Έπεσαν οι μάσκες της «ανεξαρτησίας»…



2 Αυγούστου 2017 · Ώρα δημοσίευσης: 7:02 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 12:41 πμ


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
[email protected]

Η εμπαθής υπερβολή είναι κακός σύμβουλος σε κάθε αντιπαράθεση. Εκθέτει. Λειτουργεί αποκαλυπτικά και αποδομητικά. Οταν, μάλιστα, εμφανίζεται στον δημόσιο λόγο με απροκάλυπτο τρόπο, είναι ο πιο σύντομος δρόμος που οδηγεί το σύνολο του συλλογισμού, όποιου υπερβάλλει, σε ανυποληψία… Τυπικό παράδειγμα, η πρόσφατη διατυπωθείσα θέση σύμφωνα με την οποία «η Ελλάδα θεσμικά είναι “Τουρκία” και “Πολωνία”»!

Στα δημόσια πράγματα η συμπεριφορά αυτή κάθε άλλο πάρα σπανίζει. Συνιστά κατά κανόνα έναν συνδυασμό κομματισμού, λαϊκισμού και αμοραλισμού, που προφανώς δεν δικαιολογείται από τίποτα. Ούτε από τη «σκληρότητα» μιας αντιπαράθεσης, ούτε από τη δικαιολογημένη πιθανώς προσωπική αντίδραση. Οσοι μπήκαν σ’ αυτό τον πειρασμό, στον «ευρύτερο χρόνο» ζημιές εισέπραξαν.

Το πεδίο άσκησης σοβαρής πολιτικής κριτικής απέναντι στην κυβέρνηση είναι ευρύτατο. Αλλο όμως αυτό και άλλο οι ισχυρισμοί ότι η χώρα είναι ή κινδυνεύει να γίνει «Βενεζουέλα», «Βόρειος Κορέα», «Τουρκία», «Πολωνία» κ.λπ. Ή ότι κινδυνεύουν η δημοκρατία, το κράτος δικαίου, οι θεσμοί και ότι… 43 χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας κινδυνεύει η ίδια η δημοκρατία! Οσοι τα λένε αυτά αυτοϋπονομεύουν την αξία όσων λέγουν.

Το χειρότερο όμως είναι όταν αντιπολιτευτικές δυνάμεις, που εμφανίζονται ως εκσυγχρονιστικές και ευρωπαϊκές, για μικροκομματικό όφελος, αφού «οργανώνουν πολιτικά» εκ του παρασκηνίου τέτοιες καταστάσεις, μετά ως αφ’ υψηλού κριτές της δημόσιας ζωής τις μετατρέπουν σε πεδίο ευρύτερης αντιπαράθεσης.

Θύμα αυτής της κατάστασης έπεσε προφανώς και η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, που με τη γνωστή ανακοίνωσή της υιοθέτησε μια πολιτικο-κομματική στάση με ακραίες και υπερβολικές δηλώσεις, εμφανίζοντας τη χώρα ως… «Τουρκία» και «Πολωνία»! Ασκώντας με αυτό τον τρόπο άμεση πολιτική παρέμβαση, που υπερβαίνει τα όρια της υπεράσπισης της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, αυτοαναιρείται.

Ευτυχώς έσωσε τη σοβαρότητα της κατάστασης η ανακοίνωση της μειοψηφίας της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (πέντε δικαστές), που εκφράζει τη θλίψη της για το ύφος της ανακοίνωσης του προεδρείου της Ενωσης και συνιστά σύνεση, σοβαρότητα και σωφροσύνη με αποφυγή ακραίων και υπερβολικών δηλώσεων, που έχουν ως αποτέλεσμα την καταρράκωση του κύρους των δικαστών.

Προφανώς με αυτό τον τρόπο έχασε και όποιο δίκιο θα μπορούσε να έχει η Ενωση σε ορισμένες διατυπώσεις που θα μπορούσαν ενδεχομένως να εκληφθούν ή να ερμηνευθούν και ως παρεμβατικές στον χώρο της Δικαιοσύνης. Αλλο όμως αυτό και άλλο οι δικαστές με αφορμή κριτικές πολιτικών σε δικαστικές αποφάσεις -που όμως γίνονται σεβαστές και υλοποιούνται- να ασκούν κομματική αντιπολίτευση. Αυτό συνιστά μιας άλλης μορφής παραβίαση της διάκρισης των εξουσιών και έμμεση αμφισβήτηση της δημοκρατίας.

Η υπερβολή αποκαλύπτει δυστυχώς προθέσεις που δεν συμβαδίζουν με τον ρόλο της ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Το κύρος της δικαστικής εξουσίας δοκιμάζεται, όταν λειτουργοί της εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στην πολιτική αντιπαράθεση. Οφείλουν να είναι και να φαίνονται αδέσμευτοι από πολιτικές και κομματικές προτιμήσεις.

Με την «Τουρκία» και την «Πολωνία» δυστυχώς ή ευτυχώς έπεσαν οι «μάσκες της ανεξαρτησίας»… Καιρός για νηφαλιότητα και αναστοχασμό όλων των πλευρών. Ας πέσουν οι τόνοι. Η Δημοκρατία απαιτεί μια αμοιβαία θεσμική ισορροπία, με βάση τους διακριτούς ρόλους εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας.

Η απροσχημάτιστη «υπερβολή», η «καταστροφολογία» και ο «μηδενισμός», σε όλα τα μέτωπα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας, που έχει υιοθετήσει ως τακτική η αντιπολίτευση, είναι προφανές ότι κάνουν μεγάλο κακό στον τόπο και στις επιδιώξεις μας για μια ασφαλή έξοδο από την κρίση…

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 08 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 30/07/2017