Ένας φωτεινός έΦοιβος Δεληβοριάς

SOS: 5 Απριλίου στο «Gagarin» ο Δεληβοριάς για ένα βράδυ. Το «Gagarin» χωράει 1.700 ανθρώπους. Τα τραγούδια του χωρούν τους πάντες



18 Μαρτίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 1:01 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 2:17 μμ


Στην υπόκλιση κάθε άνοιξης, στην ευγένεια που έχει κάθε καλός καιρός, στην ακατέργαστη ποίηση, την ενσωματωμένη στις σφαίρες κάθε φλανέρ τύπου, στα κίτρινα πλάνα του παρελθόντος μέσα σε ένα παρόν που χρειάζεται καύσιμα, στο λιώσιμο από έναν έρωτα που τα έχει όλα – από ραντεβού μέχρι λουλουδάκι από πλανόδιους κι από τραγούδι μέχρι βαλσάκι στο φουαγέ του «Αστορ» της Καραγιώργη Σερβίας. Στην αμηχανία των παιδιών, στη φαντασία τους, στην ευρεσιτεχνία τους.

Της Χρύσας Φωτοπούλου

Σε αυτούς τους καθαρούς τόπους συναντώ τον Φοίβο Δεληβοριά, έναν άνθρωπο που απολαμβάνει να παρατηρεί και να καταγράφει, να σκανάρει τον χρόνο, να εγκιβωτίζει στην πιο αστική πόλη έναν κόσμο προσδοκιών. SOS: 5 Απριλίου στο «Gagarin» ο Δεληβοριάς για ένα βράδυ. Το «Gagarin» χωράει 1.700 ανθρώπους. Τα τραγούδια του χωρούν τους πάντες.

Παίρνει τους δρόμους συχνά. Θα μπορούσε να είναι κι ένας αρτίστας του δρόμου. «Ολοι οι μουσικοί κινούνται. Είναι μια τέχνη περιοδεύουσα. Πάντα ήταν. Τύποι με μπουζούκια στον ώμο, με μεσαιωνικά λαούτα, με θήκες από κιθάρες τίγκα στα χαρτάκια του αεροδρομίου. Σε διάφορες εποχές, ανακατεμένοι με τα υπόλοιπα πλήθη των προσκυνητών. Φεύγοντας γίνομαι αόρατος. Λίγο πριν από τη συναυλία κάνω βόλτα στην πόλη που βρίσκομαι. Κοιτάω ναούς, μαγαζιά, γυναίκες και πιτσιρίκια που παίζουν. Και μετά, στο δωμάτιο, με το τάμπλετ βυθίζομαι στη χρονιά που μελετάω. Τώρα είμαι στο 1986. Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να εξαφανιστείς. Κάθε στιγμή», λέει στη «Νέα Σελίδα» ο Φοίβος Δεληβοριάς.

Χειμώνες, θεμελιακά καλοκαίρια, «Κύτταρο» (με τα τραγούδια του «Πεζοδρομίου»), «Gagarin», ταξίδια, «Ταράτσα». «Παλεύουν δύο εαυτοί μέσα μου, κι επειδή είμαι Ζυγός θέλω να τους ευχαριστήσω και τους δύο. Ο ένας είναι κωμικός και τελετάρχης, κάτι σαν τον Κέρμιτ. Του αρέσει να πηγαίνει από καμαρίνι σε καμαρίνι, να συνυπάρχει με χορεύτριες, με μάγους και να κάνει ψυχανάλυση σε φίρμες. Εχει αγάπη για το σύνολο του τραγουδιού, για τον μαγαζάτορα, για έναν που πρέπει να σερβίρει κι όμως σταματάει να ακούσει, για τον κουρασμένο θρύλο και για το ανυπόμονο νέο ταλέντο, για την ιδιοφυΐα και το ψώνιο. Ο άλλος είναι απολύτως ερμητικός, δεν θέλει άνθρωπο, είναι ορκισμένος στην αγάπη του, που για κάποιο λόγο τον έχει πάντα εξόριστο, βλέπει πράγματα που θα έρθουν ή που έγιναν πριν από χρόνια και εναρμονίζει μελωδίες του δρόμου. Η “Ταράτσα” και το “Πεζοδρόμιο” είναι οι δύο κόσμοι που είναι απαραίτητοι στην ψυχή μου για να ισορροπήσει. Πέφτω και τσακίζομαι από τον έναν στον άλλο. Με δύναμη και αλύπητα», αναφέρει.

Ενενήντα μέρες μέχρι να πάρει ξανά ζωή η ποικιλόχρωμη «Ταράτσα» στο 13 της Ιεράς Οδού. Τι άλλο να σημειώσω; «Μέχρι το Πάσχα “τρέχει” η παιδική μου παράσταση στο “Ραντάρ”. Παίζω κάθε Κυριακή. Ξεκινήσαμε για οχτώ παραστάσεις κι έχουμε φτάσει τις σαράντα. Το έκανα για να τραγουδάω στην κόρη μου, να δει τι δουλειά κάνω. Εν τω μεταξύ, ο παιδικός μου δίσκος έγινε χρυσός αθόρυβα και γρήγορα. Κι έτσι η “Μικρή Αρκτος” μου απένειμε ένα χρυσό ελεφαντάκι. Στις 5 Απριλίου θα παίξουμε το “Πεζοδρόμιο” στο “Gagarin”, γιατί στο “Κύτταρο” δεν χωρέσαμε και δεν χορέψαμε όσοι και όσο θα θέλαμε. Και μετά -Θεού και Μούσας επιτρεπόντων- θα ξεκινήσω τη δουλειά για την τρίτη “Ταράτσα”, την τελευταία. Γενικώς αμφιταλαντεύομαι για το αν πρέπει να την κάνω, γιατί οι δύο προηγούμενες χρονιές ήταν μαγικές και αθώες. Δεν θέλω να γίνει ρουτίνα, θεσμός. Αν όμως μου το πει η άνοιξη, θα της δώσω ένα θριαμβευτικό φινάλε».

Δύο ερωτήσεις όσο κατηφορίζουμε: Είσαι ο Φοίβος που ονειρεύτηκες; «Ολα αυτά που ήθελα λίγο πολύ ως ατμόσφαιρα της ζωής μου, αυτά παλεύω να έχω. Τραγούδι και ποίημα, επιθεώρηση και κωμωδία, ταξίδι και θηλυκό στοιχείο, ένα συγκρότημα και φίλους που ξενυχτούν. Δεν περίμενα ότι η φαντασία μου θα επέμβει τόσο στον περίγυρό μου για καλό ή για κακό». «Αισθάνομαι ότι σε τροφοδοτεί διαρκώς μια μεγάλη μοναχική βόλτα που κάνεις στον χρόνο και την πόλη σου. Χρειάζεσαι τη μοναξιά για να επιστρέφεις διαρκώς στο κέντρο της ζωής και των εξελίξεων. Είναι έτσι;». «Ναι, και πάντα εκνεύριζα τους άλλους με τις εξαφανίσεις μου. Αλλά δεν πιστεύω πως επιστρέφω στο κέντρο της ζωής. Μάλλον κάνω δικά μου κέντρα που δεν θυμίζουν τις εξελίξεις. Για να ζούμε εκεί. Εγώ κι οι φίλοι μου».

Η κουβέντα μας ήταν σαν χάδι και η λέξη «χάδι» προκύπτει από το «ηχάδιον», που σημαίνει τραγουδάκι.

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 93 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 17 Μαρτίου

Φωτογραφία: Δημήτρης Μακρής