Μένουν κι επιμένουν… ελληνικά



23 Φεβρουαρίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 4:36 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 4:37 μμ
Η σχεδιάστρια μόδας Ρομίνα Καραμανέα


Διεθνής καριέρα σημαίνει ξεριζωμός; Oχι απαραίτητα. Τo «New Page» σας συστήνει Ελληνες καλλιτέχνες και επιχειρηματίες που κάνουν διεθνή καριέρα με αξιώσεις, χωρίς να εγκαταλείπουν -από επιλογή- την Ελλάδα

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου[email protected]

Η επιτυχία τους θα μπορούσε να τους είχε παρασύρει σε οποιαδήποτε άλλη οικονομικά ανθηρή πρωτεύουσα του κόσμου. Παρ’ όλα αυτά, με το freelancing να αποτελεί την πιο διαδεδομένη εργασιακά τάση παγκοσμίως αυτή τη στιγμή, με την ευελιξία που μας προσφέρουν τα λάπτοπ, τη δύναμη που χαρίζουν στην προώθηση της δουλειάς μας τα social media και, πάνω απ’ όλα, χάρη στο διαδίκτυο, ικανοί και ταλαντούχοι Ελληνες αποφασίζουν να επιστρέψουν στη χώρα ή να μην φύγουν καθόλου, από άποψη, χτίζοντας τη διεθνή καριέρα τους εδώ. Πώς; Διαβάστε παρακάτω τι μας είπαν τρεις επιτυχημένοι καλλιτέχνες.

O ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
Κωνσταντίνος Σοφικίτης

Ποιος είναι

Ελληνας φωτογράφος που έκανε επαγγελματική στροφή 180 μοιρών, εγκαταλείποντας μια πολλά υποσχόμενη, όπως διαφαινόταν, καριέρα στην Αγγλία για να ασχοληθεί με τη φωτογραφία, πραγματοποιώντας παράλληλα ταξίδια στο εξωτερικό για χάρη της δουλειάς του. Πρόσφατα κέρδισε το πρώτο βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας Δρόμου στα Sony World Academy Awards 2017.

Με δικά του λόγια:

«Σπούδασα μαθηματικά και οικονομικά, συνέχισα με μάστερ στις οικονομοτεχνικές μελέτες για περιβαλλοντικά πρότζεκτ και μέχρι τα 22 μου δεν είχα σκεφτεί να γίνω φωτογράφος. Ξεκίνησα την επαγγελματική μου πορεία στην Κορνουάλη με τους καλύτερους οιωνούς, αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι είχα μπει σε ένα ατέρμονο κυνήγι επιτυχίας που με απομάκρυνε από τη δημιουργικότητα, την οποία θεωρώ ζωτικής σημασίας. Τα παράτησα όλα, λοιπόν, και αποφάσισα να διαθέσω το ποσό της αποζημίωσής μου από τη δουλειά σε ένα πεντάμηνο ταξίδι στη Λατινική Αμερική. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ο ελεύθερος χρόνος σού χαρίζει την πολυτέλεια να σκεφτείς καθαρά με τι πρέπει να ασχολείσαι στη ζωή σου.
Κατάφερα να απομονώσω την ανάγκη μου για μια καριέρα που θα ήταν πιο σίγουρη πηγή εισοδήματος, καθώς συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω να ξοδέψω τα δύο τρίτα της ζωής μου δίχως να παρατηρώ και να δημιουργώ, διότι αυτό θα με οδηγούσε αυτομάτως στην εσωστρέφεια. Ετσι, γύρισα στην Ελλάδα και ξεκίνησα από το μηδέν, δουλεύοντας ως βοηθός του αδερφού μου, Πέτρου, που είναι φωτογράφος.

Πάντα πίστευα ότι αν δεν έχεις κάτι για το οποίο θα πέθαινες, τότε δεν ζεις – και προσωπικά νιώθω τυχερός, γιατί δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το ταξίδι και τη φωτογραφία, όπως και χωρίς τη σύντροφό μου, που αποτελεί πηγή έμπνευσης για μένα.
Το επάγγελμα του φωτογράφου είναι, όπως και πολλά άλλα επαγγέλματα, δύσκολο για βιοπορισμό – απαιτεί πολλή υπομονή και μεγάλη ταπεινότητα για να σε συντηρήσει. Την τέχνη της φωτογραφίας τη βλέπω σαν μέσο εκτόνωσης και εξωστρέφειας. Η κάθε εικόνα καθρεφτίζει την ψυχή ενός φωτογράφου. Η φωτογραφία είναι ένα είδος ψυχανάλυσης. Σε κάνει να μην νιώθεις ποτέ μόνος. Κυνηγάς μονίμως κάτι -το κατάλληλο φως, τη σωστή γωνία, την ιδανική σιλουέτα-, ενώ η φωτογραφική μηχανή είναι πάντα μαζί σου. Μέχρι να πετύχω τη λήψη που μου αρέσει, νιώθω πολύ αναστατωμένος, ότι χάνω τον χρόνο μου περιμένοντας να με γοητεύσει κάτι, ότι ταξίδεψα άδικα μέχρι την άλλη άκρη της Γης. Οταν βγει όμως η εικόνα που θέλω, νιώθω μια εκπληκτική ανακούφιση.

Στο πρακτικό κομμάτι της δουλειάς τώρα, δεν νομίζω ότι υπήρξε πολλή λογική στην απόφασή μου να επιστρέψω, αν σκεφτείς, για παράδειγμα, ότι το εργασιακό περιβάλλον στο οποίο είχα μάθει να λειτουργώ στην Αγγλία ήταν ιδανικό, κάτι που εδώ δεν ισχύει. Μένοντας και ζώντας για αρκετό καιρό στο εξωτερικό, ωστόσο, μπόρεσα να αντιληφθώ πόσο σημαντικό είναι να χτίσω τη ζωή μου σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Στην πράξη, βρίσκομαι εκτός Ελλάδας μερικούς μήνες τον χρόνο κι αυτό, ανεξάρτητα από την επαγγελματική ανέλιξη, μου δίνει τη δυνατότητα για όλο και περισσότερες ιχνηλασίες, που είναι ζωτικής σημασίας για μένα.

Η Ελλάδα είναι πράγματι ο τόπος που έχω επιλέξει να είναι η βάση μου και, ως εκ τούτου, λειτουργεί σαν ένα hub για τα υπόλοιπα ταξίδια, που μου υπενθυμίζει κάθε φορά πόσο τυχερός είμαι που ζω εδώ. Είμαι από τους ανθρώπους που προτιμούν να βλέπουν την παρατεταμένη κρίση που επικρατεί σε πολλά επίπεδα εδώ ως ευκαιρία και όχι ως κατάρα. Την ίδια στιγμή πιστεύω ότι, για να είσαι καλός σε κάτι, πρέπει πρώτα να είσαι καλά μέσα σου κι όσο μου αρέσει και έχω ανάγκη να ταξιδεύω και να “κυνηγάω” εικόνες, άλλο τόσο απολαμβάνω τη ζωή μου στην Ελλάδα.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο του Κ.Σοφικίτη

Είναι πολύ ενδιαφέρον που πλέον άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, με διαφορετικές κουλτούρες, εκτιμούν τη δουλειά μας και επιλέγουν να συνεργαστούν μαζί μας. Εχει ενδιαφέρον γιατί σε κάθε χώρα, είτε της Ευρώπης είτε της Αμερικής είτε της Ασίας, υπάρχει διαφορετική κουλτούρα και προσέγγιση σε εργασιακά και επαγγελματικά ζητήματα και κάθε φορά είναι σημαντικό να προσαρμόζεσαι τόσο εσύ στα δικά τους όσο και εκείνοι στα δικά σου. Δεν μπορώ να πω ότι έχουμε δυσκολευτεί σ’ αυτό το κομμάτι, γιατί η αισθητική είναι υποκειμενική και στη φωτογραφία είτε δημιουργείται ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας από την αρχή και τα πας μια χαρά είτε υπάρχει μεγάλο χάσμα από την πρώτη στιγμή και δεν συνεργάζεσαι.

Οσον αφορά στο βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας Δρόμου στον διαγωνισμό Sony World Photography Awards, το να βλέπεις μια εικόνα σου να αναγνωρίζεται ως μια από τις δέκα κορυφαίες στον κόσμο στην κατηγορία της είναι ιδιαίτερη τιμή. Η γνώμη μου, βέβαια, σχετικά μ’ αυτούς τους διαγωνισμούς είναι ότι είναι πολύ επικίνδυνοι. Μπορούν να σε απογοητεύσουν πολύ εύκολα και, ακόμα χειρότερα, να σε ενθουσιάσουν απότομα. Αν φτάσεις σ’ ένα υψηλό επίπεδο και θεωρήσεις τον εαυτό σου σπουδαίο, πιστεύω ότι η πτώση είναι κάθετη. Οσο κλισέ κι αν ακούγεται, θεωρώ ότι η ταπεινότητα είναι η μεγαλύτερη αρετή κι αυτό είναι κάτι που μου δίδαξε ο πατέρας μου, επίσης φωτογράφος, μέσα από το καλλιτεχνικό του έργο.

Οσο για το έτερο κομμάτι της δουλειάς μου, που είναι η φωτογράφιση γάμων, η συνθήκη είναι η εξής: στην κάλυψη ενός μυστηρίου έχεις να κάνεις 100% με ανθρώπους και, ως εκ τούτου, η προσέγγισή σου πρέπει να είναι πρώτα ανθρώπινη και μετά φωτογραφική. Η κάλυψη ενός γάμου απαιτεί υψηλό επίπεδο γνώσεων σε διαφορετικά είδη φωτογραφίας, όπως η φωτογράφιση λεπτομερειών, πορτρέτου, τοπίων, ντοκιμαντέρ, φωτορεπορτάζ – κι όλα αυτά μέσα σε μερικές ώρες που οι συνθήκες δεν είναι ποτέ ίδιες και το όποιο λάθος δεν συγχωρείται. Με αυτή την προσέγγιση, λοιπόν, η κάλυψη ενός τόσο σημαντικού γεγονότος, όπως είναι ο γάμος, αποτελεί πρόκληση για μένα και τον αδερφό μου, με τον οποίο συνεργαζόμαστε, δεν πρόκειται απλώς για μια επαγγελματική, διεκπεραιωτή συναλλαγή».

Η ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑ ΜΟΔΑΣ
Ρομίνα Καραμανέα

Ποια είναι

Σχεδιάστρια μόδας με cutting edge ταυτότητα στις δημιουργίες της, η οποία μετακόμισε το 1995 στην Αγγλία για να σπουδάσει Art & Design και Σχέδιο Μόδας και Ανάπτυξη Προϊόντων. Εκεί συνεργάστηκε με σημαντικούς Βρετανούς σχεδιαστές (Robert Cary-Williams και Markus Lupfer), ενώ δούλεψε και στην αμερικανική εταιρεία Warners GJM ως υπεύθυνη σχεδιασμού. Κι αφού είδε τις δικές της collection να πρωταγωνιστούν σε εξώφυλλα της αγγλικής «Vogue» αλλά και σε editorial μόδας κορυφαίων περιοδικών, το 2010 ξεκίνησε να διδάσκει την τέχνη του fashion design σε αναγνωρισμένες σχολές μόδας και αρχιτεκτονικής στο Λονδίνο. Το 2016 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε τη σχολή Romina Karamanea Fashion School.

Με δικά της λόγια:

«Η πορεία μου στη βιομηχανία της μόδας στο εξωτερικό εμπεριείχε προκλήσεις και δυσκολίες, μέσα από τις οποίες διαμόρφωσα τη σχεδιαστική μου ταυτότητα και απέκτησα πειθαρχημένο τρόπο δράσης. Επίσης, έπαιξε μεγάλο ρόλο στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνώ, καθώς και στο πώς αντιλαμβάνομαι και αναπτύσσω τις ιδέες μου.

Δημιουργία της Ρομίνας Καραμανέα

Η καθημερινή επαφή μου με ποικίλες κουλτούρες και υποκουλτούρες και η τριβή με σημαντικούς ανθρώπους του χώρου της μόδας και των τεχνών συνέβαλαν στην ανάπτυξη μιας ευρύτατης οπτικής και προσέγγισης της τέχνης μου που με συνοδεύει έως και σήμερα. Οσο για τον περίφημο έντονο ρυθμό ζωής και τον σκληρό ανταγωνισμό του Λονδίνου, αυτά ενδέχεται να αποσυντονίσουν ή να περιορίσουν έναν δημιουργό. Εγώ επέλεξα να απαγκιστρωθώ από τυχόν αναστολές και να αξιοποιήσω αυτή την ένταση ως πηγή έμπνευσης. Το Λονδίνο, λοιπόν, ήταν η ιδανική πλατφόρμα για μένα – εκεί έχτισα εμπειρία, βιογραφικό και γνωριμίες. Κατέκτησα με σκληρή δουλειά την καταξίωση. Ο,τι ονειρευόμουν γι’ αυτή τη μητρόπολη το έζησα και με το παραπάνω.

Μια σημαντική στιγμή της καριέρας μου ήταν όταν, τον Σεπτέμβριο του 2006, η Isabella Blow ξεχώρισε τη δουλειά μου στην “Εβδομάδα Μόδας” του Λονδίνου και με κάλεσε στο σπίτι της για mentoring και για να προβάρει την πρώτη συλλογή μου. Ηταν πραγματικά ένα όνειρό μου που πραγματοποιήθηκε, μια και ήταν η μούσα μου. Ο λίγος αλλά πολύτιμος χρόνος που είχα την τύχη και την τιμή να περάσω μαζί της μου έδωσε κίνητρο και αισιοδοξία να συνεχίσω αυτό που αγαπώ. Θα τη θυμάμαι πάντα με θαυμασμό, αγάπη και εκτίμηση.

Λίγα χρόνια αργότερα είχα την τύχη να προλάβω μια από τις ένδοξες καλλιτεχνικά περιόδους αυτής της πόλης. Είδα το Ανατολικό Λονδίνο, όπου ζούσα και διατηρούσα το ατελιέ μου, να ανθεί και να μετατρέπεται σε δημιουργικό σταυροδρόμι. Η οικονομική και κοινωνική κρίση όμως είναι παγκόσμιο φαινόμενο, όχι μόνο ελληνικό. Και κάπως έτσι, το East London άρχισε να γίνεται trend και να παραδίδεται σε επενδυτές, εκτοξεύοντας το κόστος ζωής και χάνοντας την αυθεντικότητά του.

Δημιουργία της Ρομίνας Καραμανέα

Η σκέψη επιστροφής είχε ήδη αρχίσει να καλλιεργείται στο μυαλό μου. Παρόλο που γνώριζα την ένταση του προβλήματος στη χώρα μας και το σχετικό ρίσκο, η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έκανε τη σκέψη πράξη. Αλλωστε, τόσο στο Λονδίνο όσο και στην Ελλάδα υπάρχει έντονη τάση νέας επιχειρηματικότητας στη μόδα. Επίσης, είχα ήδη κληθεί να καθοδηγήσω νέους επαγγελματίες στο χτίσιμο του brand τους και να διδάξω σε σχολές μόδας και αρχιτεκτονικής του Λονδίνου. Αποφάσισα, λοιπόν, να μεταφέρω τη δραστηριότητα αυτή στη χώρα μου, ιδρύοντας τη σχολή Romina Karamanea Fashion School, με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός άρτια καταρτισμένου τεχνικά εργατικού και επιχειρηματικού δυναμικού πάνω στο σχέδιο και την κατασκευή του ρούχου, συμβάλλοντας εν γένει στην εξέλιξη της μόδας στην Ελλάδα.

Αισθάνομαι τυχερή που ζω ξανά στη χώρα που γεννήθηκα, ανάμεσα σε αγαπημένους φίλους και με την υπέροχη οικογένειά μου. Μου έλειψε τόσο πολύ η Ελλάδα που τώρα μπορώ να εκτιμήσω βαθύτερα την ομορφιά και την ιστορία της. Επίσης, νιώθω περήφανη για τους μαθητές μας, οι οποίοι καθημερινά με το ταλέντο και τη ραγδαία δημιουργική τους εξέλιξη αποδεικνύουν ότι τα καλυτέρα γι’ αυτή τη χώρα έρχονται – και μάλιστα σύντομα.

Οσο για τη δουλειά μου εκτός σχολής, καλούμαι να ταξιδεύω σε παγκόσμιες πρωτεύουσες μόδας, να ενημερώνομαι διαρκώς για τις εξελίξεις του κλάδου και να χρησιμοποιώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να εκθέτω τη δουλειά μου σε παγκόσμιο επίπεδο. Η εξωστρέφεια για να πετύχει χρειάζεται ποιοτικό προϊόν, αυτοπεποίθηση και αφοσίωση. Στα άμεσα σχέδιά μου είναι και η δημιουργία νέας συλλογής Romina Karamanea για πρώτη φορά από την Ελλάδα».

Ο ΚΟΜΙΣΤΑΣ
Ηλίας Κυριαζής

Ποιος είναι

Το 2005 έριξε στην περιορισμένη ελληνική αγορά των κόμικς το «Μανιφέστο», μια κατά γενική ομολογία άκρως μοντέρνα, επαγγελματική και με διεθνή αύρα δουλειά, που απλώς ξετρέλανε τους λάτρεις της ένατης τέχνης. Στη συνέχεια υπέγραψε τις σειρές «Blood Opera», «Βlockbuster», «Σε βλέπω» «Toύρτα» κ.ά. Από το 2008 εργάζεται αποκλειστικά για την αμερικανική αγορά και για τις μεγαλύτερες εταιρείες του χώρου παγκοσμίως, όπως οι IDW, Dynamite Entertainment, DC Comics, Dark Horse κ.ά. Το 2013, έπειτα από μια επιτυχημένη καμπάνια στο Indiegogo, κυκλοφόρησε το graphic novel «Elysium Online», που κέρδισε τον αριθμό-ρεκόρ των τεσσάρων Comicdom Awards: Best Comic, Best Writer, Best Artist και Best Self-Published Comic.

Με δικά του λόγια:

«Η πρώτη μου δουλειά με αμερικανική εταιρεία ήταν το 2008. Ποτέ όμως δεν σκέφτηκα να μείνω εκεί μόνιμα, γι’ αυτό και τα ταξίδια μου στις Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν υπερέβαιναν τον μήνα. Παρ’ όλα αυτά, είναι απαραίτητα. Πρέπει να πηγαίνω στην Αμερική και να… θυμίζω τη φάτσα μου, να καλλιεργώ επαφές, να δικτυώνομαι, να βλέπω τι παίζει, να υπενθυμίζω την παρουσία μου. Στη συνέχεια, η ουσιαστική επαγγελματική συμφωνία αλλά και η συνεργασία καλλιεργούνται μέσω ίντερνετ – με mail, Skype κ.λπ. Για τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες αυτό το είδος συνεργασίας είναι συνηθισμένο, οι περισσότεροι συνεργάτες τους στο καλλιτεχνικό κομμάτι είναι freelancers.

Τα “σενάρια” της δουλειάς από απόσταση είναι πολλά: άλλοτε συνεργάζομαι με σεναριογράφους για να τους σχεδιάσω ένα κόμικς, άλλες φορές είναι όλο το πακέτο δική μου ιδέα, μπορεί να τύχει ακόμα και να αντικαταστήσω κάποιον σε ένα εγχείρημα, κι όλα αυτά συμβαίνουν από ένα γραφείο σε ένα αθηναϊκό διαμέρισμα.

Στον δικό μου χώρο, τον χώρο των κόμικς, το ότι μπορώ να δουλεύω με το εξωτερικό και να συντηρούμαι από αυτό είναι από μόνο του μεγάλο προτέρημα, καθώς δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Είναι ένα ευτυχές σενάριο. Δεν τίθεται ζήτημα διλήμματος και συνέβη γιατί ο παράγοντας τύχη συνδυάστηκε με δουλειά και επιμονή. Το ταλέντο, πάλι, το θεωρώ σχετική έννοια.

Κόμικ του Ηλία Κυριαζή

Οσοι ασχολούνται με τα κόμικς στην Ελλάδα πρέπει να κάνουν κι άλλα πράγματα για να ζήσουν. Προσωπικά, δεν θα μπορούσα να το κάνω. Τα κόμικς είναι μια απαιτητική δουλειά, τόσο σε χρόνο όσο και σε ενέργεια. Το μόνο αρνητικό που μπορώ να σκεφτώ γι’ αυτή τη “σύμβαση” είναι ότι καμιά φορά νιώθω απόσταση με το ελληνικό κοινό, που δεν μπορεί να βρει τη δουλειά μου εξίσου εύκολα. Γι’ αυτό και με ευχαριστεί πολύ όταν μεταφράζονται στα ελληνικά τα αγγλόφωνα κόμικς που σχεδιάζω.

Προτιμώ να μένω στην Ελλάδα γιατί εδώ είναι όλη μου η ζωή και είναι δύσκολο να την ξεριζώσεις αυτή τη ζωή – τους φίλους σου, τις σχέσεις, την οικογένεια… Αυτό είναι όλο, οι άνθρωποι. Καμία σχέση με το πακέτο “θάλασσα, κλίμα, ήλιος, νυχτερινή ζωή” κ.λπ. Και, φυσικά, είναι και πρακτικοί οι λόγοι, δεν είναι ίδια τα ενοίκια στην Ελλάδα και στην Αμερική. Οι πόλεις εκεί είναι χαοτικές, στην ουσία δεν κερδίζεις αυτό που λέμε εδώ να μένεις “δίπλα” στη δουλειά σου».

Μερικά ακόμα παραδείγματα επιστροφής/παραμονής στην Ελλάδα

Moosend

Η πλατφόρμα μαζικής αποστολής e-mail και newsletter με σήμα κατατεθέν την αγελαδίτσα αναπτύχθηκε εξ ολοκλήρου στη χώρα μας από ελληνική ομάδα, τους Γιάννη Ψαρρά και Παναγιώτη Μελισσαρόπουλο, πριν από πέντε χρόνια και εξαπλώνεται διεθνώς με αμείωτους ρυθμούς. Στην ουσία πρόκειται για μια από τις επιτυχημένες ελληνικές startup των τελευταίων χρόνων, μια και αυτή τη στιγμή ανταγωνίζεται επάξια την πλατφόρμα mailchimp, την εταιρεία που κατέχει το μεγαλύτερο μερίδιο αυτής της αγοράς παγκοσμίως. Ολα ξεκίνησαν όταν ο Γιάννης που εργαζόταν στις μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες του κόσμου (Goldman Sachs, JP Morgan) και ο Παναγιώτης από τον κατασκευαστικό κλάδο αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα και να ασχοληθούν με τον τομέα του marketing. www.moosend.com.

Κωνσταντίνος Πανταζής & Μαριάννα Ρέντζου / Point Supreme

Το 2008, ενόσω ήταν ακόμη στο εξωτερικό, ίδρυσαν το αρχιτεκτονικό γραφείο Point Supreme, εγκαταλείποντας τις εξαιρετικές δουλειές τους εκεί – ο Κωνσταντίνος εργαζόταν στο γραφείο του γνωστού Ολλανδού αρχιτέκτονα Ρεµ Κούλχαας, ενώ η Μαριάννα στους MVRDV, ένα από τα πιο επιδραστικά αρχιτεκτονικά γραφεία παγκοσμίως. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα τους είναι ο πολυχώρος και ο κήπος του six d.o.g.s. Σήμερα διατηρούν τις συνεργασίες τους με το εξωτερικό, κερδίζοντας παράλληλα άφθονα ευρωπαϊκά βραβεία και διακρίσεις για τη δουλειά τους. www.pointsupreme.com.

Δημοσθένης Παπαδόπουλος

Ο γνωστός και αγαπητός ηθοποιός αποφάσισε να φύγει για το Βερολίνο στην πιο καλή στιγμή της καριέρας του (αμέσως μόλις βραβεύτηκε για την ερμηνεία του στη «Λήθη» του Δ. Δημητριάδη στο Θέατρο Πορεία τον Ιούνιο του 2011), αλλά παράλληλα στην πιο κακή περίοδο για την Ελλάδα. Επέστρεψε από τη Γερμανία, όπου εργάστηκε επιτυχημένα στο θέατρο, πριν από δύο χρόνια. Οι κλιματολογικές συνθήκες και το τοπίο εκεί ήταν ανάμεσα στους λόγους που τον ώθησαν σε αυτή την απόφαση. Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί στο ΚΘΒΕ το «Ντα» του Χιου Λέοναρντ.

Ανακαλύψτε περισσότερα για τους δημιουργούς που σας συστήσαμε
• Ηλίας Κυριαζής: www.iliaskyriazis.com
• Κωνσταντίνος Σοφικίτης: www.sofikitis-photography.gr
• Ρομίνα Καραμανέα: www.rominakaramanea.com