Ίαν Στρατής: «Είμαι και λίγο κάφρος»



24 Ιανουαρίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 5:45 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 5:46 μμ


Τον γνωρίσαμε από την εκρηκτική συμμετοχή του στο «X Factor» ως ένα ταλέντο πολύπλευρο και με μοναδική αγάπη στη μουσική. Εκείνος όμως δεν έμεινε στις πρώτες εντυπώσεις και συνεχίζει να μας εκπλήσσει σε κάθε βήμα του. Το «New Page» έπαιξε μπάλα μαζί του.

Της Κατερίνα Γιοσμά / [email protected]Φωτογραφίες: Πέλα Σκινιώτη

 

Είναι η απόδειξη ότι τα μουσικά talent shows έχουν λόγο ύπαρξης. Σε μια εποχή που η δισκογραφία δεν υφίσταται με τα δεδομένα του παρελθόντος -το single είναι πια digital και τα ολοκληρωμένα albums που αλλάζουν τη μουσική ελάχιστα-, ο δρόμος της εφήμερης δημοσιότητας ενός τρίμηνου τηλεοπτικού προγράμματος μοιάζει μονόδρομος. Οχι όμως και αδιέξοδο. Ο Ιαν Στρατής, από ένστικτο σαν ενσωματωμένο GPS, ακολούθησε τη φωνή του ταλέντου του και όχι μόνο ξεχώρισε στο «X Factor», αλλά πέρασε και πέρα από το αδιέξοδο της επιτυχίας που καμιά φορά σε καταπίνει και σε περιορίζει στο τετράγωνο πλαίσιο της τηλεοπτικής οθόνης. Πλέον «πλημμυρίζει» τον ελεύθερο χρόνο μας πρωταγωνιστώντας στην παιδική παράσταση «Μολυβένιος στρατιώτης», συμμετέχοντας α λα Τραβόλτα στο αγαπημένο μιούζικαλ «Grease» και ντύνοντας μουσικά τα Σάββατά μας με τους House Βand στον «Σταυρό του Νότου».

«Καμιά μέρα κενή;» τον ρωτάω. Παίζουμε μπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα του Δημοτικού Κολυμβητήριου στο Χαλάνδρι μια ηλιόλουστη μέρα, σαν καλοκαίρι μες στον χειμώνα. Εχει έρθει κατευθείαν μετά την παιδική παράσταση, κάνοντας μια στάση για να αλλάξει ρούχα. Είναι επίσης brand ambassador της ελληνικής εταιρείας Funky Buddha. «Ούτε μία κενή κενή», απαντά χωρίς σκέψη. Είναι 25 ετών και δεν το λέει μπουχτισμένα. Γουστάρει ό,τι κάνει κι αυτό φαίνεται. Οπως του αρέσει πολύ και να παίζει μπάσκετ. Ξεκίνησε 10 ετών, ήταν να παίξει επαγγελματικά, αλλά έκανε τρεις εγχειρήσεις στο αριστερό του γόνατο και παίζει πια μόνο ερασιτεχνικά με τους φίλους του. Μαζί μας στη φωτογράφιση ήταν και ο εκπρόσωπος της εταιρείας, φίλος κι αυτός πια, με τον οποίο αντάλλαξαν αρκετές πάσες.

Η εικόνα της τηλεόρασης είναι σαρωτική, σκέφτομαι. Εάν βασιζόμουν σε αυτή, θα περίμενα έναν Ιαν αθυρόστομο, αντιδραστικό, προκλητικό. Καμία σχέση. Οποιος παρατηρήσει προσεκτικά τις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα καταλάβει ότι αυτό είναι μόνο η μία ανάγνωση της πραγματικότητας, η επιφανειακή. Μετά το παιχνίδι και τη φωτογράφιση περπατάμε πέρα από τη στάση του Προαστιακού, διασχίζοντας τον δρόμο σαν μια παρέα. Καθόμαστε σε λενα κοντινό καφέ, αν και ο ίδιος δεν είχε πρόβλημα να μου μιλήσει καθισμένος στις κερκίδες του γηπέδου. Εκεί, στα τσιμέντα.

Δεν παρακολουθεί καθόλου την επικαιρότητα, μαθαίνει «τι παίζει» μόνο μέσω διαδικτύου. Ο ορισμός του influential urban millennial. «Γιατί πήγες στο παιχνίδι;» – αναμενόμενη ερώτηση. «Για να μπορώ να ζω από την επαγγελματική ενασχόλησή μου με τη μουσική», απαντά. Και το κατάφερε. Απλώς δεν περίμενε ότι θα συνέβαινε σε τέτοιο βαθμό. Γιατί με το που βγήκε δεύτερος στην κατάταξη (ποιος μπορεί, άραγε, να σπάσει το ρεκόρ των Κύπριων νικητών;) έπεσε στα… βαθιά. Γεμάτος υπερηφάνεια μου λέει ότι ετοιμάζει νέο single με το συγκρότημα στο οποίο συμμετέχει, τους Mad Street. Παίζουν τρία χρόνια μαζί, αλλά γνωρίζονταν από πριν. Ηχος pop, punk, rock, metal. Παράλληλα, συζητά και κάποια σόλο κομμάτια με την εταιρεία του, τη Feelgood Entertainment. «Ημουν αντιδραστικός από μικρός, δεν ξέρω γιατί. Το έκανα και στο παιχνίδι και προς τους γονείς μου». Διαφωνώ έντονα μαζί του. Αυτό που είδα από κοντά ήταν ένα παιδί με καλό χαρακτήρα. «Δεν κρύβομαι. Εάν ήμουν “κακός”, νομίζω ότι θα φαινόταν έπειτα από τόσο καιρό. Απλώς είμαι κι αυτό». Εχει δίκιο.

Κάποια στιγμή είχε ανεβάσει φωτογραφία με την κοπέλα του (ναι, ο Ιαν είναι σε σχέση) στο Instagram, είχε γίνει θέμα στα Μέσα κι ύστερα η φωτογραφία «κατέβηκε». Μήπως, λοιπόν, η υπερέκθεση σε facebook, Instagram κ.λπ. είναι δίκοπο μαχαίρι; «Ναι, το έκανα και μπορεί να το ξανακάνω. Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σε αυτό. Δεν το έχω σκεφτεί και δεν με έχει προβληματίσει. Δεν με νοιάζει και πολύ. Το ζητούμενο είναι να κάνω τη δουλειά μου. Αλλωστε, δεν μου αρέσει η υπερέκθεση και η αλήθεια είναι ότι δεν μοιράζομαι και τόσα πολλά από τη ζωή μου στα κοινωνικά δίκτυα. Παραδέχομαι, ωστόσο, πως είμαι και λίγο “κάφρος”, έχω κατεβάσει πολλές φορές αναρτήσεις μου από τα social media. Είτε επειδή ακολούθησα τη συμβουλή ενός φίλου είτε γιατί το κατάλαβα μόνος μου. Κυρίως βρισιές. Από την άλλη, η ευαίσθητη πλευρά μου με εκφράζει περισσότερο». Το βλέπω στην πράξη, όταν ο ίδιος μεταφέρει την παραγγελία μας στο τραπέζι.

Τι άλλο τον ιντριγκάρει; Εχει κάποια διαφυγή από την πραγματικότητα; «Επαιζα πολύ παιχνίδια τύπου “first person shooter”, δηλαδή με όπλα. Δεν έχω πλέον χρόνο κι αυτό είναι κάπως. Δεν είμαι ιδιαίτερα καλός, αλλά μου αρέσουν πολύ». Οπως του αρέσει να «πειράζει» μουσικά αγαπημένα του τραγούδια από καλλιτέχνες που θαυμάζει στο κανάλι του στο YouTube. «Το αγαπημένο μου δεν είναι ένα, αλλά δυο τρία, το “Liberian girl” του Michael Jackson και το “The sun” των Maroon 5», αναπολεί.

Οση ώρα μιλάμε, τον παρατηρώ φέρνοντας στον νου μου όλους εκείνους που λένε ότι μοιάζει στον Χριστόφορο Παπακαλιάτη. Το ξεστομίζω αβίαστα. Φαντάζομαι ότι δεν είναι και η πρώτη φορά που το ακούει. «Δεν νομίζω ότι βοηθάει κάτι τέτοιο, να ξεκινάς την καριέρα σου και να θυμίζεις εμφανισιακά κάποιον άλλο, έστω κι από άλλο επαγγελματικό χώρο. Ούτε και το επίθετό μου βοηθάει, αφού υπάρχει ο Μύρωνας Στρατής, που είναι στον ίδιο χώρο μ’ εμένα, τραγουδιστής». Ισως θα μπορούσαν να συνεργαστούν… Το ακούει με ανοιχτό μυαλό, αν και ανήκει σε άλλο μουσικό είδος. Στρατής επί δύο, γιατί όχι; – εάν μας διαβάζει ο Μύρωνας.

Η συζήτηση επιστρέφει στη μουσική. Τότε λάμπουν τα μάτια του. Και είναι πλεονέκτημά του που η προφορά του στα αγγλικά δεν θυμίζει με τίποτα τη μητρική του γλώσσα. Τον ρωτάω αν θα ήθελε να κυκλοφορήσει η μουσική του και στο εξωτερικό. «Η αλήθεια είναι ότι για να φύγει κανείς στο εξωτερικό πρέπει να έχει πρώτα μια καλή βάση στην Ελλάδα, μια καριέρα. Δεύτερον, επιβάλλεται να κάνεις πρωτότυπα πράγματα. Για παράδειγμα, στην Αγγλία τα βρίσκεις όλα επί 30 φορές, εννοώ ακούσματα, καλλιτέχνες, σχήματα. Χρειάζεται να είσαι ξεχωριστός». Νομίζω ότι εκείνος είναι. Και κάτι μου λέει ότι δεν είμαι η μόνη που το πιστεύει αυτό…