Μαρία Ναυπλιώτου: Η γενιά μου κατάφερε να ορίσει τη ζωή της πέρα από κηδεμονίες

Γραμμένη μέσα στη δίνη του καταστροφικού Πελοποννησιακού Πολέμου, η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή φέρει έντονα τα σημάδια της «παθολογίας του πολέμου», μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τον θεϊκό λόγο στην ανθρώπινη πράξη



19 Ιουλίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 10:55 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 10:55 μμ


Της Μάνιας Ζούση

«Η συνάντησή μου με το πρόσωπο που κάθε φορά υποδύομαι έχει να κάνει, φυσικά, με την προσέγγιση του σκηνοθέτη, γιατί κάθε Κλυταιμνήστρα, κάθε Ηλέκτρα, κάθε Μήδεια έχουν κάτι διαφορετικό ακριβώς επειδή συναντούν κι έναν διαφορετικό άνθρωπο με την προσέγγιση και το όραμά του. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει πάντα σε αυτό το πρόσωπο κάτι προσωπικό που μας αγγίζει για κάποιο λόγο, εξηγήσιμο ή μη», λέει η Μαρία Ναυπλιώτου στη «Νέα Σελίδα» με αφορμή τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας που υποδύεται στη σοφόκλεια «Ηλέκτρα», δεύτερη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, που κάνει πρεμιέρα στην Επίδαυρο στις 20 και 21 Ιουλίου σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου.

«Η Κλυταιμνήστρα είναι ένα πρόσωπο απέναντι στο οποίο είμαι θετική. Ισως λόγω προσωπικών βιωμάτων, καθώς καταλαβαίνω αξιακά κάποια πράγματα και συμφωνώ μαζί της, γιατί θεωρώ ότι η Κλυταιμνήστρα και ο Αγαμέμνονας είχαν μια συμφωνία την οποία αυτός αθέτησε κι εκείνη οδηγήθηκε σε μια πράξη που ασφαλώς θα έπρεπε να πληρώσει, καθώς κάθε πράξη πληρώνεται. Παρά ταύτα, εγώ απέναντι σε αυτές τις μορφές υπήρξα πάντα κάπως θετική για κάποιο λόγο. Ισως επειδή προέρχομαι από μια γενιά που πρώτη κατάφερε να ορίσει τη ζωή της πέρα από κηδεμονίες. Οπότε υπάρχει πάντα ένα προσωπικό κομμάτι που δεν αφορά ούτε στη δραματουργία ούτε στις φιλολογικές μελέτες που έχουν γίνει ούτε ακόμα και σε αυτό που ήθελε να μας πει ο μεγάλος ποιητής. Πάντα υπάρχει ένα τέτοιο κομμάτι. Οπως και στη ζωή υπάρχουν αδυναμίες που ξεπερνούν τη λογική, τα κίνητρα, τις προθέσεις και είμαστε όλοι έρμαια αυτών των αδυναμιών μας. Κάποια πράγματα που εγώ τα ερμηνεύω έτσι, που μπορεί να μην έχουν καμία βάση σε φιλολογική ή ιστορική μελέτη ή οτιδήποτε, που, ωστόσο, κουβαλούν αυτομάτως έναν κόσμο», επισημαίνει η γνωστή πρωταγωνίστρια.

Γραμμένη μέσα στη δίνη του καταστροφικού Πελοποννησιακού Πολέμου, η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή φέρει έντονα τα σημάδια της «παθολογίας του πολέμου», μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τον θεϊκό λόγο στην ανθρώπινη πράξη. Η Ηλέκτρα, πλάσμα απειλητικό και άγριο, «γεννά πολέμους». Μετουσιώνει τον θρήνο σε όργανο εκδίκησης. Ο θρήνος, αντί να κατευνάζει τον πόνο της, επιτείνει την παραφορά του.

Η Μαρία Ναυπλιώτου επικεντρώνεται στη γνωριμία και τη συνεργασία της με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου, λέγοντας ότι «υπήρξε ευτυχής σε όλα τα επίπεδα. Και εύχομαι και το αποτέλεσμα της παράστασης να δικαιώσει αυτό τον νέο δημιουργό, εξαιρετικής ποιότητας και ιδιαίτερα ταλαντούχο άνθρωπο. Ο Θάνος έχει κάτι πολύ συγκεκριμένο στον τρόπο που δουλεύει και έχει και κάτι πολύ συγκεκριμένο και σε αυτή την τραγωδία. Νομίζω, αν και δεν είμαι απολύτως κατάλληλη να μιλήσω γι’ αυτό, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν κόσμο δικαιοσύνης, αλλά με έναν κόσμο ανταπόδοσης. Δεν ασχολούμαστε με τον “καλό” και τον “κακό” της ιστορίας, αλλά με το ότι όλοι έχουν στοιχεία που έχουν έτσι κι αλλιώς. Μιλάμε για μια σύγκρουση από την οποία μάλλον δεν βγαίνει κανείς κερδισμένος και δεν αποκαθίσταται η τάξη. Οσον αφορά στην προσέγγιση του ρόλου, ο Θάνος έχει συγκεκριμένους κώδικες και οι ρόλοι συνομιλούν με συγκεκριμένα υλικά. Και μέσα απ’ αυτά τα υλικά, απ’ αυτό τον δρόμο θα βγουν οι ρόλοι και οι χαρακτήρες. Νομίζω ότι τον αφορά περισσότερο ένα τελετουργικό θέατρο και βάσει αυτού έχουν δουλευτεί και οι ρόλοι».

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 58 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 15 Ιουλίου