Νάσος Ηλιόπουλος: H αβάσταχτη γοητεία του διακριτικού υποψηφίου δημάρχου Αθηναίων



30 Ιανουαρίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 11:00 πμ · Τελευταία τροποποίηση: 1:41 μμ


Το κείμενο αυτό θα είναι σύντομο και διακριτικό ώστε να συνάδει με το εκλεκτό στυλ που διαθέτει ο Νάσος Ηλιόπουλος.

Της Κέλλυς Σταμούλη*

Τον Νάσο, τον πρωτοείδα στην εκπομπή του Πάνου Χαρίτου και ζάπινγκ ουδαμώς έκανα. Εκεί στην οθόνη καρφωμένες και σύσσωμες όλες οι αισθήσεις μου.

Αυτό είναι μεγάλη κατάκτηση φαντάζομαι, τόσο για τον δημοσιογράφο, όσο και για τον καλεσμένο του, καθώς πάντα ελλοχεύει ο πειρασμός των λοιπών φαντασμαγορικών καναλιών, αλλά και του Netflix… «Casa de Papel».

Να όμως που ο Ήρωας δεν χρειάζεται κατ΄ ανάγκην να είναι Ισπανός σταρ, ερμηνεύοντας έναν σούπερ ανατρεπτικό ρόλο σε ρηξικέλευθο σενάριο.

Ούτε είναι απαραίτητο να έχει μεγαλώσει σε παλάτια, με μεταπτυχιακά σε τρανά ανά τον κόσμο πανεπιστήμια και να προορίζεται εξ απαλών ονύχων για αξιώματα περίοπτα.

Μπορεί απλώς να είναι ο Νάσος ο Ηλιόπουλος, τελεία και παύλα.

Ο τρόπος που σε κοιτάει σου δίνει την εντύπωση ότι απελευθερώνονται μέσα από τις κόρες των εκφραστικών ματιών του, χιλιάδες μικροσκοπικά βέλη οικειότητος, ερωτισμού και συμπάθειας, κατευθυνόμενα προς το πρόσωπό σου.

Αυτό προκαλεί μία αίσθηση άμεσης τονώσεως της αυτοπεποιθήσεώς σου, καθώς αυξάνεται το Εγώ σου με έναν γλυκό και απαράμιλλο τρόπο.

«Μάλλον με κάνει κέφι, άρα κάτι μετράω κι εγώ!» σκέφτεσαι όταν αναπάντεχα και απρόσμενα έρχεσαι σ΄επαφή με τον Νάσο, ο οποίος, στο υπογράφω αναγνώστη μου, καθόλου δεν θα σε σνομπάρει.

Ο Νάσος λοιπόν, αυτό το “μυρμήγκι”, που αποδεδειγμένα εγκύπτει στην εργασία δουλεύοντας με ζήλο, ωσάν ένας Ταλιμπάν καλοπροαίρετος, ο οποίος δεν μασάει να συγκρουστεί για τα εργασιακά κεκτημένα (όπως ακριβώς μου τον περιέγραψε η πηγή μου, ο Ηλίας Τζαννετουλάκος) ήταν τη Δευτέρα, στο Ξενοδοχείο Τιτάνια, εκεί όπου μίλησε ο πρωθυπουργός, στην καθιερωμένη πλέον εκδήλωση του Δημήτρη Παπαδημούλη, αντιπροέδρου του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου.

Η αίθουσα του Τιτάνια είναι τεράστια με πλατιές πόρτες που “βλέπουν” σε έναν άλλον μεγάλο χώρο, στον οποίο επίσης πολυάριθμοι θαμώνες της εκδηλώσεως παρακολουθούσαν την ομιλία του πρωθυπουργού όρθιοι, αφού οι καθήμενοι είχαν καταλάβει όλες τις καρέκλες της κυρίως αιθούσης.

Οι υπουργοί και λοιποί αξιωματούχοι καθόντουσαν στην πρώτη και στη δεύτερη σειρά.

Εγώ τριγυρνούσα μέσα στο πλήθος με τη συντροφιά της εύηχης φωνής του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, έτσι όπως κάρφωνε τις λέξεις, σε συγχωρδία άψογη με τις κινήσεις του, νικώντας τον πεπερασμένο χώρο στο βήμα του ομιλητή, θυμίζοντας κάτι από τον αεικίνητο Δισκοβόλο. (Σε τσάκωσα αγαπημένε αναγνώστη, το άρθρο μου «Η σαγηνευτική γλώσσα σώματος των ηγετών» στην εφημερίδα τούτη εδώ, δεν το έχεις διαβάσει, και αναγκάζομαι και στα ξαναλέω).

Ο cool Νάσος που παραμερίζει την προσωπική του προβολή

Και ξαφνικά, εκεί στριμωγμένη ανάμεσα στους όρθιους παρευρισκομένους, τον Νάσο αντίκρυσα, με cool τζινάκι και έναν σάκο γκρι με περιποιημένα τελειώματα (όλα έχουν τη σημασία τους) με ανάστημα ρωμαλέο, που μία νηφαλιότητα απέπνεε.

Συγκεντρωμένος στην ομιλία του πρωθυπουργού ήταν ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, παρακολουθώντας την από την οθόνη, όντας στην εξωτερική αίθουσα μακριά από τις κάμερες και τους δημοσιογράφους.

Το κινητό στην τσέπη το είχε και όχι ανά χείρας, αυτός ο άνθρωπος αυτός, που λίγες ώρες πριν, του Υπουργικού Συμβουλίου μετείχε, με πρωτεύον θέμα στην ατζέντα, ένα εθνικό ζήτημα, αποκλειστικά του χαρτοφυλακίου του, την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού και την αύξηση του κατώτατου.

Και παρότι για τους 1002 προφανείς λόγους, θα μπορούσε πιο μπροστά κι από τον πρώτο τη τάξει υπουργό να κάθεται, και θέση “front row” δικαιωματικά να καταλάβει, ο Νάσος, αυτός ο στρατιώτης που ασπροπρόσωπο τον επικεφαλής πρωθυπουργό βγάζει, την άκρη της Red Carpet επέλεξε, ώστε παραμερίζοντας την προσωπική του προβολή, τον σύντροφό του τον Αλέξη Τσίπρα να ακροαστεί και όχι απλώς την ομιλία του να ακούσει.

Mία κυρία τον προσεγγίζει ψιθυρίζοντάς του: «ελάτε στην αίθουσα να κάτσετε, αν είναι δυνατόν, ελάτε σας παρακαλώ».

«Όχι, όχι τώρα να ενοχλήσω τον κόσμο, μιά χαρά είμαι εδώ, σας ευχαριστώ σας ευχαριστώ!», απήντησε αυθορμήτως το όμορφο το παληκάρι (όπως θα τον περιέγραφε η σοφή γιαγιά μου)

Εμένα λοιπόν όλο αυτό με ταρακούνησε, πώς λέμε «πολιτισμικό σοκ».

Σε μία κοινωνία, που πρώτο μέλημα, κυρίως στην πολιτική σκηνή, είναι αφενός το φαίνεσθαι και το κυριαρχείν και αφετέρου η εύνοια του κάθε φορά επικεφαλής και η συναναστροφή με την Αυλή την εκλεκτή, ο Νάσος, όπως ακριβώς ο άντρας ο σωστός, ο ιδεατός, σιωπηλός παρέμεινε και το Εγώ του παραμέρισε, δίνοντας τον χώρο που του ιδίου αναλογούσε, στον πρωθυπουργό και τον ευρωβουλευτή.

Και όλο αυτό το δίδαγμα στον ανίδεο εαυτό μου πρώτα απ΄όλα το απευθύνω, που η λάμψη και η μόστρα τόσο κέφι μου κάνει…

Η υποψηφιότητα Ηλιόπουλου σηματοδοτεί μια νέα εποχή απηλλαγμένη από φανφάρες και τυμπανοκρουσίες

Μήπως λοιπόν, αναγνώστη μου τρυφερέ, μία νέα εποχή απηλλαγμένη από φανφάρες και τυμπανοκρουσίες σηματοδοτεί η υποψηφιότητα Ηλιόπουλου.

Και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι και καθόλου πολωτικοί ή φανατισμένοι, οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο Νάσος έναν εξίσου άξιο αντίπαλο έχει και ευτυχώς που έρχεται αντιμέτωπος με άνθρωπο επίσης νέο, πετυχημένο και οξυδερκή.

Έτσι ο αγώνας νόημα ουσίας αποκτάει για όλους τους μονομάχους και ο δρόμος προς την Ιθάκη του Αυτοδιοικητικού θώκου ακόμη πιο θελκτικός θ΄αποδειχθεί.

Η αβάσταχτη πάντως γοητεία της διακριτικότητας του Νάσου ισχυρότατο όπλο συνιστά, που μόνο με αρετή και τολμή θα μπορέσουν να το φέρουν βόλτα οι αντίπαλοί του.

Πάνω απ’ όλα όμως, η διαδρομή θα είναι συναρπαστική, φαντάζομαι, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος, αφού, όπως λέει και ο σοφός Ποιητής μας «…Η Ιθάκη σ΄έδωσε τ΄ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια…»

* Η Κέλλυ Σταμούλη είναι Δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και έκανε το μεταπτυχιακό της στο Δίκαιο Αέρος και Θαλάσσης στο ULB και τη Σχολή Θεάτρου Klein Akademie στις Βρυξέλλες.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»: Νάσος Ηλιόπουλος: Η Αθήνα χρειάζεται μια δημοτική Αρχή με ρίζες στις γειτονιές της