- Πρώτη δημοσίευση: Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2019, 7:52 μμ
- Τελευταία δημοσίευση: Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019, 9:18 μμ
Σε παιχνίδι στρατηγικής εξελίσσεται το ζήτημα των εσωκομματικών ισορροπιών στον ΣΥΡΙΖΑ για τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς τα ολοένα αυξανόμενα περιστατικά «μικρών εκρήξεων» έχουν καταστήσει απολύτως πολεμική την ατμόσφαιρα στην Κουμουνδούρου.
Της Γεωργίας Σαδανά
[email protected]
Η ΕΡΤ στα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η υπόθεση Novartis, το νέο όνομα του (νέου) κόμματος και οι αλληλοσυγκρουόμενες τροχιές προσωπικών φιλοδοξιών κορυφαίων στελεχών συνθέτουν ένα μωσαϊκό τρόμου, με τον πρόεδρο του κόμματος να επιχειρεί να κερδίσει πολιτικό χρόνο ως απλός θεατής, χάνοντας, ωστόσο, μέρα με τη μέρα, λόγω αδράνειας, πολύτιμο κοινωνικό έδαφος.
Η εκρηκτική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η αξιωματική αντιπολίτευση (όπως είχε επισημάνει προ καιρού η «Νέα Σελίδα») έχει αφαιρέσει το καπάκι από την εσωκομματική κατσαρόλα, καθώς στο κοχλάζον εσωτερικό του κόμματος δεν είναι λίγα -και πλέον ούτε αναμενόμενα- τα στελέχη που διαφοροποιούνται ηχηρά, μολονότι συνεδριάζουν σήμερα τα κομματικά όργανα σε μια απόπειρα -δημόσιας- ανακωχής.
Αντίθετα, τα περιστατικά απόκλισης από τις επιταγές της ηγετικής ομάδας πληθαίνουν όσο γίνονται πιο ορατές στην κοινωνία η έλλειψη πειστικού αφηγήματος, όπως και η δυσκολία οργανωτικής ανασυγκρότησης του κόμματος, με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να καταρρέει δημοσκοπικά σε όλες τις τελευταίες μετρήσεις της κοινής γνώμης.
Το «όραμα» του Ευκλείδη
Σε αυτό το κλίμα, η εντυπωσιακή πυκνότητα των παρεμβάσεων του πρώην υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου σε κάθε επίπεδο -από το γεύμα σε κοινή θέμα με τον γραμματέα του κόμματος, Πάνο Σκουρλέτη, μέχρι το συλλαλητήριο για τα εργασιακά δικαιώματα- έρχεται να καλύψει κενά στο αντιπολιτευτικό αφήγημα αλλά και στην καθημερινή πολιτική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν έχει ακόμη καταφέρει να πιάσει ικανοποιητικό ρυθμό.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα καθιστά την κινητικότητα του κ. Τσακαλώτου το γεγονός ότι κάθε δημόσια κίνησή του το τελευταίο διάστημα βρίθει συμβολισμών και λειτουργεί ως βάλσαμο σε εσωκομματικές πληγές, όπως, λ.χ., ο κλυδωνισμός της ενότητας από τα «φίλια πυρά» εναντίον του Πάνου Σκουρλέτη μέχρι τη δημόσια αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν οι αναφορές του για την ΕΡΤ σήκωσαν εσωκομματικό κύμα αντιδράσεων, με μπροστάρη τον ακραιφνή «προεδρικό» Παύλο Πολάκη.
Εχοντας καταλάβει ότι η ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ κρέμεται από μια λεπτή κλωστή και διαθέτοντας απόλυτη πολιτική νηφαλιότητα, ο πρώην «τσάρος» της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ παρεμβαίνει πια σε καθημερινή βάση, υπερασπιζόμενος από την οικονομική πολιτική του διαστήματος 2015-2019 μέχρι τον κομμουνισμό απέναντι σε «ανιστόρητες και επικίνδυνες προσπάθειες εξομοίωσής του» με τον φασισμό στην Ευρώπη.
Η «ασπίδα» Τσακαλώτου στις επιθέσεις κάθε είδους απέναντι στον παραπαίοντα ΣΥΡΙΖΑ έχει ισχυρό τεχνοκρατικό (οικονομική πολιτική), κινηματικό (παρουσία στις κινητοποιήσεις) και ιδεολογικό πρόσημο, ενώ ο ίδιος φρόντισε να αφηγηθεί -απουσία άλλων- το νέο αφήγημα του κόμματος όντας στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ του 31,5%: Εμπνευση και δουλειά μυρμηγκιού» και επιλέγοντας ως μέσο μετάδοσης την «Αυγή», ο πρώην υπουργός Οικονομικών πιάνει το νήμα από τη βραδιά της 7ης Ιουλίου και οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη νέα φάση με μια βασική προϋπόθεση, αυτή της σκληρής και άοκνης προσπάθειας, αφήνοντας στη λήθη πρακτικές… τζιτζικιών.
Εργασία, ανισότητες, κλίμα
Σκιαγραφώντας το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να δομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Τσακαλώτος επισημαίνει (όχι τυχαία στην εφημερίδα «Αυγή») ότι «τα εργασιακά -και όχι μόνο, βεβαίως- δικαιώματα, οι ανισότητες όλων των ειδών και η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης μάς δίνουν ένα τρίπτυχο προβληματισμού, προγραμματικής ανανέωσης, αντιπολιτευτικής στάσης, κινηματικής δράσης, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών», εστιάζοντας παράλληλα στον μελλοντικό ρόλο του κόμματος.
Η εποχή, κατά τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, «θέλει ένα κόμμα αντάξιο αυτών των προκλήσεων. Πιο δημοκρατικό και πιο συλλογικό. Που δεν ξεχνάει ποτέ τις διεθνείς του αναφορές και βλέπει τη στρατηγική του Κόκκινο-Κόκκινο-Πράσινο, όχι ως μια ευκαιριακή τακτική προσωρινής επιβίωσης, αλλά ως μια μακροπρόθεσμη στρατηγική».
Το «όραμα» Τσακαλώτου για τον ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής θέλει ταυτόχρονα ένα κόμμα «που πλησιάζει νέα μέλη και με τις δύο έννοιες του νέου, που έχουν -ή θα ήθελαν να έχουν- πολιτική εμπειρία, κοινωνικές αναφορές και, ίσως πρωτίστως, καθημερινές εμπειρίες που μπορούν να εμπλουτίσουν το κόμμα μας. Που χτίζει συμμαχίες κυρίως στο στρατηγικό επίπεδο και όχι στο τακτικό. Που οι κινήσεις τακτικής στην κεντρική πολιτική σκηνή ακολουθούν μια δουλειά μυρμηγκιού σε όλα τα επίπεδα –οργανωτικά, κινηματικά, προγραμματικά- και που είναι αποτέλεσμα συλλογικής απόφασης», τραβώντας μια σαφή διαχωριστική γραμμή με ευκαιριακού τύπου συμμαχίες αλλά και μέλη.
Δίνοντας συνέχεια στην ανοιχτή αυτοκριτική του (αρχής γενομένης από την ΕΡΤ), ο κ. Τσακαλώτος εντοπίζει δύο αδυναμίες της κυβερνητικής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή την ισχνή γυναικεία εκπροσώπηση και το έλλειμμα πολιτικής στον πολιτισμό, απευθύνοντας καταληκτικά ευρύ κάλεσμα.
«Οι αντικειμενικές συνθήκες για το χτίσιμο μιας νέας ηγεμονίας υπάρχουν. Στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε και τις υποκειμενικές. Η διαδικασία της διεύρυνσης του κόμματος αποτελεί μια θαυμάσια πρώτη ευκαιρία γι’ αυτό το εγχείρημα. Ιδιαίτερα αν αυτή συνδυαστεί και με δουλειά μυρμηγκιού», επισημαίνει.
«Φωνή» της αριστερής συνείδησης
Την ίδια ώρα, η ανάγκη -του συνήθως λακωνικού- Ευκλείδη Τσακαλώτου να τοποθετηθεί τόσο απενοχοποιημένα για μια σειρά από ανοιχτά μέτωπα για τον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία εικοσιτετράωρα ερμηνεύεται και από τις υπόγειες διεργασίες που εξελίσσονται σε όλο τον προοδευτικό πόλο και δεν αποκλείεται να φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ προ δυσάρεστων εκπλήξεων.
Εκτός από το «καμπανάκι» των δημοσκοπήσεων, το εξελισσόμενο άνοιγμα του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, προς το Κέντρο, η σταθερή άνοδος της Φώφης Γεννηματά και η απήχηση της ριζοσπαστικότητας του Γιάνη Βαρουφάκη ιδίως στη νεολαία ανιχνεύονται ήδη δειλά στις δημοσκοπήσεις, δημιουργώντας υπόγεια αλλά υπαρκτά ρεύματα. Αλλωστε, η παρουσία της πρώην υπουργού Εργασίας Εφης Αχτσιόγλου (και κορυφαίου στελέχους της ενδιάμεσης των «προεδρικών» και των «53» εσωκομματικής ομάδας) στο πλευρό του Ευκλείδη Τσακαλώτου, παρουσία και του ευρωβουλευτή Στέλιου Κούλογλου, αντανακλά την κίνηση των προοδευτικών τεκτονικών πλακών στο εξής.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο φύλλο 121 της «Νέας Σελίδας» που κυκλοφόρησε την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019.
Διαβάστε επίσης στη Νέα Σελίδα: Στροφή στις σοσιαλιστικές ρίζες
