Άρθρο του Γιάννη Ραγκούση στη «Νέα Σελίδα»: Να μην δώσουμε τη χώρα στον Γεωργιάδη και τον Βορίδη

Την επόμενη Κυριακή πραγματοποιούνται οι εκλογές για τον επικεφαλής της προοδευτικής παράταξης. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για το σημαντικότερο γεγονός που έχει συμβεί στον χώρο εδώ και πολλά χρόνια. Ίσως να ισχύει η άποψη που έχει από αρκετούς διατυπωθεί, ότι είναι η τελευταία ευκαιρία για την αναγέννηση του χώρου. Του Γιάννη Ραγκούση Δύο είναι τα μεγάλα στοιχήματα αυτής της διαδικασίας. Το πρώτο αφορά στη συμμετοχή των πολιτών στην ψηφοφορία. Μια μαζική προσέλευση στις κάλπες θα νοηματοδοτήσει με τον πιο καθοριστικό τρόπο το νέο που οφείλει να γεννηθεί. Μια μαζική συμμετοχή θα δώσει στον επικεφαλής, αλλά και σε όλους όσοι συμμετέχουν με την ψυχή τους σε αυτή την προσπάθεια, τη δυναμική, που είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για την αλλαγή του παρόντος, οπισθοδρομικού πολιτικού δίπολου. Το δεύτερο στοίχημα έχει να κάνει με το μέλλον της νέας προοδευτικής παράταξης. Με τη θέση της στην πολιτική πραγματικότητα, με τον αυτοπροσδιορισμό της, με την προοπτική της να γίνει μεγάλη και ενιαία. Τα δύο αυτά στοιχήματα, αλλά και ζωτικά ζητούμενα, εξαρτώνται δραματικά από μια κορυφαία απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε. Εξαρτώνται από τη στάση μας στο μετεκλογικό πολιτικό τοπίο, από την επιθυμία ή μη για συγκυβέρνηση. Η πραγματικότητα δείχνει ότι στις επόμενες εκλογές η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είναι πρώτο κόμμα. Το μόνο ερώτημα αφορά στο αν θα καταφέρει να είναι αυτοδύναμη. Στην περίπτωση που αυτός ο στόχος δεν επιτευχθεί, ακόμη και με τη βοήθεια του τεράστιου μπόνους του εκλογικού νόμου, θα πρόκειται για προσωπική αποτυχία του κ. Μητσοτάκη. Έχω διατυπώσει από την αρχή της εκλογικής διαδικασίας, με όση δύναμη έχω, την απόλυτη αντίθεσή μου στην προοπτική συγκυβέρνησης με τον κ. Μητσοτάκη. Μια τέτοια εξέλιξη, όχι μόνο θα συρρικνώσει εκ νέου τον χώρο σε δραματικά χαμηλά επίπεδα, αλλά θα φέρει τον κ. Τσίπρα ως μοναδικό αντιπολιτευτικό πυλώνα. Θα τον καταστήσει, μετά την ήττα του, εκ νέου πρωθυπουργό σε αναμονή. Δυστυχώς, η προοπτική της συγκυβέρνησης, που στηρίζεται από τις δηλώσεις των υπόλοιπων υποψηφίων, έχει ήδη αρχίσει να έχει αρνητική επίδραση. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη στα ίδια ή σε μικρότερα ποσοστά. Το γεγονός αυτό οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο εντελώς λάθος μήνυμα που εκπέμπεται, στο μήνυμα που λέει ότι δεν πάμε να κάνουμε κάτι καινούριο, αλλά να γίνουμε υπουργοί. Θα είναι πράγματι τεράστιο κρίμα για τον προοδευτικό χώρο και για τους πολίτες που επενδύουν στη δυναμική του να δουν τα κορυφαία στελέχη του υφυπουργούς του Αδωνι Γεωργιάδη και του Μάκη Βορίδη. Η αγωνία για τη γέννηση της νέας προοδευτικής παράταξης, η επιθυμία για τη συμμετοχή των πολιτών, η ανάγκη αυτή να καταστεί μεγάλη και ενιαία δεν είναι αντιδεξιά ρητορική. Είναι σεβασμός στον προοδευτικό πολίτη, είναι σεβασμός στην ιστορία του χώρου. Την επόμενη Κυριακή καλούμαστε να επιλέξουμε: Μεγάλη και ενιαία προοδευτική παράταξη ή κυβερνητικό συμπλήρωμα; Επόμενη Ελλάδα ή Ελλάδα του χθες; Αν στις 12 Νοεμβρίου έρθουν να ψηφίσουν οι προοδευτικοί πολίτες, τότε εγγυώμαι ότι η Ελλάδα δεν θα παραδοθεί στους Γεωργιάδη και Βορίδη.