Λένα Ουζουνίδου: Τίποτα δεν αντικαθιστά την επικοινωνία με το κοινό



8 Φεβρουαρίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 6:53 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 6:53 μμ


Γεννήθηκε στην Κομοτηνή και ό,τι θυμάται από παιδικά χρόνια και εφηβεία είναι μόνο όμορφο. Καλή στα μαθήματα του σχολείου, με χαρακτηριστική φωνή, εκφραστικότητα και καλοσύνη στις δράσεις της.

Της Χρύσας Φωτοπούλου

Η Λένα Ουζουνίδου δεν θα ασχολούνταν ποτέ με τις θετικές επιστήμες παρά τα εικοσάρια που έπαιρνε στα μαθηματικά. Θέατρο και πάλι θέατρο. Φωνή αρχόντισσας πάλκου, εύπλαστο πρόσωπο με κεκτημένη τη διαστροφή των μεγάλων κωμικών, που έκαναν δικές τους τις ιστορίες όλου του κόσμου και αποκτούσαν συνοδοιπόρους σε μηδενικό χρόνο, αλλά και με την ικανότητα να βαρύνει δίνοντας σχήμα στον πόνο, την απόγνωση, το κενό.
Φέτος καταφέρνει να συνδυάσει αρκετά και διαφορετικά πράγματα με αποτελεσματικότητα και νίκες. Μέχρι πρόσφατα αλώνιζε στη Θεσσαλονίκη του ’60 με τον «Αρίστο» του Θωμά Κοροβίνη στο θέατρο του Νέου Κόσμου, η «Ψιλικατζού» στο «Vault» έχει αποκτήσει φίλους από όλη την Αττική και τα περίχωρα, το σίριαλ «Πέτα τη φριτέζα», όπου υποδύεται τη Ζαμπέλα Λεπίδα, θυμίζει την τηλεόραση που χάθηκε ή δεν χάθηκε. «Οι συντελεστές όλοι λειτουργούν με όρους κινηματογραφικούς», λέει. Και τώρα η παράσταση «Τα μάτια» του Πάμπλο Μεσίες, επίσης στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Σε αυτό το «μελόδραμα γέλιου» η Ουζουνίδου είναι η Αργεντίνα Νατάλια. «Είναι η χρονιά σας. Είναι η χρονιά σου, Λένα». «Είμαι πολύ συγκινημένη. Υπάρχει κόσμος που με αγαπάει πολύ τελικά. Νέα παιδιά έρχονται μετά τις παραστάσεις και μου λένε “Λένα, σε ευχαριστούμε πολύ”, στο “Vault” γυναίκες με πιάνουν από το χέρι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτό που ζω τον τελευταίο καιρό. Οσο έπαιζα τη Σταματία, με σταματούσε ο κόσμος στο μετρό φωνάζοντας “Σταματία”! Είναι όλα ωραία. Και στο θέατρο και την τηλεόραση συνυπάρχω με ανθρώπους που μπορώ και συνεννοούμαι. Της ίδιας συνομοταξίας”, αναφέρει στη «Νέα Σελίδα».

«Αν ήμουν ενζενί, δεν θα υποδυόμουν τη Σταματία»
Εχει πει κατά καιρούς ότι πολύ χαίρεται το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ ενζενί. «Αν ήμουν ενζενί, δεν θα σκεφτόταν ποτέ ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος να μου δώσει τον ρόλο της Σταματίας. Από τα 28 μου υποδύομαι ντάμες, αλλά δεν αγχώθηκα ποτέ με αυτό. Ισα ίσα, το απολάμβανα και το απολαμβάνω».

Η Λένα Ουζουνίδου μου θυμίζει πρόσωπο που θα ξεχώριζαν με τη μία ο Τζαβέλλας, ο Κούνδουρος, ο Σακελλάριος. Είναι ήρεμη και μεγαλόψυχη. Είναι φανερό ότι όλα ήρθαν όπως τα είχε σκεφτεί. Μου το επιβεβαιώνει. «Ολα ήρθαν όπως τα είχα στον νου μου. Ελεγα ότι θα γίνω γνωστή εκεί γύρω στα 40. Ετσι έγινε. Δεν πίεσα τίποτα και όλα τα αντιμετώπιζα με πολλή προσήλωση. Αφοσιωνόμουν με την ίδια ένταση και στα μικρά και στα μεγάλα. Το θέατρο το λατρεύω, όπως λατρεύω και την επικοινωνία με το κοινό. Τίποτα δεν το αντικαθιστά αυτό».

Στα «Μάτια» (σκηνοθεσία Παντελής Δεντάκης) υποδύεται τη Νατάλια, μια γυναίκα με πείσμα που δεν το βάζει κάτω. Ιδιαίτερα μορφωμένη και με δική της κοσμοθεωρία, η Νατάλια δίνει ρεύμα στο πάθος της χωρίς να μετανιώνει. «Το κείμενο του Μεσίες είναι γεμάτο ανατροπές. Ο ίδιος επιλέγει να βάλει μέσα πολλά είδη θεάτρου. Είναι πρωτοποριακός και με πολύ χιούμορ. Θέτει ερωτήματα: Ποιος είναι ο τόπος μου; Πώς είναι ο τόπος μου; Τι είναι η ζωή; Τι είναι ο έρωτας;» συμπληρώνει.

Επειτα από ένα γεμάτο φθινόπωρο και έναν χειμώνα όλο εκπλήξεις και ταχύτητες, η Λένα Ουζουνίδου έχει αποφασίσει ότι το καλοκαίρι δεν θα εργαστεί, αλλά θα κάνει οικονομία δυνάμεων και θα αφοσιωθεί στους δικούς της ανθρώπους. «Ζω μια αληθινή ζωή», μου λέει προς το τέλος της κουβέντας μας. Και σκέφτομαι ότι έτσι εξηγούνται όλα.

Info
«Τα μάτια» του Πάμπλο Μεσίες. Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης. Παίζουν: Αννα Καλαϊτζίδου, Μαρία Μοσχούρη, Ελένη Ουζουνίδου, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος
Θέατρο του Νέου Κόσμου – Κεντρική σκηνή

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 87 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου