Στέκια με υψηλά ντεσιμπέλ

15

Διανύουμε τις μεγαλύτερες σε διάρκεια νύχτες. Αναμμένα φώτα και ωραία σκηνικά για να μπαίνεις σε εορταστικό κλίμα, να χαμογελάς, να χορεύεις και να ’σαι με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Δεν υπάρχει σημείο στην πόλη που να είναι εκτός κλίματος. Η Αθήνα μπορεί φέτος να μην διαθέτει ούτε ίχνος χιονιού, κρύβει όμως μαγεία και μυστήριο. Α, παντού ανάβει, μεταξύ άλλων, κι ένα φθοριούχο «SOS» για αγκαλιά, υπόσχεση, πλησίασμα – για κάτι καινούριο και υπέροχο, τέλος πάντων. Το «New Page» περπάτησε, μπήκε σε τρόλεϊ, βγήκε από μετρό και λεωφορεία και κατέγραψε πέντε στέκια γεμάτα φως και ανθρώπους. «Εξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί». Ετσι νιώθουμε κι εμείς, χωρίς να μας το έχουν επιβάλει: διψασμένοι και ανοιχτοί.

Της Χρύσας Φωτοπούλου[email protected] | Φωτογραφίες: Πέλα Σκινιώτη

 

«Monsieur Cannibale»

Belle époque εγκιβωτισμένη στο Παγκράτι

«Monsieur Cannibale» απέναντι από τον Προφήτη Ηλία της Υμηττού. Ριγέ, εποχιακά γλειφιτζούρια κρεμασμένα έξω. Σε ένα arty decor που υπογράφει δυναμικά ο Αλέξανδρος Πετράκης, μπορείς να δοκιμάσεις από υπερνόστιμα πανίνι μέχρι κοκτέιλ που ξελογιάζουν. Το «Monsieur Cannibale» εμπνεύστηκε το όνομά του από το ομώνυμο γαλλικό τραγούδι του Sacha Distel, που αναφέρεται στον γνωστό άνδρα που αιχμαλωτίζεται από μια φυλή στην Αφρική κ.λπ., κ.λπ. Το βράδυ που πήγαμε εμείς έρρεε από παντού άφθονο Passionista κοκτεϊλάκι. Υψώνονταν ποτήρια με φωναχτή τη φράση «στα καλύτερα που έρχονται». Μιλάμε για ένα αυθεντικό κομμάτι της πόλης που ήρθε για να μείνει αλλά και για να παίξει ιδιαίτερο ρόλο αυτές τις γιορτές.

«Drunk Sinatra»

Ενας μεθυσμένος Σινάτρα στο κέντρο της πόλης

Μπαίνεις σε μια μεγάλη στοά που είναι απ’ άκρη σ’ άκρη στολισμένη – ακόμα κι από το ταβάνι κρέμονται κουτιά σαν αυτά που υπάρχουν κάτω από τα φωτισμένα δέντρα. Ζεστά όλα, σερβιτόροι με μαύρα ρούμια στο χέρι, δύο έφηβοι δίνουν φιλί κάτω από το πορτρέτο του Φρανκ Σινάτρα, «I’ve got you under my skin», σκηνικό πολύ 50s και 60s. Αυτό το σκηνικό, το μεταξένιο, μέρες που ’ναι, μπορείτε να το χαρείτε από νωρίς το πρωί. Σε μέρες γιορτής ο χρόνος και ο τόπος είναι έννοιες που δεν ορίζονται. Μόνο οι ευχές έχουν ισχύ και οι υποσχέσεις.

«Δραχμή»

Της μιας δραχμής τα γιασεμιά

Μια ολόφωτη «Δραχμή» στην Ανθιμου Γαζή, με φανατικούς θαμώνες κι ένα πιτσιρίκι από τη Γαλλία να φωνάζει «Oh là là!», «Père Noël» και να θέλει να πιει μια γουλιά απ’ το άπερολ σπριτς του μπαμπά του. Δίπλα ακριβώς στην πλατεία Καρύτση, δίπλα σ’ ένα σημείο που έχει παλμό κι ανατριχίλες, γιατί «στο μπαρ ευθεία σαν κοιτάς… τον έρωτά σου συναντάς». Εχει μια ωραία ηρεμία η «Δραχμή» και δεν την προσπερνούν ούτε οι ποδηλάτες που τρέχουν με χίλια. Παρένθεση: το κόκκινο χρώμα αυτή την εποχή είναι ασυναγώνιστο.

«Noël»

Εδώ τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν ποτέ

Απειρες λεπτομέρειες, άπειρος κόσμος, στολίδια, φωτάκια και λευκές νιφάδες σε έναν χώρο που μοιάζει με άβατο από την εποχή της Αναγέννησης. Παρά τον κόσμο, υπάρχουν πολλές επιλογές μέσα στις τόσες αριστοκρατικές πτέρυγες. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, ανάμεσα στα πάμπολλα που έχουν γραφτεί γι’ αυτό το ιδιαίτερο στέκι της Κολοκοτρώνη είναι κι αυτό: «Κάπου στο #BlueBar του @thenoelbar πρέπει να ξέχασα το γοβάκι μου. Αυτός είναι ο λόγος που φοράω All Star, μην νομίζεις». Μην ξεχάσω: όλοι λατρεύουν το Sister Morphine από κίτρο Νάξου, σαγκουίνι, μέλι, τζίντζερ και βότανα. Το δοκιμάσαμε και κυμαινόμαστε κι εμείς στα ίδια επίπεδα λατρείας. Οταν φύγαμε, ακούγονταν μελωδικές λέξεις σαν αυτές: «Twist and shout c’mon, c’mon, c’mon, c’mon, baby, now».

«Little Kook»

Παραμύθι ή πραγματικότητα;

Καλά, αυτό που συμβαίνει -πάντα- στο «Little Kook» ξεφεύγει από τα όρια της φαντασίας. Είτε τον Ιούλιο βρεθείς στο κατώφλι του είτε τον Φλεβάρη, κάτι ανεμίζει, κάτι από την «ξωτικίλα» των αδελφών Γκριμ. Δεν το συζητάμε για τη φάση Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Εκεί τα δίνει όλα. Φαν, ξεφάν, αυτό το «παραμύθι πούλα μου», που καθιερώνεται σιγά σιγά στον πεζόδρομο της Καραϊσκάκη, δεν μπορείς να το αγνοήσεις. Οπως και τα άπειρα πρόσωπα που καταφθάνουν, ολόχρυσα κι ολοφώτιστα, για να φωτογραφηθούν με τα «ξωτικά», να παραγγείλουν φαντεζί κρέπες με πάστα φιστικιού. Για κλάσματα του δευτερολέπτου νομίζεις ότι σε σερβίρει η Αλίκη φορώντας βικτοριανή ποδιά και κρινολίνα. Ερχεσαι στα ίσα σου όταν βγεις στην Αθηνάς. Στο «Little Kook» όμως μέχρι και με τον Père Noël μπορούν να πιάσουν ψιλοκουβέντα και να παρασυρθούν κι οι πιο πειθαρχημένοι.