Απόλυτη επιδίωξη του Μητσοτάκη το ιδιωτικό κράτος και ο υπόδουλος λαός



18 Φεβρουαρίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 5:44 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 5:44 μμ


Πρώτη και απόλυτη επιδίωξη του Κυριάκου Μητσοτάκη και του καθεστώτος των συμφερόντων που αυτός και η παράταξή του εκπροσωπούν ήταν, είναι και θα είναι η επιβολή του Συντάγματος της αγοράς, ενός νεοφιλελεύθερου Συντάγματος που θα υπέτασσε το κράτος, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την ίδια την κοινωνία στην εξουσία των μηχανισμών της αγοράς και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Γι’ αυτό και το σύστημα των συμφερόντων και οι κομματικοί του εκπρόσωποι προτείνουν την ιδιωτικοποίηση μεγάλου τμήματος των κρατικών δραστηριοτήτων, την περιστολή των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την εκποίηση κάθε δημόσιου και κοινωνικού αγαθού, με «εμβληματικό» στόχο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Ακόμα και τη συνταγματική κατοχύρωση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών επεδίωξαν οι συστημικοί εταίροι, επαναφέροντας, ως γνήσιοι δουλόφρονες, μια εδώ και επτά χρόνια περιφερόμενη πρόταση του «συστήματος» Σόιμπλε που δεν έγινε ποτέ αποδεκτή.

Γνώριζαν όμως ότι οι προτάσεις τους αυτές δεν θα γίνονταν αποδεκτές.

Γι’ αυτό και αποπειράθηκαν να ευτελίσουν τον διάλογο και την όλη κοινοβουλευτική διαδικασία με προτάσεις του τύπου «ψηφίζουμε όλοι όλα», χωρίς καμία δέσμευση, χωρίς κανένα περιεχόμενο, ώστε ο ρόλος της σημερινής Βουλής να καταστεί διακοσμητικός και πλήρως ατελέσφορος.

Πίσω από όλα αυτά όμως υπάρχει η άθλια συναλλαγή μεταξύ των ηγεσιών της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ, που αφορά στην προώθηση του Ευάγγελου Βενιζέλου στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ώστε να συμπληρωθεί το «παζλ» από την πλευρά του καθεστώτος: νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ιδιωτικό κράτος, Σύνταγμα της αγοράς και Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανήκων στο ακραίο – νεοφιλελεύθερο Κέντρο με πιστοποιητικά «νομιμοφροσύνης» από το καθεστωτικό – διαπλεκόμενο «Όλον» (όπως θα έλεγε και ο ίδιος).

Στις διαδικασίες για τις πραγματικές αλλαγές δεν συγκρούστηκαν μόνον θέσεις και προτάσεις.

Αντιπαρατέθηκαν αντιλήψεις και αρχές που αφορούν στην οργάνωση της κοινωνίας, το περιεχόμενο των δημοκρατικών θεσμών, την ίδια τη φύση της λαϊκής κυριαρχίας, τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές αξίες.

Δεν πρόκειται συνεπώς για αντιπαράθεση κομμάτων και παρατάξεων, αλλά για σύγκριση και σύγκρουση δύο «κοσμοαντιλήψεων» που αφορούν στον ίδιο τον ιστορικό μας πολιτισμό και τις ανθρωπιστικές βάσεις του.

Αυτό θα είναι όμως τελικά και το θεμελιώδες κριτήριο με βάση το οποίο ο λαός θα πάρει τις κρίσιμες αποφάσεις του.

«Νέα Σελίδα»

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 89 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2019.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»:

Ομερτά μετά τις μίζες – Τα χρόνια της… ισχυρής Ελλάδας

Attica Bank: Δάνεια στον Πολάκη με επαρκείς εμπράγματες και προσωπικές εγγυήσεις