Του Μίλτου Κύρκου*
Γιατί σε κάθε δημοσκόπηση το «κανένας από τους δύο» (τους όποιους δύο) κυριαρχεί; Μα γιατί κάθε κόμμα εξουσίας ψάχνει στα τυφλά το μεγάλο θέμα που θα του φέρει την πολυπόθητη επιτυχία και, καθώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, φορτώνει την εστία του με αυτογκόλ. Τα κόμματά μας ζουν στη δική τους βιόσφαιρα, εκτός πραγματικού περιβάλλοντος.
Μακεδονικό: Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε μεγάλη κινητικότητα κι αυτό θα έπρεπε να της πιστωθεί. Τι συνέβη και δεν εξαργυρώνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που ανέλαβε να παίξει; Γιατί κυριαρχούν η διχογνωμία της και η απουσία σαφούς στρατηγικής: Κάνει τις κινήσεις αυτές για να δώσει λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα ή για να δημιουργήσει ρήγματα στη Νέα Δημοκρατία; Πατώντας και στις δύο βάρκες, χάνει την αξιοπιστία της και η πραγματικότητα εκδικείται: η ΝΔ έστριψε προς τα εθνικιστικά, έκλεισε προς το παρόν τον χώρο εκδήλωσης ενός καθαρόαιμου ακροδεξιού κόμματος και το Μακεδονικό μπήκε πάλι ως σημαντικό θέμα στην ατζέντα της καθημερινότητας, πυροδοτώντας τέτοιο διχασμό που η κυβέρνηση αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει την εθνική της προσπάθεια.
Κέρδισε όμως η ΝΔ; Κάθε άλλο. Ο αρχηγός της υποστήριξε μια γραμμή που σαφώς δεν ήταν δική του, αλλά ούτε και της παράταξής του, και επιβεβαίωσε όσους θεωρούν ότι ακόμη και σε ενδεχόμενη θέση εξουσίας οι αντιστάσεις του προς τις ποικιλόμορφες πιέσεις θα είναι ανύπαρκτες. Δύο επώδυνα αυτογκόλ, ένα από κάθε πλευρά.
Novartis: Πάλι η διχογνωμία κόβει τα πόδια της κυβέρνησης. Διαχειριζόμενη το τεράστιο σκάνδαλο που αποτελεί η φαρμακευτική δαπάνη, δεν πρόβαλε την εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη και στις νόμιμες διαδικασίες για να εκφράσει όλους τους πολίτες που πληρώνουν καθημερινά το πάρτι στην Υγεία, αλλά προσπάθησε να αποκομίσει άμεσα κέρδη, σπιλώνοντας τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Η ισχυρή της παρέμβαση στον χώρο της Δικαιοσύνης μέσω των καραμανλικών της τέως δικαστικών αλλά και η χαρά που δεν κρύβεται, καθώς οδηγεί σε απίθανα αντιδημοκρατικά λεκτικά ατοπήματα, δεν αποτελούν εχέγγυα ομαλότητας.
Η ΝΔ από την άλλη, ενώ προβάλλει σωστά τις ύποπτες μεθοδεύσεις, δεν απαντά στα πολύ απλά ερωτήματα: Γιατί κατά την πενταετία Καραμανλή η δαπάνη εκτοξεύτηκε σε δυσθεώρητα επίπεδα; Γιατί τα γενόσημα κοστίζουν τόσο ακριβά και έχουν τόσο μικρό μερίδιο στην αγορά; Και γιατί (όπως λέει και ο Π. Καρκατσούλης) διαθέτουμε 95 σώματα ελέγχου των παρανομιών και της διαφθοράς, αλλά δεν είμαστε σε θέση να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα συμβούν ξανά αντίστοιχα φαινόμενα;
Καθώς μετράμε, λοιπόν, τα αυτογκόλ, την πετυχημένη σφήνα που έχωσε ο ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ – ΝΔ με το Μακεδονικό, την αφαίρεσε, καθώς τους τσουβάλιασε όλους σε ένα σακί στο σκάνδαλο των φαρμάκων. Εάν υπάρξει όμως κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, θα είναι κυβέρνηση συνεργασίας. Και ο ακροδεξιός εταίρος φαίνεται χλωμός τον τελευταίο καιρό…
Και φτάνουμε στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Το Ποτάμι, με την απίστευτη για το μέγεθός του κοινοβουλευτική παρουσία και την ικανότητα να δίνει τις (μόνες) σωστές απαντήσεις, προχωράει στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, η οποία προσφέρει άφθονα αυτογκόλ και λαχτάρες: ο Σταύρος ακύρωσε το κόμμα του, συμμετέχοντας στην εκλογή αρχηγού του νέου φορέα από τη βάση. Δέχτηκε υπεραισιόδοξα να μην γίνει εξ αποστάσεως ψηφοφορία (που θα του εξασφάλιζε κάποιες ελπίδες καλύτερου πλασαρίσματος) και κατετάγη μόλις τέταρτος. Το Ποτάμι δέχτηκε να εξαφανιστούν οι πρωτοπόρες θέσεις του για προτεραιότητα στην αλλαγή της Δημόσιας Διοίκησης και καταπολέμηση του πελατειασμού στον πολτό των θέσεων για τη Νέα Ελλάδα.
Δέκα ημέρες πριν από το Συνέδριο κανείς δεν ξέρει ποιοι και πώς (και γιατί) θα πάνε, ποιο καταστατικό θα προταθεί, ποια θέματα θα αποτελέσουν τη νέα προοδευτική πρόταση «με κέντρο τον άνθρωπο». Εκδηλώσεις διαλόγου όπου κάθε στέλεχος καταθέτει τη δική του οπτική χωρίς κείμενα βάσης, επίκληση ενότητας στη βάση του «ενωθείτε να μην χαθούμε». Δεν είναι περίεργο το ότι δεν ανιχνεύεται κανένα ρεύμα στους πολίτες που δεν έχουν κομματικά ένσημα, κανένα ενδιαφέρον στους νέους, καμία προοπτική ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού. Οσοι δεν ψάχνουν έναν δρόμο να γίνουν ΠΑΣΟΚ (έστω και ως μειοψηφική φωνή) μάλλον δεν έχουν θέση εκεί.
* Ευρωβουλευτής του Ποταμιού
Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στο FORUM του ενθέτου ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί με την εφημερίδα «Νέα Σελίδα», 11/03/2018
