνας, το ροκ, φιλοσοφημένο και ονειροπόλο πρόσωπο της παρέας, έχει ήδη προλάβει να μου δώσει τις προβλέψεις και τα όνειρά του για το 2018 στο Messenger, το αγαπημένο μέσο επικοινωνίας της γενιάς του, μια μέρα που κάναμε τις απαραίτητες συστάσεις μέσα από τα avatar μας. Τότε μου είχε πει τα εξής ωραία: «2018 ε; Ήρθε, λοιπόν, η μέρα της ενηλικίωσής μας… Δεν είναι ότι με τρομάζει, αντίθετα μπορώ να πω ότι το περίμενα με ανυπομονησία. Όπως κάθε νέο έτος, έτσι και τώρα, το 2018 είναι μια νέα αρχή με νέα όνειρα και ελπίδες. Εγώ, δυστυχώς, ένα μέρος του ’18 μάλλον θα το περάσω σε ένα στρατόπεδο, αλλά δεν πειράζει (σ.σ.: όπως θα διαβάσετε αργότερα, ο Πλάτωνας μετά το σχολείο θα πάει φαντάρος). Το ότι εγώ θα είμαι 18 το 2018 μου φαίνεται λίγο περίεργο, γιατί αρχίζουν νέα πράγματα τα οποία δεν έχω γευτεί. Θέλω μέσα στο ’18 να αποκτήσω περισσότερη ελπίδα, όχι μόνο για το μέλλον μου, αλλά και για την Ελλάδα, τον τόπο μου. Δεν μπορώ να μιλήσω συγκεκριμένα, διότι στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν έχουμε ιδέα τι μας ξημερώνει το επόμενο πρωί. Η μουσική σίγουρα θα αποτελεί την καθημερινότητά μου, γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν περιμένω να με αλλάξει το νέο έτος ούτε εμένα ούτε κανέναν, εμείς πρέπει να αλλάξουμε τα πράγματα. Το έτος έχει αλλάξει πολλές φορές και θα αλλάξει πολλές ακόμα, εμείς όμως τι κάνουμε; Γι’ αυτό και το 2018 ελπίζω να αλλάξει η νοοτροπία των Ελλήνων, να σταματήσουμε να είμαστε στενόμυαλοι και να γίνουμε πρωτοπόροι και αισιόδοξοι. Η αλλαγή που θα ’θελα περισσότερο απ’ όλες να εκπληρωθεί είναι να καταλάβει όλος ο κόσμος τι εννοούσε ο πρωταγωνιστής της αγαπημένης μου ταινίας, του “V for Vendetta”, όταν έλεγε: “Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να φοβούνται τις κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να φοβούνται τους ανθρώπους”».

Η Εβελίνα, η πιο εξωστρεφής και αισιόδοξη της παρέας, μου μιλάει face to face και με ενθουσιασμό για όσα θέλει, βλέπει και ελπίζει για το 2018. «Θα ήθελα να περάσω σε μια σχολή που ο περιβάλλον χώρος της και το κτίριο θα είναι φροντισμένα και καθαρά κι όχι παραγεμισμένα με συνθήματα των κομματικών παρατάξεων. Στο κομμάτι της παιδείας θα ήθελα να ληφθούν αποφάσεις έτσι ώστε να συνδυάζεται από το σχολείο ακόμα η θεωρία με την πράξη. Να έχουμε ημερίδες προσανατολισμού. Έτσι θα ήμασταν σίγουροι γι’ αυτό που επιλέγουμε και θα ήταν πιο αποτελεσματική και η δουλειά μας όταν θα βγαίναμε στην αγορά εργασίας», λέει και προσθέτει:

«Σε πολιτικό επίπεδο θέλω το 2018 να αντιμετωπιστεί το προσφυγικό πρόβλημα. Να ανοίξουν τα σύνορά τους κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – μόνοι μας δεν μπορούμε να προσφέρουμε μέριμνα σε τόσο πληθυσμό. Τη νέα χρονιά θα ήθελα ακόμα περισσότερες κατακτήσεις στον τομέα των δικαιωμάτων, όπως το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου, κι ακόμα περισσότερους ανθρώπους με ανοιχτά μυαλά απέναντι στους ρόλους των φύλων και στη σεξουαλικότητα. Θα ήθελα επίσης μαθήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο – ίσως αν τα βλέπουμε τυπωμένα στα βιβλία μας να αρχίσουμε να τα θεωρούμε μονόδρομο. Θα ήθελα ακόμα η χώρα μας να αρχίσει να κατακτά αυτό το είδος πολιτικής που θα λύνει τα προβλήματα στην πράξη, αλλά δεν θα ξεχνάει τα δικαιώματα και την παιδεία. Α! Και φυσικά θα ήθελα λιγότερους φόρους στην πλάτη της ελληνικής οικογένειας».

 

Το μετά των μετα-millennials

Όλοι συμφωνούν ότι η έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού στο πλαίσιο του σχολείου τούς κάνει να νιώθουν ξεκρέμαστοι, αλλά την ίδια στιγμή βλέπουν θετικά την πρόσφατη αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, που θα τους κάνει να ρίξουν το βάρος στα μαθήματα που τους ενδιαφέρουν. Πρώτος ξετυλίγει τα όνειρά του ο Πλάτωνας, που όλα του είναι ξεκάθαρα εδώ και καιρό: «Μόλις τελειώσω το σχολείο θα κάνω τη στρατιωτική μου θητεία για να ξεμπερδεύω και θα συνεχίσω με τα διπλώματα στην κλασική κιθάρα, με την οποία ασχολούμαι πολλά χρόνια. Μια ρεαλιστική επιλογή είναι να γίνω δάσκαλος κιθάρας. Η ιδανική θα είναι να ζω μέσα από τη μουσική που θα δημιουργώ εγώ. Πάντως, είναι σημαντικό που οι γονείς μου με στηρίζουν σε αυτή μου την επιλογή».

Η Εβελίνα είναι εξίσου σίγουρη για τα σχέδιά της: «Θέλω από μικρή να ασχοληθώ με την ψυχολογία και σκέφτομαι και τη λογοθεραπεία. Μου αρέσει ειδικότερα η εγκληματολογική ψυχολογία, αλλά, δυστυχώς, πρόκειται για αντικείμενο χωρίς εφαρμογή στην Ελλάδα. Θέλω σίγουρα, πάντως, να σπουδάσω στην Αθήνα για να μην επιβαρύνω οικονομικά την οικογένειά μου».

 

Ο Πλάτων Τζήμας αριστερά & ο Κώστας Σιγάλας δεξιά

 

Ο Κώστας είναι ο πιο ρεαλιστής της παρέας: « Θέλω να περάσω στη Σχολή Ανθυποπυραγών. Είναι μια δουλειά που μου φαίνεται χαλαρή και με σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Αν τα όνειρά μου γίνουν πιο συγκεκριμένα στο μέλλον, τότε θα δω τι μπορώ να κάνω. Δεν θέλω να αγχώνομαι». Όσο για την Κωνσταντίνα, είναι μάλλον η πιο αβέβαιη της ομάδας. «Πραγματικά, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω. Νιώθω χαμένη. Ξέρω ότι μου αρέσουν τα μαθηματικά και η χημεία. Το να περάσω στο Χημικό είναι μια επιλογή, γιατί με κεντρίζει η ιδέα να ασχοληθώ με την κοσμετολογία ή τη φαρμακευτική. Δεν θέλω, πάντως, να φύγω από την Αθήνα ούτε και μελλοντικά στο εξωτερικό. Με κρατάει η οικογένεια εδώ. Με στηρίζουν κι είμαστε αγαπημένοι».

Καθώς τους ακούω, σκέφτομαι ότι είναι μια πρόοδος για την ελληνική κοινωνία να μην θέλει πια τα παιδιά της να γίνουν γιατροί και δικηγόροι, αλλά εκείνο που μπορεί να τα κάνει πραγματικά ευτυχισμένα. Και μου αρέσει ακόμα περισσότερο που αυτή η αγάπη επιβεβαιώνεται κι από την άλλη πλευρά. Κανείς από τους συνομιλητές μου δεν θέλει να σπουδάσει ή να δουλέψει έξω -λένε ότι αγαπούν τη χώρα πολύ και θέλουν να παλέψουμε όλοι μαζί γι’ αυτή-, ενώ όλοι τους σκέφτονται με ποιον τρόπο μπορούν να επιβαρύνουν όσο το δυνατόν λιγότερο τους γονείς τους.

Βρίσκω επίσης μάλλον αισιόδοξο το γεγονός ότι γι’ αυτούς η λέξη «κρίση» δεν έχει τόσο βαρύνουσα σημασία όσο για τις προηγούμενες γενιές. Όπως λέει κι ο Κώστας, «η κρίση ήρθε όταν ήμασταν 8 χρόνων και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι σημαίνει. Μετά τη συνηθίσαμε – άλλωστε, μόνο αυτό ξέρουμε. Και είμαστε χαμαιλέοντες, προσαρμοζόμαστε σε εμπόδια και περιορισμούς. Αυτό είναι υπέρ μας, έτσι δεν είναι;».

Οχι, πάντως, ότι το μέλλον που βλέπουν δεν έχει και σκιές. Οπως λέει η Εβελίνα, «νομίζω ότι για πολλά χρόνια το στιλ ζωής θα συνεχίσει να είναι όπως το σημερινό: “Τα βγάζω πέρα κι είμαι ικανοποιημένος με αυτό”».

 

Ελεύθερος χρόνος και έρωτας στα χρόνια των social media

Ήθελα πριν τους αποχαιρετήσω να μάθω και λίγα πράγματα για την τωρινή ζωή τους. Ο ελεύθερος χρόνος τους είναι μια μάλλον πονεμένη ιστορία. Τα κορίτσια έχουν φροντιστήριο σχεδόν κάθε μέρα και πολλές φορές τα Σαββατοκύριακα πρέπει να το… επισκεφθούν ξανά αν έχουν να γράψουν διαγώνισμα. Ο Πλάτωνας γκρινιάζει λιγότερο απ’ όλους – λογικό, δεδομένου ότι δεν πηγαίνει καθόλου φροντιστήριο. «Μέχρι πέρσι, μάλιστα», λέει, «είχα και μια ροκ μπάντα. Ο Κώστας έπαιζε κιθάρα! Εγώ έκανα τα φωνητικά και έπαιζα κιθάρα και πιάνο. Λεγόμασταν Perfect Denial (σ.σ.: η Τέλεια Άρνηση»)».

Όταν η συζήτηση φτάνει στο κομμάτι της διασκέδασης, περιγράφουν ότι όσα τους αρέσουν είναι ήσυχα, cool και παρεΐστικα. Κατεβάζουν μανιωδώς ξένες σειρές από το ίντερνετ και τις βλέπουν ομαδικώς, αράζουν σ’ ένα σπίτι με φαγητό και ανοιχτές οθόνες ή βγαίνουν σε μπαράκια στην περιοχή τους – δίνουν, όπως λένε, μεγάλη βαρύτητα στη μουσική και την αισθητική.

 

Κωνσταντίνα Αναγνώστου αριστερά & η Εβελίνα Χατζηδιάκου δεξιά

 

Οσον αφορά στο φλερτ, αυτά τα παιδιά έχουν κινητό από την Α΄ Γυμνασίου και facebook από τη ΣΤ΄ Δημοτικού. Χρειαζόμαστε κάτι άλλο για να καταλάβουμε πώς στήνεται το ερωτικό παιχνίδι; Όπως λέει η Εβελίνα, «καλά, εννοείται ότι το φλερτ δουλεύει κυρίως μέσα από τα social media. Το πιο εμφανές σημάδι είναι να δεις ξαφνικά πέντε διαδοχικές καρδούλες σε παλιές φωτογραφίες στα άλμπουμ σου. Σημαίνει ότι το αγόρι έχει γυρίσει το προφίλ σου τούμπα και σε χαζεύει!». Η Κωνσταντίνα λέει ότι άπαξ και πέσει selfie στον λογαριασμό μιας κοπέλας, το inbox της πλημμυρίζει μηνύματα ακόμα κι από εντελώς άσχετους, που βρέθηκαν εκεί από like άλλου φίλου. Το ίδιο βροχηδόν, βέβαια, διαγράφουν και τα κορίτσια αυτά τα μηνύματα.

Ο Πλάτωνας σχολιάζει: «Το παιχνίδι παίζεται 50% live και 50% στα social media. Αν σου αρέσει το κορίτσι, θα της πιάσεις κουβέντα στο διάλειμμα. Το facebook θα σε βοηθήσει να της στείλεις το τελικό μήνυμα για καφέ. Εννοείται ότι θα κοιτάξεις να βάλεις αυτό το ύπουλο emoji με το χαμογελάκι κάτω από τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις της. Πάντως, σίγουρα έχει μειωθεί ο βαθμός που φλερτάρουμε τα αγόρια λόγω της ευκολίας».

Εδώ ξαναπιάνει την μπάλα η Κωνσταντίνα: «Εννοεί ότι τα περισσότερα κορίτσια δεν έχουν κανένα απολύτως θέμα να την πέσουν σ’ ένα αγόρι που τους αρέσει. Να το πιάσουν, δηλαδή, και να του πουν “μου αρέσεις, θέλω να πάμε για καφέ”». Και τι λένε τα αγόρια γι’ αυτό; Τι άλλο; «Καλή φάση!».