Πολλά ερωτήματα, καμιά απάντηση;

Γράφει ο Σεραφείμ Π. Κοτρώτσος Μπορεί ο πολιτικά «χαλύβδινος» νέος πρόεδρος της γερμανικής Βουλής, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, να τιθασεύσει μια κατακερματισμένη Μπούντεσταγκ με ακροδεξιούς, σκληρούς και ξενοφοβικούς Χριστιανοκοινωνιστές και συγκυβερνώντες Φιλελεύθερους που θέλουν να επιβάλουν μια ακόμα πιο συντηρητική ευρωπαϊκή ατζέντα; Αντέχει η ίδια η ΕΕ μια πιθανώς μακρά περίοδο αμφιθυμίας της πολιτικής ελίτ του Βερολίνου ανάμεσα στο νέο ευρωπαϊκό πρόσημο που αναζητά η Ανγκελα Μέρκελ και την επιμονή στη δημοσιονομική εσωστρέφεια που αφήνει ως παρακαταθήκη ο άρτι αποχωρήσας υπουργός Οικονομικών; Πόσο εύκολο είναι να προχωρήσει το σχέδιο νέας «αρχιτεκτονικής» που επαγγέλλεται ο Εμανουέλ Μακρόν με τους νέους συσχετισμούς δυνάμεων που διαμορφώνονται σε ένα μεγάλο τμήμα της Γηραιάς Ηπείρου; Ποιος κοινός Ευρωπαίος υπουργός Οικονομικών είναι δυνατόν να συγκεράσει την πολιτική παροχών της εθνολαϊκιστικής κυβέρνησης Καζίνσκι στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της ανατολικής άκρης με το δόγμα περί κεντρικής εποπτείας των εθνικών προϋπολογισμών; Πώς εμπεδώνονται ο δημοκρατικός έλεγχος της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και η λειτουργία των θεσμών με μια νέα, άγρια και απειλητική τάξη πολιτικών πραγμάτων στην Αυστρία του Κουρτς και της ακροδεξιάς ή στην Τσεχία του Μπάμπιτς και της ακροδεξιάς, που επιδιώκουν να μετακινήσουν το ιδεολογικό βάρος της Ευρώπης από το δημοκρατικά εκλεγμένο Στρασβούργο στο Βίζεγκραντ του Ορμπαν; Και ποια ενιαία γραμμή στο Προσφυγικό μπορεί να κρατηθεί συνεκτική εάν προκύψει πρόβλημα με την Τουρκία, όταν τουλάχιστον οι μισοί από τους «27» είτε αδιαφορούν είτε θέλουν την Ιταλία και την Ελλάδα προκεχωρημένα στρατόπεδα προσφύγων; Τα ερωτήματα είναι πολλά και προσώρας δύσκολα επιδέχονται απάντηση. Το «μήνυμα ελήφθη» που ακούστηκε από Ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους των Βρυξελλών μετά την ακροδεξιά έκρηξη των ευρωεκλογών του 2014 αποδεικνύεται πόσο υποκριτικό ήταν. Οπου δεν συγκυβερνά η ακροδεξιά, τα πολιτικά συστήματα «μπολιάζονται» από ξενοφοβία, κι όπου αντέχει ακόμα η προσήλωση στο ευρωπαϊκό όραμα, λιγοστεύουν τα επιχειρήματα που προσφέρονται στους πολίτες. Η Ευρωζώνη και η ΕΕ «γιορτάζουν» το τέλος της κρίσης και τη δικαίωση των προγραμμάτων διάσωσης, τα σκουπίδια όμως κρύβονται κάτω από το χαλάκι. Και σε λιγότερο από δύο χρόνια από σήμερα στο νέο Ευρωκοινοβούλιο θα υπάρχουν ακόμα περισσότεροι ακροδεξιοί και ευρωφοβικοί. Η αφύπνιση δεν απαιτείται για αύριο. Είναι υπόθεση του… χθες.       Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 21 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 28/10/2017