- Πρώτη δημοσίευση: 19 Οκτωβρίου 2019, 11:08 μμ
- Τελευταία δημοσίευση: 20 Οκτωβρίου 2019, 11:16 μμ
«Οι ανάγκες σήμερα επιτάσσουν τον ριζικό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την επανίδρυση σε ένα νέο εγχείρημα», εξηγεί στη «Νέα Σελίδα» ο βουλευτής Β΄ Δυτικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ και αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομίας, Γιώργος Τσίπρας.
της Γεωργίας Σαδανά
[email protected]
Ο ίδιος προειδοποιεί ότι «είτε θα καλύψουμε το κενό εμείς είτε θα το καλύψουν άλλες δυνάμεις, μεταξύ αυτών και ο ίδιος ο Μητσοτάκης και η προφανής στρατηγική του άλωσης του Κέντρου» με αφορμή τη διεύρυνση του κόμματος και τονίζει ότι «η εκλογή προέδρου από τη βάση θα ήταν ένα πολιτικό γεγονός από μόνο του, επιβεβαιώνοντας την απήχηση του Αλέξη Τσίπρα στον λαό και φέρνοντας εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κοντά μας», προσθέτοντας ότι «είναι ένα βήμα που, παρότι κατανοώ ή συμμερίζομαι τις επιφυλάξεις πολλών συντρόφων, πρέπει να το κάνουμε». Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας θεωρεί χρήσιμο «να γίνει ένας συνολικός απολογισμός όλης της περιόδου 2015-2019 και όχι μόνο του πρώτου εξαμήνου του 2015» και συμπεραίνει απολογιστικά ότι «μπορούσαμε να ήμασταν μια περισσότερο λαϊκή κυβέρνηση ακόμη και εντός μνημονίου, με λιγότερο αριστερό ελιτισμό».
Αυτές τις ημέρες άρχισε η διαδικασία εγγραφής -και με ψηφιακό τρόπο- νέων μελών στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια απόπειρα μαζικής ένταξης στις τάξεις του ή για τον μετασχηματισμό του σε ένα ευρύτερο κόμμα;
Και τα δύο. Ωστόσο, το κρίσιμο είναι ακριβώς το δεύτερο: ο μετασχηματισμός σε ένα νέο εγχείρημα που θα μπορέσει να εκφράσει όλο τον κόσμο που παλιότερα εκφραζόταν μέσα από την προοδευτική, δημοκρατική παράταξη, την Αριστερά και την οικολογία. Σήμερα βρίσκεται μπροστά μας μια μοναδική ιστορική ευκαιρία ανασύνταξης, συσπείρωσης, έκφρασης μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας για μια προοδευτική, δημοκρατική διακυβέρνηση. Δεν πρόκειται για ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά της κοινωνίας και της πολιτικής ιστορίας της χώρας, και το ζήτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα σταθεί στο απαιτούμενο ύψος, αφήνοντας πίσω του ό,τι τον κρατά δέσμιο αντιλήψεων του παρελθόντος που αρκούνταν σε μια μειοψηφική απεύθυνση. Και επειδή η πολιτική ζωή, όπως και η φύση, απεχθάνεται τα κενά, είτε θα καλύψουμε το κενό εμείς είτε θα το καλύψουν άλλες δυνάμεις, μεταξύ αυτών και ο ίδιος ο Μητσοτάκης και η προφανής στρατηγική του άλωσης του Κέντρου. Ιστορικά, η Αριστερά δεν εμφανίστηκε και ηγεμόνευσε στο προσκήνιο ακολουθώντας μόνο «δικές της» ιδέες και το τι νόμιζε για τον εαυτό της, αλλά εκφράζοντας ώριμες κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες της πλειοψηφίας. Αυτές οι ανάγκες σήμερα επιτάσσουν τον ριζικό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την επανίδρυση σε ένα νέο εγχείρημα, ένα γόνιμο πάντρεμα της Αριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης.
Θεωρείτε ότι υπάρχει περιθώριο συγκλίσεών σας με άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης και, αν ναι, με ποιες;
Στο Κίνημα Αλλαγής έχει μάλλον διαφύγει το γεγονός ότι έχουμε πλέον μια νέα κυβέρνηση· πολλά στελέχη συνεχίζουν τα κύρια πυρά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και με την κυβέρνηση Μητσοτάκη «διαγωγή κοσμία», αν δεν ζηλεύουν το παράδειγμα Χρυσοχοΐδη. Με αυτά τα στελέχη δεν υπάρχει μέλλον. Υπάρχει όμως ο κόσμος που στήριξε το ΚΙΝΑΛ, όπως υπάρχουν και πολλά άλλα στελέχη. Το ΚΚΕ συνεχίζει τη μοναχική του πορεία στη γωνία της πολιτικής ζωής. Είναι δική του ευθύνη να συγκλίνει. Το ΜέΡΑ25 θα αποδειχτεί μια φούσκα, αν όχι κάτι χειρότερο· δεν έχει ρίζες στην κοινωνία κι ούτε πρόκειται να αποκτήσει.
Στην επιχείρηση επανεκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ η αλλαγή ονόματος ή η εκλογή προέδρου από τη βάση θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν περισσότερες κοινωνικές δυνάμεις;
Η εκλογή προέδρου από τη βάση θα ήταν ένα πολιτικό γεγονός από μόνο του, επιβεβαιώνοντας την απήχηση του Αλέξη Τσίπρα στον λαό και φέρνοντας εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κοντά μας. Είναι ένα βήμα που, παρότι κατανοώ ή συμμερίζομαι τις επιφυλάξεις πολλών συντρόφων, πρέπει να το κάνουμε, γιατί θα μας δώσει μεγαλύτερη δύναμη και ένα ηχηρό «παρών» στην πολιτική ζωή του τόπου.
Για το όνομα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το αρκτικόλεξο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγγραφεί σε χιλιάδες συνειδήσεις και ένας αποχωρισμός δεν θα ήταν χωρίς κόστος. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν δύο πράγματα που πρέπει να λάβουμε υπόψη. Το ένα είναι ότι η πλειοψηφία του κόσμου που μας στηρίζει από το 2012 μέχρι σήμερα περισσότερο εμπιστεύεται και αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα παρά στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για αναντιστοιχία που πατά σε υπαρκτές αδυναμίες και ελλείμματα του κόμματος. Το δεύτερο είναι ότι μεγάλο μέρος του κόσμου αυτού δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως ριζοσπαστική Αριστερά, παρότι μας στηρίζει «δαγκωτό». Εν κατακλείδι, αν τα θετικά μιας άλλης ονομασίας είναι πολύ περισσότερα σε ό,τι αφορά στη δυνατότητά μας να συνδεθούμε οργανικά με εκατοντάδες χιλιάδες, είναι μια αναγκαία επιλογή.
Σειρά κορυφαίων στελεχών του κόμματός σας το τελευταίο διάστημα αφηγούνται με αυτοκριτική διάθεση τα γεγονότα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χρήσιμη, κατά τη γνώμη σας, αυτή η συζήτηση σε αυτό τον χρόνο;
Χρήσιμο θα ήταν να γίνει ένας συνολικός απολογισμός όλης της περιόδου 2015-2019 και όχι μόνο του πρώτου εξαμήνου του 2015. Το έχουμε ανάγκη για να ωριμάσουμε, για να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη την επόμενη φορά, για να έρθουμε πιο κοντά στον κόσμο, ειδικά όσους απορούσαν με ορισμένα που κάναμε. Ο περιορισμός της αυτοκριτικής στο πρώτο εξάμηνο του 2015, ανεξάρτητα από προθέσεις, υπηρετεί το αστείο αφήγημα Σαμαρά ότι όλα πηγαίναν καλά και ήρθε ο ανεύθυνος ΣΥΡΙΖΑ που ανέκοψε την πορεία προς την έξοδο από το τούνελ. Είναι ενδεικτικό πώς «πιάστηκαν» αμέσως από αυτή τη φιλολογία ορισμένα ΜΜΕ. Είναι τόσο έξυπνοι σύντροφοι όσοι την ξεκίνησαν, που έπρεπε να το είχαν υποπτευτεί.
Αν ο λαός έκανε έναν γενικό απολογισμό της περιόδου των μνημονίων 2010-2018, θα έβλεπε δύο αποτυχημένα μνημόνια, που βάθυναν αντί να διορθώσουν την κρίση και κατέστρεψαν τη χώρα. Και θα έβλεπε, αντικειμενικά, μια τρίτη περίοδο που, ανεξάρτητα από λάθη και κριτικές, βγάζει επιτέλους τη χώρα από τα μνημόνια, σταματά από το 2017 τα μέτρα λιτότητας και τη στοχοποίηση εργαζομένων και συνταξιούχων, ανακουφίζει την ακραία φτώχεια, διευρύνει δικαιώματα, αντιμετωπίζει επιτυχώς δύο μεγάλες προκλήσεις, το Προσφυγικό και το γεωπολιτικό, και μετά τον Αύγουστο του 2018 περνά σε επεκτατική πολιτική. Αν με αυτό το συνολικό πρίσμα δούμε τα πράγματα, τότε το πρώτο εξάμηνο του 2015, όσα λάθη και να έγιναν τότε, αποκτά μια διαφορετική όψη από τα γνωστά φληναφήματα περί «καταστροφικού εξαμήνου».
Τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης μετά το καλοκαίρι του 2015 συγκεντρώνουν τα πιο ουσιώδη λάθη της διακυβέρνησής μας. Μετά το πρώτο εξάμηνο και τον οδυνηρό συμβιβασμό ξανακερδίσαμε πανηγυρικά τις εκλογές, αν αυτό λέει κάτι. Μετά τα τέσσερα χρόνια χάσαμε τις εκλογές. Πιστεύω ακράδαντα πως μπορούσαμε να είχαμε μια διαφορετική πορεία. Πως χωρίς ορισμένες παρεκκλίσεις θα ξανακερδίζαμε και αυτές τις εκλογές. Μπορούσαμε να ήμασταν μια περισσότερο λαϊκή κυβέρνηση ακόμη και εντός μνημονίου, με λιγότερο αριστερό ελιτισμό. Και μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα υπέρ μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης, που τόσο έχουμε ανάγκη, και λιγότερα υπέρ του «δημοσιονομικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό», αφήνοντας λιγότερο χώρο σε συστημικές δυνάμεις που ευθύνονται για το «μεγάλο φαγοπότι» και όλες τις παθογένειες της χώρας.
Είχατε δηλώσει πολύ νωρίς ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα κριθεί στον προϋπολογισμό. Συμμερίζεστε ακόμη την ίδια εντύπωση;
Πριν και μετά τις εκλογές λέγονταν πολλά από τον Μητσοτάκη και ήταν βέβαιο ότι λίγα θα έκανε. Περιμένουμε ακόμη τον τελικό προϋπολογισμό, ωστόσο γνωρίζουμε ήδη από τη ΔΕΘ ότι τα περισσότερα παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες. Δεν είναι μόνο όσα εμείς είχαμε δρομολογήσει και ακυρώνονται, όπως η μείωση της προκαταβολής φόρου στο 50%, η μείωση του ΦΠΑ από το 13% στο 11%, οι προσλήψεις σε υγεία και παιδεία κ.ά. Είναι και όσα οι ίδιοι υποσχέθηκαν, όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού, η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30%, η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης, η μείωση του ΦΠΑ στα καφέ.
Τι μένει από τις εξαγγελίες; Η μείωση του φόρου από το 22% στο 9% για εισοδήματα μέχρι 10.000 ευρώ. Αν και αυτό δεν υπάρχει στον προϋπολογισμό για τους αυτοαπασχολούμενους και περιοριστεί στους μισθωτούς, που καλύπτονται έτσι κι αλλιώς από το αφορολόγητο, τότε έχουμε την απόλυτη κοροϊδία. Το 4% ανάπτυξη που υπόσχονταν πριν από τις 7 Ιουλίου έγινε 3% και τώρα προβλέπουν 2,8% για το 2020, που, με εξαίρεση τον κ. Στουρνάρα, υπερβαίνει κατά 1% τις προβλέψεις όλων των οργανισμών εντός και εκτός.
Ποια είναι, λοιπόν, η τακτική Μητσοτάκη – Θεοδωρικάκου; Αφήνουν προς το παρόν ανέγγιχτα όλα τα νομοθετημένα από εμάς μέτρα ενίσχυσης και στοχευμένων φοροελαφρύνσεων που κατήγγειλαν προηγούμενα ως παροχολογία, γιατί αν τα έπαιρναν πίσω θα αποκαλύπτονταν. Πρόσθεσαν επικοινωνιακά μια περαιτέρω μείωση ΕΝΦΙΑ από το 10% στο 18%, καθώς και τη μείωση του φόρου επιχειρήσεων και μερισμάτων, που κατά κύριο λόγο είναι στοχευμένα σε μεγάλες ιδιοκτησίες και εισοδήματα.
Τι θα γίνει με τη μεσαία τάξη; Η συντριπτική πλειοψηφία που θα «κάνει ταμείο» το 2020 θα αντιπαραβάλει την περαιτέρω μείωση ΕΝΦΙΑ -το μόνο που της έδωσαν- με τις αυξημένες αντικειμενικές αξίες που θα ξανααυξήσουν τον ΕΝΦΙΑ, τα αυξημένα τιμολόγια της ΔΕΗ και, πολύ φοβάμαι, τις αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές. Η μαγική εικόνα της Δεξιάς του Μητσοτάκη -οι μειώσεις φόρων και η ελάφρυνση της μεσαίας τάξης- θα αρχίσει να διαλύεται όταν γίνει φανερό ότι εννοούσαν την ανώτερη και όχι τη μεσαία τάξη. Για μισθωτούς και συνταξιούχους ούτε συζήτηση.
Η προσέλκυση επενδύσεων αποτελεί την προμετωπίδα της νέας κυβέρνησης. Πώς κρίνετε τις 100 πρώτες ημέρες διακυβέρνησης στον τομέα αυτό;
Δεν έχει γίνει κάτι στον τομέα αυτό. Το Ελληνικό προχωρά με τους ίδιους ρυθμούς που προχωρούσε επί των ημερών μας και οι «μπουλντόζες» παραπέμφθηκαν για το 2020, παρά τα δωράκια στη Lamda Development. Μέχρι και δικό της άνθρωπο τοποθέτησαν για υφυπουργό. Η δε αποχώρηση των δύο ξένων κολοσσών από το επενδυτικό σχήμα μάλλον δεν είναι μεγάλη επιτυχία στο μέτωπο προσέλκυσης επενδύσεων… Το μέλλον, την ίδια ώρα, των εργαζομένων στην Creta Farms είναι πιο δυσοίωνο από πριν, αλλά πολλά ΜΜΕ έμειναν στην επικοινωνιακή φιέστα Γεωργιάδη ότι έλυσε τάχα το πρόβλημα με μια συνάντηση λίγο μετά τις εκλογές.
Η ρηχότητα των κυβερνώντων είναι απίστευτη. Νομίζουν ότι παρέχοντας διευκολύνσεις και δωράκια θα αναθερμάνουν τις επενδύσεις. Αν βγαίνει ένα συμπέρασμα από το «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο που κατέθεσαν, αυτό είναι ότι δεν έχουν την ελάχιστη στρατηγική και σχεδιασμό για μια δυτικοευρωπαϊκή αναπτυγμένη οικονομία, όπως η ελληνική. Αποδείχτηκε ότι δεν είχαν κανένα σχεδιασμό για το Προσφυγικό, όπου τα έκαναν μαντάραμέσα σε δύο μόλις μήνες. Θα αποδειχτεί ότι δεν υπήρχε στρατηγική ούτε για τα γεωπολιτικά αλλά ούτε και για την οικονομία. Φαίνεται να νομίζουν ότι θα έρθουν επενδύσεις απλώς διότι οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους πιο «φιλικούς στους επενδυτές» -το γράφει κάπου στο μέτωπο- και γιατί είναι διατεθειμένοι να παρέχουν κάθε είδους «διευκολύνσεις».
Η φιλοσοφία του «αναπτυξιακού» πολυνομοσχεδίου είναι η απορρύθμιση και η χαλάρωση των κανόνων, κυρίως στα εργασιακά και το περιβάλλον. Κάνουν μέγα λάθος. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας δεν είναι και δεν πρέπει να γίνουν η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, αλλά πολλά άλλα πράγματα, για τα οποία δεν λένε κουβέντα και, δυστυχώς, δεν τα έχουν καν υποψιαστεί. Φρόντισαν να διαγράψουν από τον αναπτυξιακό νόμο την Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική που για πρώτη φορά απέκτησε η χώρα μετά τη δεκαετία του ’80, χωρίς να φέρουν τίποτα στη θέση της. Δεν κομίζουν απολύτως τίποτα, πέρα από τη γνωστή ιδεοληψία της Δεξιάς εναντίον των εργαζομένων, του περιβάλλοντος και των κανόνων ενός ευνομούμενου κράτους – και, βέβαια, ιδιωτικοποιήσεις του τύπου «πουλάμε ό,τι πουλιέται». Τι ’χες, Γιάννη μ’, τι ’χα πάντα. Είναι ανυποψίαστοι, «λίγοι» και επικίνδυνοι. Και λαίμαργοι…
Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 124 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019.
Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»: ΣΥΡΙΖΑ: Εκλογή προέδρου και… δελφίνων στο συνέδριο
