Ενα «Αγκάθι» ανάμεσα σε Δανία και Ελλάδα

«Η ταινία έχει έντονα στοιχεία μυστηρίου αλλά και ψυχολογικού θρίλερ», λέει ο Γαβριήλ Τζάφκας για την ταινία του, που έκανε πρόσφατα την πρεμιέρα της στην Αθήνα



20 Μαρτίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 3:51 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 4:07 μμ


Ο 32χρονος σκηνοθέτης Γαβριήλ Τζάφκας μιλά για την πρώτη του ταινία, όπου το ταξίδι του μέλιτος ενός ζευγαριού μετατρέπεται σε εφιάλτη

Του Δημήτρη Μπούρα / [email protected]

Η Ελλάδα δεν κατάφερε να γίνει… Δανία του Νότου, ο σκηνοθέτης Γαβριήλ Τζάφκας κατάφερε όμως να πολιτογραφηθεί κινηματογραφικά Δανός. Στη Δανία βρέθηκε μετά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, για να συνεχίσει τις σπουδές του στη σκηνοθεσία. Κι έμεινε τελικά εκεί, ξεκινώντας την καριέρα του στον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που γύρισε, το «Αγκάθι», συμπαραγωγή Δανίας και Ελλάδας, έκανε πρόσφατα πρεμιέρα στην Αθήνα. Μπορεί να μην είχε την αναμενόμενη εμπορική ανταπόκριση, αυτό όμως δεν είναι κριτήριο επιτυχίας για τον 32χρονο σκηνοθέτη, ο οποίος τόλμησε να βουτήξει με την πρώτη σε βαθιά νερά.

Ο Τζάφκας απέφυγε διπλωματικά την ερώτησή μας, αν ζει από το σινεμά δουλεύοντας σε μια από τις πιο εύρωστες κινηματογραφικές βιομηχανίες της Ευρώπης: «Το βέβαιο είναι πως ζω για το σινεμά», λέει. Κάνοντας ταινίες στη Δανία, νιώθει ενσωματωμένος στην κινηματογραφία της. «Σήμερα όμως στην Ευρώπη οι ταινίες αποτελούν σύμπραξη δύο ή περισσότερων χωρών. Αυτό στην πράξη σημαίνει σύνθετα συνεργεία με ηθοποιούς και συντελεστές από διαφορετικές χώρες και πολύ συχνά γυρίσματα σε διαφορετικές χώρες. Υπ’ αυτή την έννοια, θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο κομμάτι του ευρωπαϊκού κινηματογράφου».

Στο «Αγκάθι», που είναι μη γραμμικό στην αφήγησή του φιλμ, αφηγείται ελλειπτικά την ιστορία ενός νιόπαντρου ζευγαριού που πήγε για ταξίδι του μέλιτος σε ένα απομονωμένο σπίτι δίπλα σε δάσος. Στη θέση της ανεμελιάς και της αγάπης σιγά σιγά θα ’ρθει ο φόβος. Ενας μυστηριώδης κυνηγός θα τους προειδοποιήσει, ζητώντας τους να μείνουν μακριά από εκεί.

Η υπόγεια ένταση ή η απειλή είναι στοιχεία που λειτουργούν ως καταλύτες σε μια μυθοπλασία στις παρυφές του φανταστικού ή επισημαίνουν αλληγορικά κάτι για τη σημερινή Δανία; «Η ταινία έχει έντονα στοιχεία μυστηρίου αλλά και ψυχολογικού θρίλερ. Αυτό που εσείς ονομάζετε φανταστικό, για εμένα είναι παράλληλες ή, ακόμη καλύτερα, σπειροειδείς πραγματικότητες. Αυτή είναι η βάση του σινεμά. Από εκεί ξεκινούν όλα με εργαλεία τον χώρο και τον χρόνο. Κι αυτή είναι μια κοινή, παγκόσμια γλώσσα, η κινηματογραφική. Και ομιλείται το ίδιο τόσο στη Δανία όσο και στην Ελλάδα».

Ο Τζάφκας πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη να γίνει Δανία του Νότου. «Είναι πιο ειλικρινές να βρει τη δική της θέση στη σύγχρονη Ευρώπη». Η δική του διαδρομή από τον Νότο προς τον Βορρά είναι ένας μακρύς δρόμος. «Ενα ταξίδι κινηματογραφικό και προσωπικό. Στη Δανία όταν κάποιος ολοκληρώσει το Λύκειο έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει και να εφοδιαστεί με εμπειρίες ζωής πριν αποφασίσει τι θέλει να σπουδάσει. Αυτό, νομίζω, λέει πολλά και είναι κάτι που θα μπορούσαμε να το υιοθετήσουμε στην Ελλάδα. Ετσι θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε και σε μια άλλη ελληνικότητα, την ουσιαστική, κατά τη γνώμη μου, την κοσμοπολίτικη».

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο ΤΕΧΝΗ στο φύλλο 41 της εφημερίδας «Νέα Σελίδα», 18/3/2018