Στα θρανία της ζωής με τη Μάρα Δαρμουσλή

27

Το «New Page» συνάντησε την ηθοποιό Μάρα Δαρμουσλή σε ένα νεοκλασικό κτίριο του 1850, στην οδό Τριπόδων 23 στην Πλάκα. Καθισμένη σε ξύλινα θρανία είπε, μεταξύ άλλων, τα καλύτερα για τον χρόνο που έρχεται…

Της Χρύσας Φωτοπούλου[email protected]Φωτογραφίες: Πέλα Σκινιώτη


Η οδός Τριπόδων, όπου βρίσκεται το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, θεωρείται ο αρχαιότερος δρόμος της Αθήνας. Μουσείο Σχολικής Ζωής σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας να μπει πανεύκολα σε μια σχολική αίθουσα του 1950 ή να ξεφυλλίσει το τετράδιο μιας «μαθητρίας της ογδόης» φίσκα στη δασεία και την περισπωμένη. Σε ένα περιβάλλον γεμάτο μνήμη, παιδιά του 2017 μπορούν να αγγίξουν μπλε ποδιές, να γράψουν σε μαύρους πίνακες με κιμωλία, να γνωρίσουν τον Μίμη και τη Λόλα με τα μήλα και τα τόπια τους. Σκέτος χαμός δηλαδή. Τις εντυπώσεις κερδίζει η προσομοίωση αίθουσας στον κάτω χώρο του μουσείου. Αληθοφανής ακόμη και η ζέστη από την ξυλόσομπα.

Η Μάρα Δαρμουσλή έχει πάθει πλάκα. «Αθήνα, και συγκεκριμένα στην Πλάκα, ήρθα πρώτη φορά με το σχολείο. Μέσα στο πούλμαν λεγόταν ότι θα καταλάβουμε ότι είμαστε Αθήνα γιατί θα καίει ο λαιμός μας από το καυσαέριο. Αθήνα επίσης κατέβαινα τελειόφοιτη λυκείου κάθε Πέμπτη και επέστρεφα Θεσσαλονίκη βράδυ Κυριακής, καθώς εργαζόμουν ως μοντέλο. Οταν έδωσα πανελλήνιες, “μαγείρεψα” το μηχανογραφικό μου για να κατέβω εδώ. Συνοψίζοντας, για μένα η Αθήνα είναι συνυφασμένη με απελευθέρωση κι ανεμελιά. Επομένως, η επίσκεψη στο Μουσείο Σχολικής Ζωής στην Αθήνα είναι μια αντίφαση που δεν μπορεί να τη συνταιριάξει το μυαλό μου, μάλλον περισσότερο από άρνηση»! Τη ρωτώ πώς θυμάται η ίδια το σχολείο κι αν ήταν καθοριστική περίοδος για να πάρει αποφάσεις. «Σχολείο… Πίεση, διάβασμα, πολλές ώρες χαμένες με εξωσχολικά φροντιστήρια, πορείες, καταλήψεις, κυρίως αποχές, κατάργηση Πανελλαδικών με δέσμες. Το να πρέπει να αποφασίσεις στα 15 τι δουλειά θέλεις να κάνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου και στα 17 να αλλάζουν τα δεδομένα με επακόλουθο να το παίζεις με σύστημα και τζόγο για τις βάσεις… εφιάλτης. Θα θυμάμαι καλύτερα το μπασκετάκι στα διαλείμματα, τις κοπάνες στη Χαλκιδική για μπάνιο -πάντα μάζευα τις απουσίες για Μάη-, τις συναντήσεις μας στο μπιλιαρδάδικο, τους φραπέδες στη “Farol” και τη “Romance”, τις αφάνταστες πατέντες για σκονάκι, το 19,3 στο απολυτήριό μου – για να προλάβω τα κακόβουλα σχόλια!».

 

 

Κοιτάζουμε μία προς μία τις φωτογραφίες στους τοίχους του Μουσείου. Το μάτι μας πέφτει σε ένα πανύψηλο κορίτσι που κρατάει τη σημαία – μακρινό 1960, παρέλαση. Η Μάρα καταλαβαίνει τι θέλω να τη ρωτήσω. «Μια κοπέλα με προσέγγισε στα 17 ρωτώντας με τι ύψος έχω κι αν θέλω να βγάλω 40.000 δραχμές σ’ ένα βράδυ. Τα καλοκαίρια δούλευα σε κατασκήνωση για είκοσι δύο μέρες κουβαλώντας δίσκους για τα ίδια χρήματα. Εβαλα για πρώτη φορά τακούνια στα 16, έμαθα να περπατάω σε μία εβδομάδα κι από εκεί ξεκίνησαν όλα σαν ντόμινο».
Βγαίνουμε στο μικρό μπαλκόνι. Φαίνεται ένα κομμάτι της Ακρόπολης. Λέμε για το θρυλικό σπίτι του Αντωνάκη Κοκοβίκου στην ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», που βρίσκεται σχεδόν απέναντί μας. «Ναι, αλλά το θέατρο σε έφερε πιο κοντά στον εαυτό σου, ε;». «Σε μια ταινία που είδα πρόσφατα, μια κυρία ρώτησε τον Κέβιν Σπέισι, ο οποίος υποδυόταν έναν διάσημο συγγραφέα, “I know you, are you an actor?” κι αυτός της απάντησε “Aren’t we all dear?”. Ας πούμε ότι με το θέατρο κατάλαβα περισσότερα για τον πολιτικό λόγο και την ιστορία των πολιτισμών παρά με τις πολιτικές επιστήμες. Αλλαξε η οπτική μου, αν θέλεις. Ενα σαχλό παράδειγμα: είναι άλλο πράγμα να παπαγαλίζεις «ο τάδε ήταν φιλέλληνας» κι άλλο πράγμα να μαθαίνεις ότι “είχε Ελληνίδα γυναίκα”! Ξαφνικά βλέπεις όλο το έργο και καταλαβαίνεις πίσω από τις λέξεις. Οσον αφορά στην αυτοψυχανάλυσή μου, έστω ότι μου συγχωρώ πιο εύκολα πράγματα, άρα κοιμάμαι καλύτερα»!

 

 

«Εδώ πρέπει να φέρεις τον γιο σου», της λέω, ρωτώντας την παράλληλα αν η μητρότητα την έκανε κάπως πιο απόλυτη. «Το αντίθετο. Δεσποτικές και αμετακίνητες θέσεις υιοθετώ όταν λόγω υποχρεώσεων κατά περιόδους λείπω από το σπίτι και την καθημερινότητα του παιδιού μου. Ακριβώς λόγω της ανελαστικότητάς μου, οι συγκρούσεις μας είναι απαράμιλλες. Λειτουργεί κάποιες φορές περισσότερο η φυσική παρουσία και μόνο. Αν το έκανα εικόνα, η σχέση μας μοιάζει μ’ ένα σκοινί που το κρατάμε από τις άκρες με αντίθετη ροπή εκτός ισορροπίας και οι δυο. Το ιδανικό, νομίζω, και διαφορετικό από μια σχέση ζευγαριού είναι ότι στη δική μας πρέπει να είμαι αυτή που “κάνει βάση” περισσότερο, για να μπορεί να δοκιμάζει περισσότερο, να τολμάει να ρισκάρει. Τα παιδιά σταματούν να ασχολούνται όταν εμείς πια δεν ακούμε, όταν καθετί που λέμε ή κάνουμε κρύβει από πίσω to “θα μου πει εμένα κάποιος της ηλικίας σου”. Ας πούμε ότι βάζω συχνά και ακούω το “Cats in the cradle”».

 

 

Πηδάει τα σκαλιά της εισόδου και γράφει το όνομα του περιοδικού μας στο πινακάκι της αυλής. Μην παρασυρθούμε και δεν μας πεις τίποτα για παραστάσεις, περιοδείες κι όλα τα σχετικά, της υπενθυμίζω. «Λοιπόν, παίζω σαν παιδί στο “Δέντρο του Οιδίποδα” με την υπέροχη ομάδα ΙΔΕΑ (σ.σ.: Κώστας Γάκης, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής), ξεκινώντας από την Κορέα πριν από τρεις μήνες και καταλήγοντας στο Θέατρο Αλφα | Ιδέα. Συγκινητικοί συνοδοιπόροι, η Μυρτώ, ο Κώστας, η Ανθή, ο Σταύρος, ο Κώστας. Δευτερότριτα θα με βρείτε στο έργο “Τα 39 σκαλοπάτια” να περιφέρομαι ανάμεσα σε τρεις μοιραίους γυναικείους χαρακτήρες του Χίτσκοκ: τη Ρεμπέκα, τη Μάργκαρετ και την Πάμελα. Τους υπόλοιπους 136 ρόλους υποδύονται τρεις υπερταλαντούχοι ηθοποιοί, ο Σ. Σπαντίδας, ο Φ. Κεπέλης και ο Χ. Σώζος. Κωμωδία, το είπαμε, δεν το είπαμε; Επίσης, ετοιμαζόμαστε για πρόβες σε έργο άπαιχτο και μαλαισιανό. Τα πρωινά σε σχολεία, αν ακούσετε από τα παιδιά σας, ο “Βασιλιάς της Αλήθειας” ή το “Στρουμπουλό τερατάκι”».

 

 

Της λέμε πόσο τυχερή είναι. Πόσο καλά περνάει. «Καλά σημαίνει αν δεν είσαι μέρος της λύσης, να μην είσαι μέρος του προβλήματος. Να μην αναβάλλεις πολλά και για πολύ καιρό. Να επιτρέψεις στην τύχη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Να καβαλήσεις καμήλα και στο καπάκι αφηνιασμένο αραβικό άλογο. Να δοκιμάσεις το αγαπημένο γλυκό του αυτοκράτορα της Γαλλίας και της Κορέας. Να έχω κολυμπήσει σε Ειρηνικό, Ατλαντικό και Ινδικό ωκεανό. Να συναντώ καρχαρία στο snorkeling και να τρώω μπαρακούντα στα κάρβουνα. Να πίνω μπύρες στην τελευταία συναυλία του Gary Moore και να πίνω μπύρες με τους Scorpions στο Ανόβερο. Να παίζω ξύλο στο γήπεδο στο ντέρμπι Μπενφικα – Πόρτο και να ουρλιάζω με τη ραμπόνα του γιου μου. Ο,τι είναι καλά για τον καθένα».

Καινούρια χρονιά. Οι παιδικές ζωγραφιές και οι ευχές από στόματα παιδιών, όσα χρόνια και να περάσουν, έχουν ασύλληπτη δύναμη. Πετάω τη φράση «δεν υπάρχει τίποτε πιο θλιβερό σ’ αυτό τον κόσμο από το να ξυπνάς τα Χριστούγεννα το πρωί και να μην είσαι παιδί», για να της δώσω ατάκα. «Οι γιορτές δίνουν μια πνοή αναζωογόνησης μέσα στην κατήφεια του χειμώνα. Αν θέλει κάποιος, βέβαια, να κρατήσει μια blues διάθεση αυτές τις μέρες, δεν καταλαβαίνω γιατί να είναι μεμπτό. Αν δεν συντονιστούμε όλοι ταυτόχρονα σε swing mode, πειράζει;».
Φύγαμε από το Μουσείο με δύο σκέψεις. Πρώτον, ότι τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται πώς να σκέφτονται, όχι τι να σκέφτονται, και, δεύτερον, τη νέα χρονιά, το 2018, πρέπει να εξοικειωθούμε με τη δύναμή μας. Να την καταλάβουμε αυτή τη δύναμη. Θα είναι όλα καλύτερα έπειτα. Καλή χρονιά!