«Ευρωζωή» και «ευρωμιντιακοί» αυτοματισμοί



9 Οκτωβρίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 5:13 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 5:14 μμ


Το θέμα περί ενός «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής» έμελλε, δυστυχώς, να ταλαιπωρήσει, αντικειμενικά άνευ λόγου, την εγχώρια και ευρωπαϊκή δημοσιότητα. Εκτοπίζοντας, μάλιστα, άλλα, κρίσιμης σημασίας ζητήματα και δη χωρίς να προσφέρει μια σαφή ή εναλλακτική πρόταση στη συζήτηση για το ευρωπαϊκό μέλλον.

Του Γιάννη Τζώρτζη
[email protected]

Επ’ αυτού δεν ευθύνεται τόσο η έχουσα τη μητρότητα της ιδέας, που βρήκε απροετοίμαστη μάλλον την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, όσο εκείνοι που ανέλαβαν να μεθερμηνεύουν καθημερινά το περιεχόμενο του ρηθέντος από τη Γερμανίδα πολιτικό.

Παρερμηνεύοντας βάναυσα, φευ, τη σωστή διατύπωση του τίτλου που αναφέρεται στο σχετικό χαρτοφυλάκιο και ο οποίος στα γερμανικά αναφέρεται ως «Schützen, was Europa ausmacht». Τουθόπερ σημαίνει ακριβώς «Προστασία όσων συνιστούν (ή συνθέτουν) την Ευρώπη».

Κατατεθειμένη ως κεφάλαιο μιας νέας πολιτικής από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, οσονούπω νέα πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ιδέα για προστασία των αξιών που συνθέτουν τον πολιτισμό της Ευρώπης δεν δικαιολογεί καν την ένταση που προέκυψε γύρω από το θέμα.

Ωσάν να μην ζούσαν, δηλαδή, στην Ευρώπη οι διάφοροι σχολιαστές και πολιτικοί που έθεταν άμεσα το ερώτημα ποιος είναι σήμερα ένας ευρωπαϊκός τρόπος ζωής: «Τι εννοεί άραγε η Μrs Europe«Frau Europa» κατ’ άλλους- με τον τρόπο ζωής που μας υπαγορεύει;» κ.ο.κ.

Στη βάση της αναγκαίας διευκρίνισης ως προς τον τίτλο του χαρτοφυλακίου, όπου γίνεται αναφορά σε αξίες και όχι σε τρόπο ζωής, αυτονόητο, βεβαίως, είναι πως βασικό στοιχείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού μας συνιστά επίσης και η εν γένει ποιότητα της καθημερινής μας ζωής.

Δεν χρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε να φθάσει κανείς στην αφετηρία του προβληματισμού εκείνων που αντέδρασαν στην ιδέα της προστασίας των ευρωπαϊκών αξιών.

Τούτο, ως επί το πλείστον, συμβαίνει λόγω επινοημένων προκαταλήψεων και σειράς σχετικών στερεοτύπων που έχουν καθιερωθεί τελευταία για ζητήματα αντιμετώπισης οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων.

Ο δε αυτοματισμός αντιδράσεων που παρατηρείται συνήθως, και προβάλλεται αφειδώς, παραπέμπει σε μια άλλη προβληματική, εκείνη της διαπλοκής ανάμεσα σε ΜΚΟ – «μίντια» και κυκλώματα διακινητών.

Το πλέγμα αυτού του είδους συμφερόντων ουδόλως ασχολείται, φυσικά, με τις πολλαπλές συνέπειες από τη μαζική παραβίαση εθνικών και ευρωπαϊκών συνόρων.

Η Ελλάδα έχει καταστεί αντικειμενικά εκ νέου όμηρος μιας τυχοδιωκτικής πολιτικής ανάμεσα στην Άγκυρα και το Βερολίνο, η οποία δεν υπηρετεί καμιά ευρωπαϊκή αξία, αλλά, αντίθετα, υπονομεύει συνολικά το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Τα φθινοπωρινά κύματα «διασωζόμενων» αντανακλούν μια ευκαιριακή επιλογή που εξυπηρετεί τόσο τον Ερντογάν, ο οποίος διακινεί ανθρώπινη δυστυχία με στόχο το κέρδος -χρηματικό συνάμα δε και πολιτικό-, όσο και τις προφανείς ανάγκες ανταγωνισμού της γερμανικής οικονομίας.

Με τη συσσώρευση όμως και τον εγκλωβισμό χιλιάδων μεταναστών στη χώρα μας επωφελούνται πλείστες όσες χώρες, οι οποίες απαλλάσσονται της υποχρέωσης για υποδοχή νέων μεταναστών.

Ανεξαρτήτως όμως των διαφόρων παραμέτρων που καθορίζουν το μεταναστευτικό φαινόμενο του καιρού μας, η Ευρώπη, ως ιστορική αξία και πολιτισμική πραγματικότητα του σήμερα, οφείλει πρώτιστα να προστατεύσει τη δική της πολιτισμική παράδοση και κληρονομιά.

Την οποία πρέπει όμως να σέβονται απόλυτα όσοι απολαμβάνουν τα αγαθά της ευρωπαϊκής φιλοξενίας. Η ανάθεση ενός ανάλογου χαρτοφυλακίου σε Έλληνα αντιπρόεδρο της Επιτροπής των Βρυξελλών, τον Μαργαρίτη Σχοινά, ειδικού βάρους γνώστη των ευρωπαϊκών δρωμένων, συνιστά αντικειμενικά μια εύστοχη κίνηση.

Το κατά πόσον τούτο θα ευνοήσει και την Ελλάδα συνιστά ένα δευτερεύον ζήτημα.

Το πρωτεύον και για εμάς τους Έλληνες ανάγεται στην επιτυχία που θα έχει στο όντως δύσκολο έργο του για την αντιμετώπιση των σημερινών προκλήσεων και για την προώθηση της ευρωπαϊκής ιδέας.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 122 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2019.

Διαβάστε στη «Νέα Σελίδα»: Νεοθωμανικός επεκτατισμός