Ο Όρμπαν, ο Μπαρόζο και «τα δικά μας παιδιά»



12 Μαρτίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 6:08 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 6:10 μμ


Σκληρή και άπονη πραγματικότητα… Οι πολιτικές «εκτιμήσεις» και οι «κασσάνδρειες» προβλέψεις της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας και σύμπαντος του συστημικού τόξου -που διατυπώνονται η μία μετά την άλλη εδώ και χρόνια-, όχι μόνο έχουν διαψευστεί παταγωδώς, αλλά έχουν οδηγήσει και σε πλήρη πολιτική ανυποληψία και γελοιοποίηση τους εμπνευστές τους.

Του Μενέλαου Γκίβαλου

Η κατασκευή ψευδών ειδήσεων και η διαστρέβλωση συγκεκριμένων γεγονότων δεν μπορεί να καλύψουν το πολιτικό τους κενό. Επιστρατεύεται γι’ αυτό μια νοσηρή φαντασιακή κατασκευή, μια παράλληλη ψευδής πραγματικότητα, μέσω της οποίας η ηγεσία της ΝΔ επιχειρεί να διατυπώσει «πολιτικό λόγο» και να αντλήσει «επιχειρήματα».

Στον παράλληλο αυτό κόσμο διαπιστώνουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας ταυτίζεται με τον Βίκτορ Ορμπαν σε αντιδημοκρατικές μεθόδους, ενώ η επιτυχής έκδοση του δεκαετούς ομολόγου οφείλεται στο γεγονός ότι ο… Κυριάκος Μητσοτάκης επελαύνει, καθήμενος επί πώλου όνου, προς την εξουσία.

Όσο για το εκ Βενεζουέλας αεροπλάνο που προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του παράλληλου κόσμου, αποκαλύπτεται ότι μεταφέρει τόνους χρυσού για την προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ…

Κι όμως, όλες αυτές οι «σοβαρές» καταγγελίες και «αναλύσεις» δεν περιέχονται σε κείμενο καλοκαιρινής επιθεώρησης του Δελφινάριου – αν και εκεί θα τις απέρριπταν μάλλον ως χονδροειδείς.

Αποτελούν τον καθημερινό πολιτικό λόγο της ΝΔ και συχνά του ΚΙΝΑΛ. Εναν πολιτικό λόγο που αναπαράγεται από τα συστημικά ΜΜΕ (όταν δεν κατασκευάζεται από τα ίδια) και από εν υπηρεσία τελούντες δημοσιογράφους και «αναλυτές», εφοδιασμένους με τα «σκονάκια» των αντίστοιχων κομματικών γραφείων Τύπου.

Όμως το επισημάναμε εισαγωγικά: η σκληρή και άπονη πραγματικότητα είναι αμείλικτη και τιμωρεί όσους επιδεικτικά την αγνοούν. Μέχρι προχθές ο κ. Μητσοτάκης αποτελούσε ένθερμο θιασώτη και θαυμαστή του κ. Όρμπαν τόσο για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του όσο και για το εθνικιστικό – ρατσιστικό του προφίλ.

Ο Βίκτορ Όρμπαν υπερέβη όμως τα εσκαμμένα και μίλησε προσβλητικά για τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Αλλά ο Γιούνκερ είναι θεσμικός παράγων.

Γι’ αυτό και ο Μάνφρεντ Βέμπερ αναγκάστηκε να διαχωρίσει τη θέση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος από τον Όρμπαν προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα.

Τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συμπεριφερόμενος ως «φερτή πολιτική ύλη», ζήτησε την απλή αναστολή της παρουσίας του κόμματος του κ. Ορμπαν στο ΕΛΚ, κι αυτό ως προεισαγωγή ώστε να μπορέσει να ταυτίσει στη συνέχεια, μέσα στο επίσημο αυτό έγγραφο, τον… Αλέξη Τσίπρα με τον Βίκτορ Όρμπαν.

Κι αυτές οι «διαπιστώσεις» του Κυριάκου Μητσοτάκη μετατράπηκαν στο πεδίο της σκληρής πραγματικότητας σε χλευασμούς και ειρωνείες προς το πρόσωπό του από τους παράγοντες του ΕΛΚ.

Όσο για την καθοριστική συμβολή του στην έκδοση του δεκαετούς ομολόγου, ο κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο «ντίλερ» από τον Ζοζέ-Μανουέλ Μπαρόζο.

Γιατί ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν και νυν μη εκτελεστικός πρόεδρος της Goldman Sachs αποτελεί το υπόδειγμα του πλέον αναξιόπιστου και αποτυχημένου προσώπου, που έκφρασε με τον πιο προκλητικό τρόπο την παρακμή των ευρωπαϊκών θεσμών και της γραφειοκρατικής εξουσίας.

Από πρωθυπουργός της Πορτογαλίας (που βούλιαξε την οικονομία της μέσα σε δύο χρόνια) εξελέγη πρόεδρος της Κομισιόν και ακολούθως ανώτατος παράγων της Goldman Sachs.

Αποτελεί επομένως ιδανικό ιδεότυπο των κορυφών του τριγώνου της διαπλοκής, τις οποίες τίμησε μία προς μία, κι αυτό τον καθιστά αυθεντικό και γνήσιο υποστηρικτή του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δεν μπορεί να φανταστεί ο κ. Μητσοτάκης πόση ζημιά επιφέρουν στο πρόσωπό του και στο κόμμα του οι «προβλέψεις» και οι έπαινοι του κ. Μπαρόζο – στον πραγματικό, βεβαίως, κόσμο. Στον κόσμο στον οποίο οι πάντες γνωρίζουν ότι βασικό παράγοντα αποσταθεροποίησης και κοινωνικών εντάσεων θα αποτελούσε το ακραίο νεοφιλελεύθερο – μνημονιακό πρόγραμμα της ΝΔ, εάν, παρ’ ελπίδα, ερχόταν στην εξουσία.

Η σύγκρουση με την πραγματικότητα δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική παθογένεια, απόρροια ενός εμφανούς αδιεξόδου. Αντίθετα, συνιστά πηγή κινδύνου και παραγωγής συγκρούσεων άνευ αντικειμένου.

Και, τελικώς, αυτό το πεδίο ανορθολογισμού και πολιτικής παράνοιας που επιλέγει το συστημικό στρατόπεδο αποτελεί πράξη βαθιάς περιφρόνησης προς μια ολόκληρη κοινωνία που ζητά ειλικρίνεια, εντιμότητα και καθαρό λόγο από τους πολιτικούς.

Στοιχεία που αποτελούν αγαθά εν πλήρει ανεπαρκεία στο κόμμα της ΝΔ και στους συστημικούς της εταίρους.

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 92 της «Νέας Σελίδας» που κυκλοφόρησε εκτάκτως το Σάββατο 9 Μαρτίου 2019.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»:

Ακροδεξιός εκσυγχρονισμός – Από τον Άδωνι στην Άννα

Μάτι: Ευθύνες και πολιτική τυμβωρυχία