Εχει απέναντί του την Εκκλησία και σύσσωμο το Σίτι. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Για τον ηγέτη των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, το πρόβλημα και ταυτόχρονα το μεγάλο στοίχημα ενόψει των εκλογών της 12ης Δεκεμβρίου στη Βρετανία είναι αλλού: οι 35άρηδες Βρετανοί. Αυτοί φαίνεται ότι θα κρίνουν το αποτέλεσμα της κάλπης και σε αυτούς Μπόρις Τζόνσον και Τζέρεμι Κόρμπιν πρέπει να προσφέρουν γη και ύδωρ. Μέχρι στιγμής κανένας από τους δύο δεν τα καταφέρνει.
της Στέλλας Θεοδώρου
[email protected]
H αποτυχία των Τόρις να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες στέγασης και στο κόστος ζωής στο Λονδίνο είχε τεράστιο κόστος για το κόμμα, που έχασε μαζικά έδρες από τα τοπικά συμβούλια στην πρωτεύουσα. Ζευγάρια νέων που δεν μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στο Λονδίνο και απέκτησαν το προσωνύμιο «DFL» (down from London), καθώς μετακόμισαν στο Χάστινγκς, μια μικρή πόλη περίπου 53 χιλιόμετρα από το Λονδίνο, «μαύρισαν» τους Τόρις, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι πείθονται από τον Κόρμπιν.
Είναι οι -σε ελεύθερη μετάφραση- «απέτυχες στο Λονδίνο… προσπάθησε στο Χάστινγκς» 35άρηδες, που τους απασχολεί η εργασιακή ασφάλεια, ζητούν να έχουν ένα αξιοπρεπές σπίτι και να πληρώνονται αξιοπρεπώς για να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον, τείνουν να έχουν προοδευτικές κοινωνικές απόψεις και τους ανησυχεί η κλιματική αλλαγή. Αυτοί είναι οι ψηφοφόροι που θεωρούνται «κλειδί» για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών στις 12 Δεκεμβρίου και θεωρητικά έχουν χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν στη δεξαμενή ψηφοφόρων των Εργατικών. Είναι όμως έτσι;
Οι δημοσκοπήσεις εκτός από το προβάδισμα των Τόρις δείχνουν και κάτι άλλο. Πάνω από τα τρία τέταρτα των ψηφοφόρων των Τόρις είναι βέβαιο ότι θα ψηφίσουν, αλλά το ποσοστό πέφτει σε μόλις 57% μεταξύ των Εργατικών ψηφοφόρων. Η διαφορά μπορεί να εξηγηθεί από ένα χάσμα των γενεών: ενώ το 75% των ατόμων άνω των 65 ετών -που πιθανότατα θα υποστηρίξουν τους Συντηρητικούς- θεωρείται βέβαιο ότι θα ψηφίσει, το ποσοστό μειώνεται στο 15% μεταξύ 25-34 ετών και στο 10% μεταξύ των ηλικιών 18 έως 24 ετών. Στην τελευταία δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η YouGov η διαφορά μεταξύ Τόρις και Εργατικών μειώθηκε από 17 σε 12 μονάδες σε μόλις τέσσερις μέρες. Η μετατόπιση εξηγείται εν μέρει από τους υποστηρικτές των Εργατικών -ιδιαίτερα στο νεότερο σκέλος- που είναι πιο πιθανό να ψηφίσουν. Είναι, πάντως, αξιοσημείωτο ότι 1,35 εκατ. άτομα ηλικίας κάτω των 35 ετών έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους σε διάστημα δύο εβδομάδων, αριθμός σχεδόν διπλάσιος από το 2017.
Οι αντίπαλοι του Κόρμπιν, όπως και του Μπέρνι Σάντερς στις ΗΠΑ, από την αρχή της ηγεσίας του ισχυρίζονται ότι ακόμη κι αν η ουτοπία των δύο πολιτικών θεωρηθεί επιθυμητή, παραμένει ανεφάρμοστη, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να πείσει την πλειονότητα των ψηφοφόρων. Στην περίπτωση του Κόρμπιν αυτή ήταν και η άποψη του Τόνι Μπλερ, του πρώην πρωθυπουργού που υποστηρίζει ότι η γραμμή Κόρμπιν θα οδηγήσει το κόμμα σε βέβαιη εκλογική πανωλεθρία.
Ομως τι πραγματικά χρειάζονται οι νέοι ψηφοφόροι; Οι φοιτητές ενδεχομένως έναν ηγέτη που να μπορεί να εκφράσει τα πιστεύω τους. Οι 35άρηδες έναν ηγέτη που να μπορεί να τους προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή. Ο Κόρμπιν παρουσίασε αυτές τις μέρες το μανιφέστο των Εργατικών. Με σαφή φιλολαϊκή, αριστερή στροφή, βασικοί πυλώνες του σχεδίου του είναι η εθνικοποίηση των υποδομών, η ενίσχυση των κοινωνικών παροχών και του κράτους πρόνοιας, η στήριξη της πράσινης οικονομίας, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η στήριξη του εθνικού συστήματος υγείας και η ενίσχυση των τοπικών Αρχών με περισσότερες εξουσίες.
«Σαράντα χρόνια πίσω»
Το μανιφέστο επικρίθηκε έντονα από τους «Financial Times». Πρόκειται για έναν συνδυασμό «τιμωρητικών φόρων» και «εθνικοποιήσεων που γυρίζουν το ρολόι του κόσμου σαράντα χρόνια πίσω», έγραψαν στο κύριο άρθρο τους. «Ενώ οι προκάτοχοι του Κόρμπιν στην κομματική ηγεσία -οι Τόνι Μπλερ, Γκόρντον Μπράουν και Εντ Μίλιμπαντ– αποδέχτηκαν την οικονομία της αγοράς, η σημερινή ακροαριστερή κλίκα επιδιώκει αντικατάσταση του καπιταλισμού με ένα κρατικιστικό μοντέλο», αναφέρουν οι «Financial Times», κάνοντας λόγο για λανθασμένη εκτίμηση της κατάστασης όσο και για λανθασμένη θεραπεία: ύστερα από μία δεκαετία συντηρητικής διακυβέρνησης, με τους μισθούς να μην έχουν επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα, με τις δημόσιες υπηρεσίες, την πρόνοια, το δικαστικό σύστημα σε «τρομερή» κατάσταση, η «θεραπεία» των Εργατικών πάσχει η ίδια – πάσχει από τη θεμελιώδη «αμαρτία» του ηγέτη τους, ο οποίος θεωρεί την ιδιωτική επιχείρηση το «κακό» που «κατ’ ανάγκην» θα κληθεί να διαχειριστεί και όχι μέρος της επίλυσης των προβλημάτων.
Δύο εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, δημοσκόπηση της εταιρείας Kantar δείχνει ότι η διαφορά μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών έχει μειωθεί στις 11 μονάδες από 18 που ήταν την προηγούμενη εβδομάδα. Η στροφή των Εργατικών σε πιο φιλολαϊκές θέσεις φαίνεται να αποδίδει και αντικατοπτρίζεται και σε πρόσφατο γκάλοπ: το προβάδισμα των Τόρις περιορίστηκε την τελευταία εβδομάδα, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση της εταιρείας ICM, που διενεργήθηκε για λογαριασμό του πρακτορείου Reuters. Οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον συγκεντρώνουν 41%, χάνοντας 1 ποσοστιαία μονάδα, ενώ οι Εργατικοί κερδίζουν 2 μονάδες, φτάνοντας το 34%. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες παραμένουν σταθεροί στο 13%, ενώ το Κόμμα του Brexit έχασε 1 μονάδα (4%).
Το ερώτημα όμως παραμένει: Θα καταφέρει ο Τζέρεμι Κόρμπιν να πείσει τους ψηφοφόρους των Εργατικών, τους απογοητευμένους κεντρώους και όλους όσοι αντιτίθενται στο Βrexit ότι μπορούν ο ίδιος και το κόμμα του να προσφέρουν τη λύση;
Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 130 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου.
Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»: Αμερικανίδα βουλευτής πράκτορας του Ερντογάν;
