Social Hackers Academy: Ένα μάθημα στο πρώτο δωρεάν coding school στην Ελλάδα



2 Μαρτίου 2018 · Ώρα δημοσίευσης: 1:52 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 1:52 μμ


Το «New Page» κάθισε μαζί με πρόσφυγες και ανθρώπους από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στα θρανία του πρώτου δωρεάν coding school στη χώρα μας και συγκέντρωσε πολλές ωραίες εικόνες

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου[email protected]

Ακόμα και αν οι ροές έλευσης προσφύγων στη χώρα μας φαίνεται να έχουν καταλαγιάσει, η πραγματικότητα δεν έχει μεταβληθεί προς το καλύτερο, από τη στιγμή που οι πιο πολλές προσπάθειες για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού επικεντρώνονται στην παροχή στέγης και τροφής και όχι στις μακροπρόθεσμες βιώσιμες λύσεις για την ανεξαρτητοποίησή τους και την τελική ένταξή τους στην κοινωνία. Γι’ αυτό και η ίδρυση τον Σεπτέμβριο του 2017 ενός δωρεάν coding school για πρόσφυγες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες έχει ιδιαίτερη αξία. Ένα κρύο καθημερινό χειμωνιάτικο βράδυ βρεθήκαμε στο «Ρομάντσο» για να γνωρίσουμε τους ιδρυτές αλλά και τους ωφελούμενους αυτού του ξεχωριστού σχολείου

Ο άνθρωπος-κλειδί

Ο Δαμιανός Βαβανός, 34 χρόνων, διαχειριστής και συνιδρυτής του Social Hackers Academy, έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπική διαδρομή να αφηγηθεί σχετικά με το πώς έφτασε ως εδώ: «Δουλεύω από 14 ετών και έχω κάνει πάρα πολλές δουλειές στη ζωή μου – έχω υπάρξει μέχρι και νταλικέρης. Ημουν 16 χρόνων και ήταν καλοκαίρι όταν βρέθηκα να πουλάω καλλυντικά σε ένα body shop στην Αγγλία -η αδερφή μου σπούδαζε εκεί- για να αγοράσω μηχανάκι. Στα 18 μου έφυγα κι εγώ στην Αγγλία για να σπουδάσω Computer Science, αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ επί της ουσίας με αυτό.

Έμεινα στη Βρετανία συνολικά δέκα χρόνια. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ανακάλυψα κι άλλες επιστήμες και τέχνες. Έτσι, άρχισα να σπουδάζω ταυτόχρονα πολλά πράγματα – φιλοσοφία, ψυχολογία κ.ά. Ήμουν πάντα άνθρωπος της γνώσης κι εκεί συνειδητοποίησα ότι αυτή τη δίψα στην Ελλάδα δεν μου την είχε ενεργοποιήσει κανείς. Τότε ήταν που για πρώτη φορά μπήκε μέσα μου το μικρόβιο να κάνω κάτι στον τομέα της εκπαίδευσης».

Με το τέλος των σπουδών του, ο Δαμιανός άρχισε να ταξιδεύει πολύ και να επενδύει σε δικές του επιχειρήσεις γύρω από τον τομέα του μάρκετινγκ. Λίγο πριν αποφασίσει να αφήσει οριστικά το επάγγελμα του marketer, ήρθε να τον «συναντήσει» η κατάλληλη ευκαιρία την πιο κατάλληλη στιγμή: «Πριν από δύο χρόνια, όταν στην Ελλάδα βρισκόμασταν στην κορύφωση του Προσφυγικού, θυμάμαι πόσο άσχημα ένιωθα που παρακολουθούσα την κατάσταση από τον καναπέ μου και άρχισα να αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσα να βοηθήσω.

Κατέβηκα μερικές φορές στον Πειραιά για να προσφέρω άμεσα και με όποιον τρόπο μπορούσα, αλλά γρήγορα είδα ότι αυτό που ήθελα ήταν να κάνω μια τομή, να αλλάξω ριζικά την κατάσταση. Έβλεπα πιο μακριά από την παροχή ενός ζεστού φαγητού και μιας κουβέρτας, έβλεπα τη μελλοντική κοινωνική ένταξη αυτών των ανθρώπων. Εκείνη την περίοδο ήμουν εθελοντής στην ελληνική ΜΚΟ Solidarity Mission και βοηθούσα ως digital marketing consultant. Κάποια στιγμή είχα βρεθεί σε ένα ταξίδι στα βάθη της Ασίας, όταν ο ιδρυτής της ΜΚΟ μου είπε: “Γύρνα πίσω για να τρέξεις αυτό το project”. Αποδέχτηκα την πρόταση κι επέστρεψα από την Ταϊλάνδη άμεσα».

Ο Δαμιανός συνεχίζει την αφήγησή του περιγράφοντας ότι επιστρέφοντας στην Ελλάδα γνώρισε εντελώς τυχαία έναν Αμερικανό, τον Mikael Tomas, επίσης επιχειρηματία που ήδη προσπαθούσε να ιδρύσει ένα coding school για πρόσφυγες -μια διαδεδομένη πρακτική στις χώρες του εξωτερικού-, και αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Λίγο αργότερα έγινε μέλος στην παρέα τους και ο Chris Owen, developer στο επάγγελμα, ο οποίος ξεκίνησε να συνεργάζεται μαζί τους ως εθελοντής για να καταλήξει ο τρίτος συνιδρυτής του σχολείου.

Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2017 οι τρεις φίλοι ίδρυσαν τη ΜΚΟ Social Hackers Academy, έχοντας ήδη ως άσο στο μανίκι τους Έλληνες επιχειρηματίες («venture capitalists», όπως μας εξηγεί ο Δαμιανός ότι ονομάζονται στην επιχειρηματική γλώσσα) πρόθυμους να στηρίξουν οικονομικά το εγχείρημα. Κι έτσι συνεχίζει να πορεύεται οικονομικά το σχολείο – με win win συνεργασίες με εταιρείες αλλά μέσω μιας crowdfunding καμπάνιας που μόλις έληξε.

Γιατί coding;

Πριν απαντήσουμε -o Δαμιανός, δηλαδή- στο «γιατί coding;», θέλουμε να σας μεταφέρουμε την εικόνα που αντικρίσαμε όταν ανεβήκαμε στην τάξη του coding school στον πρώτο όροφο του «Ρομάντσου». Έξω η πόλη είχε βυθιστεί στο σκοτάδι και η κυκλοφορία στην περιοχή ήταν περιορισμένη – εξωτερικό σκηνικό που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την έντονη δραστηριότητα εντός της αιθούσης.

Πετύχαμε μαθητές και εθελοντές δασκάλους στο μεγάλο διάλειμμα του τετράωρου μαθήματος, με τον Δαμιανό να κόβει τη βασιλόπιτα, να τοποθετεί τα κομμάτια σε πιατάκια και να σερβίρει τσάι και χυμό σε πλαστικά ποτηράκια. Η ατμόσφαιρα στην τάξη ήταν κάτι παραπάνω από οικογενειακή. Οταν το μάθημα άρχισε ξανά, εμείς «τραβήξαμε» ξανά τον Δαμιανό στη συζήτησή μας και τον ρωτήσαμε: «Γιατί coding, λοιπόν;».

Και μας απάντησε: «Ξεκινήσαμε από το πού θέλουμε να φτάσουμε, δηλαδή από την κοινωνική ένταξη των προσφύγων και των Ελλήνων που ανήκουν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι φυλακισμένοι, οι κωφοί κ.λπ. Και τι είναι αυτό που εξασφαλίζει την κοινωνική ένταξη; H εργασία. Ο στόχος μας, λοιπόν, είναι να βρουν αυτοί οι άνθρωποι δουλειά και το coding είναι δημοφιλές, το έχει ανάγκη ο πλανήτης μας και ακόμα περισσότερο η Ελλάδα. Μας έχουν ήδη προσεγγίσει πολλές εταιρείες που θέλουν να προσλάβουν τους μαθητές μας μόλις τελειώσουν τα μαθήματα. Το ότι οι μαθητές μας ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες είναι ένα αβαντάζ, γιατί βοηθούν στο κοινωνικό πρόσωπο εταιρικής ευθύνης που θέλουν να χτίσουν οι εταιρείες».

Τα προγράμματα που διδάσκονται εδώ οι μελλοντικοί προγραμματιστές είναι τα εξής: JavaScript, HTML, CSS, Node, Angular, Express και Databasing σε MySQL/MongoDB. Τα βασικά όμως εφόδια που αποκομίζουν οι σπουδαστές του σχολείου, εκτός από τις τεχνικές δεξιότητες, είναι η λογική επίλυσης προβλημάτων (problem solving) και η επαφή με επιτυχημένους επαγγελματίες του χώρου, που τους προσφέρουν εθελοντικά συμβουλευτική υποστήριξη.

«Πόσο εύκολο είναι όμως να μάθει κανείς coding;» ρωτάω μάλλον έντρομη τον Δαμιανό, προσθέτοντας ότι στους μη έχοντες αυτή τη γνώση ο συγκεκριμένος τομέας μοιάζει λίγο με… NASA. «Είναι NASA. Και ήρθες κι εσύ να παρακολουθήσεις το πιο δύσκολο μάθημα, το JavaScript. H αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να μάθεις coding και απαιτεί πολλή αφοσίωση. Γι’ αυτό και η διάρκεια του μαθήματος στην τάξη μας είναι εξίμισι μήνες. Δεν είναι… ψεκάστε και φύγατε. Σκέψου ότι ακόμα και έπειτα από τους εξίμισι μήνες ο μαθητής είναι σε junior επίπεδο, αλλά, παρ’ όλα αυτά, μπορεί να δουλέψει. Ο υποψήφιος μαθητής περνάει από διαδικασία εξετάσεων μιας εβδομάδας. Οι γνώσεις του στο coding μπορεί να βρίσκονται στο απόλυτο μηδέν, πρέπει όμως να γνωρίζει καλά αγγλικά. Εμείς δεν ψάχνουμε για τους super genius, αλλά γι’ αυτούς που έχουν θέληση. Στην ουσία, δεν ελπίζουμε απλώς ότι αυτοί οι άνθρωποι να καταφέρουν να δουλέψουν. Είμαστε σίγουροι ότι θα δουλέψουν».
Οσο για την «ανθρωπογεωγραφία» της τάξης, αυτή καλύπτει από Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ρωσία μέχρι Αιθιοπία, Ιράν, Συρία και Μπαγκλαντές.

«Οι περισσότεροι μαθητές προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες ή έχουν αιτηθεί πολιτικό άσυλο. Σε αυτή τη δεύτερη τάξη, που τρέχει τώρα, έχουμε και Έλληνες μακροχρόνια ανέργους. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι, όταν ξεκίνησε το σχολείο, οι μαθητές δεν μας εμπιστεύονταν για πολλούς και διάφορους λόγους. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια που περιπλανούνται, ψάχνοντας να στεριώσουν κάπου με ασφάλεια, έχουν περάσει πολλοί “σωτήρες” από τη ζωή τους, πολλές ΜΚΟ, πολλά πρότζεκτ… ειδικά σχεδιασμένα γι’ αυτούς.

Γι’ αυτό και στην αρχή οι μαθητές δεν έρχονταν στα μαθήματά μας ή δεν άφηναν τις γυναίκες τους -οι Αραβες ειδικά- να έρθουν, γιατί οι δάσκαλοι είναι άντρες. Με τον καιρό όμως και με καλή διάθεση άρθηκαν οι αμφιβολίες. Αυτά που προσπαθούμε να μεταδώσουμε είναι η αγάπη και η αλληλεγγύη μας. Δεν είμαστε μια ακόμα ΜΚΟ, είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που θέλουμε να αλλάξουμε κάποια πράγματα με σκληρή δουλειά. Επίσης, μέσα στην τάξη το στιλ που προωθούμε είναι το εξής: είμαστε όλοι ίσοι, είμαστε ακριβώς το ίδιο, γι’ αυτό και δεν μιλάμε καθόλου για τις τραυματικές εμπειρίες. Το βλέμμα μας είναι στραμμένο στο μέλλον. Είμαστε εδώ γιατί θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας».

Και το τρυφερό κομμάτι της αφήγησης συνεχίζεται, με τον Δαμιανό να δηλώνει συνεπαρμένος από το γεγονός ότι η κοινή επιθυμία που χαρακτήριζε όλα τα παιδιά της πρώτης τάξης ήταν η αγωνία τους να γυρίσουν πίσω κάτι στην κοινωνία: «Κάποιος τους βοήθησε, κάποιος τους έδωσε φαγητό, κάποιος τους τράβηξε από τη βάρκα στη στεριά και τώρα αυτοί θέλουν να γυρίσουν το καλό πίσω».

Αποχαιρετούμε την τάξη γεμάτοι από την αισιοδοξία που μας έχει μεταδώσει ο Δαμιανός: «Προσωπικά, αυτή τη στιγμή ζω το απόλυτο όνειρο. Εχει αλλάξει τελείως η ζωή μου. Με γεμίζει φοβερά η πρόοδος που βλέπω στους μαθητές μας, αλλά και το γεγονός ότι μεγάλες εταιρείες και οργανώσεις μάς προσεγγίζουν για να συνεργαστούμε. Είμαι πολύ υπερήφανος για όλα όσα έχουμε καταφέρει».

Ο λόγος στους μαθητές

Artur Sakirov από το Καζάν της Ρωσίας

Βρίσκεται στην Ελλάδα εδώ και οκτώ χρόνια και μένει στον ξενώνα του Αιγινήτειου Νοσοκομείου στους Αμπελόκηπους. Εχει σπουδάσει Aviation Constructing στη Ρωσία και πάσχει από το σύνδρομο Τουρέτ:

«Έμαθα για τα συγκεκριμένα μαθήματα από την Action Aid, όπου απευθύνθηκα για βοήθεια στο κομμάτι της εύρεσης εργασίας. Είχα ήδη παρακολουθήσει ηλεκτρονικά μαθήματα coding στην αμερικανική εταιρεία Khan Academy. Τώρα είμαι άνεργος και ΑμεΑ, αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν τα παρατάω. Όταν είμαι κουρασμένος, είναι λίγο δύσκολο να αντέξω αυτές τις τέσσερις ώρες μαθήματος. Όμως το παλεύω και γενικά είμαι αισιόδοξος ότι η γνώση που παίρνω θα με βοηθήσει να βρω δουλειά».

Louay Ahmad από τη Συρία

Ήρθε στην Ελλάδα πριν από δύο χρόνια εξαιτίας της εμπόλεμης κατάστασης στην πατρίδα του. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται μόνος του και χωρίς συγγενείς στην Ελλάδα:

«Αυτή τη στιγμή δύο είναι τα βασικά προβλήματά μου: η διακοπή των σπουδών μου στη Νομική στη Συρία και η άγνοια της ελληνικής γλώσσας, που με εμποδίζει να δουλέψω εδώ. Δεν έχω επαγγελματική ιδιότητα, γι’ αυτό και τα μαθήματα εδώ είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Είναι σπουδαίο να σου δίνουν γνώσεις, πληροφορίες και μια επαγγελματική ιδιότητα χωρίς να πρέπει να δώσεις τίποτα πίσω. Να σ’ τα δίνουν απλώς επειδή το χρειάζεσαι. Τίποτα δεν είναι εύκολο να μάθεις από την αρχή, αλλά πρέπει να προσπαθείς σκληρά. Είμαι αισιόδοξος ότι μια μέρα θα δουλέψω ως προγραμματιστής. Και δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Θέλω να χτίσω τη ζωή μου εδώ».