Από τα ομηρικά κιόλας χρόνια το ιδεώδες της υστεροφημίας κατέχει εξέχουσα θέση στο αξιακό σύστημα του πολιτισμού μας. Μολονότι για τον Αντώνη Λιβάνη η υστεροφημία δεν υπήρξε ποτέ αυτοσκοπός, προέκυψε μοιραία από το πάθος του να υπηρετεί την πατρίδα με όλες του τις δυνάμεις, επινοώντας τρόπους αποκλιμάκωσης πάσης φύσεως κρίσεων. Αυτή του η πρόνοια να κατευνάζει τις εντάσεις και να καλλιεργεί συστηματικά διαύλους επικοινωνίας με όλες τις πολιτικές δυνάμεις -χωρίς, ωστόσο, να υποχωρεί από τις αρχές και τις αξίες του- τον καθιέρωσε στο πάνθεον του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Παρά την οξύτητα και την ακραία πόλωση, για τον Αντώνη Λιβάνη η πατρίδα ήταν πάντα η ύψιστη αξία, επιμένοντας στην εθνική συνεννόηση, στη μετριοπάθεια και στον πολιτικό πολιτισμό. Η αρχή του αυτή έγινε «πολιτική σχολή», θυμίζοντας την αριστοτελική αρχή της μεσότητας αλλά και τους μετέπειτα στωικούς φιλοσόφους. Ο ίδιος προτίμησε να συγκρουστεί ακόμη και με συντρόφους του προκειμένου να διατηρήσει αλώβητη την πατρίδα και την ενότητά της από τους εξωτερικούς κινδύνους. Για τον λόγο αυτό, η στάση του στη διαφύλαξη των εθνικών κεκτημένων ήταν άτεγκτη, ενώ προέτασσε τα εθνικά θέματα και τη διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας στην τρέχουσα κάθε φορά εθνική ατζέντα.
Για τον Αντώνη Λιβάνη η «φανέλα της Εθνικής Ελλάδος» ήταν ακριβότερη από κάθε μορφή εξουσίας και υλικού αγαθού κι αυτή του η αταλάντευτη θέση τον κατέταξε πλέον στην αιωνιότητα. Η πολιτική του παρακαταθήκη συνοψίζεται στη φράση «εθνική συνεννόηση» και προβάλλει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς οι διεκδικήσεις των γειτόνων και οι απαιτήσεις εταίρων και δανειστών επιχειρούν να απομειώσουν την εθνική ισχύ.
«Νέα Σελίδα»
Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 119 της «Νέας Σελίδας» που κυκλοφόρησε την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2019.
Διαβάστε επίσης στη Νέα Σελίδα: Αντώνης Λιβάνης: Πλήθος κόσμου στο τελευταίο αντίο (photos-video)
