Αιμιλιανός Σταματάκης: Δεν μπορείς να ζεις κάνοντας όνειρα

«Ο άνθρωπος που γελά», μια μουσικοθεατρική σύνθεση του Θοδωρή Αμπαζή, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ, παρουσιάζεται από 22 Μαρτίου στο Θέατρο Rex



22 Μαρτίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 7:36 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 7:38 μμ


Ο ταλαντούχος ηθοποιός Αιμιλιανός Σταματάκης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ο άνθρωπος που γελά», που κάνει πρεμιέρα απόψε, 22 Μαρτίου, στο θέατρο Rex. Πρόκειται για μια μουσικοθεατρική σύνθεση του Θοδωρή Αμπαζή, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ. Πατώντας στη Γη ο ίδιος, γνωρίζει πολύ καλά ότι για να πετύχει κανείς χρειάζεται σκέψη. Να ξέρει ακριβώς τι κάνει. «Δεν μπορείς να ζεις κάνοντας όνειρα. Εάν θες να ζήσεις όπως έχεις ονειρευτεί, αυτό δεν θα συμβεί εάν δεν μετατρέψεις τα όνειρά σου σε ρεαλιστικούς στόχους» λέει στο neaselida.gr ο Αιμιλιανός Σταματάκης. Tην ημέρα που τον συνάντησα είδα δυο φορές την φράση του Ουγκώ «η αντιξοότητα δημιουργεί ανθρώπους και η ευημερία δημιουργεί τέρατα». Μία στα σόσιαλ μίντια, μία σε έναν τοίχο σπιτιού, με μαύρο σπρέι. Την αναλύσαμε.

«Ο άνθρωπος που γελά» είναι το πιο πολιτικό έργο του Ουγκώ.

«Υπάρχουν έργα, τα οποία διαβάζοντάς τα, συνειδητοποιείς πως θίγουν θέματα που μας αφορούν πυρηνικά, ως ανθρώπινο είδος. Θέματα τα οποία υπήρχαν από την στιγμή που δημιουργήθηκε «το σκοτάδι που ονομάζεται κοινωνία», όπως γράφει και ο Ουγκώ, υπάρχουν και δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν ποτέ. Ένα τέτοιο έργο είναι «Ο άνθρωπος που γελά». Δημιουργούνται μεγάλα ερωτήματα για το τι σημαίνει πραγματικά εξουσία και για το ποια είναι ή ποια θα έπρεπε να είναι η δύναμή της.

Η μεγαλύτερη διαπίστωση, με την οποία έρχεται κανείς αντιμέτωπος, είναι πως το καράβι της ανθρωπότητας έχει αποτύχει να πλέει γαλήνια από την πρώτη στιγμή που άνοιξε πανιά. Με το μεγαλύτερο πρόβλημα να είναι όχι οι φουρτούνες της θάλασσας, αλλά οι διαμάχες των ίδιων των ναυτικών που το κυβερνούν. Η εικόνα αυτή ειναι θλιβερή, παράλληλα όμως και πολύ αστεία. Αυτή είναι η κωμικοτραγική ιστορία που αντιπροσωπεύει ο χαραγμένος παλιάτσος που γελά για πάντα» σημειώνει στο neaselida.gr ο Αιμιλιανός Σταματάκης.

Μάχη απέναντι στην υποκρισία, με όποιο μέσο και κόστος
«Στην Ελλάδα του 2019, υπάρχουν άραγε πολιτικές ευθύνες, όταν δεν υπάρχουν δικαιώματα; Πολύ αμφιβάλω αν σε έναν κόσμο που το όχι σημαίνει ναι ή το αντίστροφο, με βάση τα πολιτικά παιχνίδια του παρασκηνίου και τις προσταγές της «εκάστοτε επιρροής» μπορεί να απαντήσει κανείς στο ποιες είναι οι πολιτικές μας ευθύνες. Όταν υπάρχει φόβος, ανησυχία, αλλά πάνω απ’ όλα διαστρέβλωση της αλήθειας ακόμα και η προσπάθεια να απαντηθεί ένα τέτοιο ερώτημα είναι πολυτέλεια. Το μόνο που μας μένει είναι η μάχη απέναντι στην υποκρισία, με όποιο μέσο και κόστος».

«…αλλά το αύριο είναι δικό μας για να το κερδίσουμε ή να το χάσουμε».
«Σήμερα είμαστε εγκλωβισμένοι στα προσωπικά μας κουτάκια, αδυνατώντας να συμμαχήσουμε σε οτιδήποτε. Αυτός είναι ο σκοπός της παραζάλης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του βίαιου βομβαρδισμού της υπερπληροφορίας. Είναι ένα μέσο πολέμου. Απέναντι σε αυτό βλέπω συχνά μεγάλες κοινωνικές ομάδες, ανά τον κόσμο, (με τελευταία την τεράστια κινητοποίηση νέων ανθρώπων κατά του πλαστικού και της υπερκατανάλωσης), παρά τις δύσκολες συνθήκες, να ενώνονται για να ανατρέψουν τις οικονομικές υπερδυνάμεις και γεμίζω ελπίδα. Με ωθεί ώστε να προσπαθήσω ο ίδιος να φέρω αλλαγές σε όσα πιστεύω πως πρέπει να αλλάξουν και μου υπενθυμίζει πως μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα, αρκεί να εναντιωθούμε στο «δεν βαριέσαι».

Το μόνο στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι πως η ανάγκη μας να αλλάξουμε τα σημερινά δεδομένα πρέπει να προέρχεται από την πεποίθηση πως δεν θα φτιάξουμε ένα καλύτερο σήμερα για εμάς, αλλά ένα καλύτερο αύριο γι’ αυτούς που θα μας ακολουθήσουν. Ίσως έτσι αποφύγουμε την παγίδα του «τώρα», στην οποία έπεσαν οι προκάτοχοί μας και δώσουμε την ευκαιρία στους επόμενους να μην αυτοαποκαλούνται κι εκείνοι καταδικασμένοι. Εμείς δεν θα είμαστε εδώ για πάντα και πρέπει να το αποδεχτούμε».

Πώς είναι να είναι κανείς μέλος ενός θιάσου, να ζει όπως σκέφτεται, να ζει από αυτό που αγαπάει και να κάνει όνειρα; «Δεν μπορείς να ζεις κάνοντας όνειρα. Εάν θες να ζήσεις, όπως έχεις ονειρευτεί, αυτό δεν θα συμβεί εάν δεν μετατρέψεις τα όνειρά σου σε ρεαλιστικούς στόχους. Το θέατρο είναι τέχνη σαφώς, όμως είναι κι ένα πολύ συγκεκριμένο επάγγελμα, με εργαλεία, κώδικες και νόμους που χρειάζονται προκειμένου να λειτουργήσει και να εκτελέσει τον σκοπό του. Η «γενικότητα» των καλλιτεχνών θα οδηγεί πάντα στον αφορισμό τους. Όταν γνωρίζεις τι επιθυμείς κι έχεις στόχους μπορείς να προβείς σε πράξεις. Και το θέατρο αυτό ήταν ανέκαθεν, «…μίμισης πράξεως σπουδαίας και τελείας…».

 

Info
«Ο άνθρωπος που γελά»
Μετάφραση: Ντορέτα Πέππα
Διασκευή – Λιμπρέτο: Έλσα Ανδριανού
Σύνθεση-Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αμπαζής
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί: Nίκος Σωτηρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτης: Ελεάνα Τσίχλη
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Ζαφειροπούλου
Γ ‘Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Καρδακάρης

Διανομή
Θανάσης Ακοκκαλίδης, Νέλη Αλκάδη, Διονύσης Βερβιτσιώτης, Θανάσης Βλαβιανός, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Μαρία Δελετζέ, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Πάρις Θωμόπουλος, Κώστας Κορωναίος, Ελίτα Κουνάδη, Νέστωρ Κοψιδάς, Δαυίδ Μαλτέζε, Ελένη Μπούκλη, Παναγιώτης Παναγόπουλος, ΕβελίναΠαπούλια, Αρετή Πασχάλη, Αιμιλιανός Σταματάκης, Λυδία Τζανουδάκη, Σπύρος Τσεκούρας, Δήμητρα Χαριτοπούλου, Βαγγέλης Ψωμάς

Μουσικοί
Κιθάρες: Γιάννης Αναστασάκης
Τσέλο: Σοφία Ευκλείδη
Πιάνο: Θοδωρής Κοτεπάνος
Κρουστά: Ιάκωβος Παυλόπουλος
Κοντραμπάσο: Θάνος Πολυμενέας Λιοντήρης

Θέατρο Ρεξ
Τετάρτη – Κυριακή

Χρύσα Φωτοπούλου