Φιλαρέτη Κομνηνού: Τα περισσότερα όνειρά μου έχουν εκπληρωθεί

Πρωταγωνιστεί στον «Αρίστο» και μας μιλά για μοναδικές εμπειρίες, τη διδασκαλία και τη νέα γενιά



20 Σεπτεμβρίου 2019 · Ώρα δημοσίευσης: 7:58 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 7:58 μμ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΔΟΜΝΙΚΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ


Φινέτσα και class, ταλέντο και βλέμμα. Μια ηθοποιός με σπάνιο όνομα, ωραία διαδρομή και αταξινόμητες συναντήσεις με πρόσωπα κομβικά για τη ζωή και τον πολιτισμό. Η Φιλαρέτη Κομνηνού πέρασε από τη Φιλοσοφική και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με την παραδοχή όλων ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ευγενές μέταλλο πολυμορφίας και προοπτικών. Γεννήθηκε στη Δράμα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Φέτος θα συμμετέχει στην επανάληψη του «Αρίστου» (από το βραβευμένο με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου» με κεντρικό θέμα τη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη, του φερόμενου ως «Δράκου του Σέιχ Σου») στο θέατρο «Ανεσις» δίπλα στους Μιχάλη Οικονόμου και Γιάννη Λεάκο και σε σκηνοθεσία του γιου της, Γιώργου Παπαγεωργίου.

Της Χρύσας Φωτοπούλου 

[email protected]

Ο Αριστείδης Παγκρατίδης το 1966 καταδικάστηκε τετράκις σε θάνατο από το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης. Η εκτέλεσή του έγινε στο μέρος που ήταν συνδεδεμένο με το όνομά του, το δάσος του Σέιχ Σου. Οι τελευταίες λέξεις που ψέλλισε ήταν οι εξής: «Μανούλα μου, είμαι αθώος». Ο επιτυχημένος «Αρίστος» φέρει όλη την τελειότητα μιας επιτόπου «γέννας». Είναι ένα άλλο θέατρο που οι θεατές το επιλέγουν όταν θέλουν διακαώς ακόμη και την ψευδαίσθηση γεύσης.

Μπροστά από το Γεντί Κουλέ

«Η πιο έντονη, η πιο κερδοφόρα εμπειρία μου από τη χρονιά που πέρασε είναι οι παραστάσεις του “Αρίστου” στη Θεσσαλονίκη, στην πόλη που στοίχειωσε την ιστορία του Αριστείδη Παγκρατίδη. Ζήσαμε έντονες στιγμές, ασύλληπτες. Θα θυμάμαι για πάντα αυτό που γινόταν στα καμαρίνια, όπου έρχονταν να μας βρουν άνθρωποι που γνώριζαν τον Παγκρατίδη ή είχαν συλληφθεί από την αστυνομία την περίοδο της αναζήτησής του επειδή τύχαινε να φορούν παρόμοια ρούχα με αυτόν. Η ιστορία έχει άλλη δύναμη στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Σαν να είναι ακόμη νωπή για τους κατοίκους της. Εκεί που βγήκαμε όμως όλοι αλαλιασμένοι ήταν τη βραδιά που παίξαμε τον “Αρίστο” στο Γεντί Κουλέ, εκεί όπου φυλακίστηκε ο Παγκρατίδης. Μπροστά ακριβώς από το πρώτο κτίριο των κελιών. Εκεί παίξαμε», αναφέρει στη «Νέα Σελίδα» η Φιλαρέτη Κομνηνού.

«Αρίστος»: Ζωντανά επί σκηνής οι ήχοι του κλαρίνου και του μπαγλαμά, το ασπρόμαυρο σκηνικό της αφήγησης να ζουμάρεται, ενώ τραπέζια, λαμπιόνια, σκάφες με νερό, μικρά ποτηράκια του κονιάκ, ντέφια και κεριά πάνε κι έρχονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. «Συμμετέχω σε μια παράσταση που δεν είναι μια κλασικά ορθόδοξη παράσταση. Είναι ιδωμένη από μια άλλη σκηνοθετική ματιά, που προωθεί κυρίως τη μετωπική επικοινωνία με το κοινό. Για εμένα που το βιογραφικό μου σχετίζεται ως επί το πλείστον με το κλασικό ρεπερτόριο, το να μελετώ μια άλλη συμπεριφορά σκηνικά είναι κάτι το πολύτιμο σαν εμπειρία. Ηθελα να το δοκιμάσω και η απόλαυση μέχρι τώρα είναι δημιουργική. Οσον αφορά στον Γιώργο (σ.σ.: Παπαγεωργίου), καμαρώνω για την όλη του καλλιτεχνική έμπνευση. Είναι ένα πληθωρικό ταλέντο ο Γιώργος», συμπληρώνει.

«Η νεότερη γενιά έχει πάθος»

Αξιοποιώντας τη θαρραλέα εκδοχή του εαυτού της, αυτή του αερικού που δραπετεύει, η Φιλαρέτη Κομνηνού συνεχίζει ακάθεκτη και απερίσπαστη. «Στο ξεκίνημά μου είχα προσδοκίες και όνειρα που στο μεγαλύτερο μέρος τους έχουν εκπληρωθεί. Ο κόσμος του θεάτρου με καλοδέχτηκε. Η σχέση μου με τη θεατρική πράξη έχει πάρα πολλούς λόγους να μου δίνει χαρά και έμπνευση. Το γεγονός, βέβαια, ότι διδάσκω με ξανασυστήνει με το θέατρο, καθώς και με τις έννοιες της επιθυμίας και της λαχτάρας. Η νεότερη γενιά έχει πάθος. Παρά τον καταιγισμό θεατρικών παραστάσεων, οι νέοι ηθοποιοί -και με οικονομικό κόστος- επιμένουν να υπάρχουν και να αναζητούν συνενόχους στα όνειρά τους», λέει η Φιλαρέτη Κομνηνού.

Πάμε πίσω, στα πρώτα χρόνια. Για ποιο πρόσωπο, αν ήταν στο χέρι της, θα μαχόταν για την αθανασία του; Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η ερώτηση. Αλλά της άρεσε. «Το όνειρο των φοιτητικών και νεανικών μου χρόνων ήταν ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ο μόνος ήρωας που δεν με απογοήτευσε ποτέ, ίσως γιατί πέθανε και νωρίς. Οι ήρωές μας -όταν μπλέκουν στα γρανάζια της εξουσίας- παθαίνουν μια μετάλλαξη, απογοητεύοντας τους ανθρώπους. Με τον Τσε δεν συνέβη αυτό. Το πρόσωπό του στη γνωστή φωτογραφία έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μου. Το λέει υπέροχα στο ποίημά του ο Τίτος Πατρίκιος: “Να μας κοιτάζεις σαν να ’σαι απέναντί μας με τα φιλήδονα μάτια του θανάτου, να μας χαμογελάς με το χαμόγελο μιας άφθαρτης μεταδοτικής νεότητας”».

Δεν την έχω ρωτήσει ακόμη για τη μεγάλη της αγάπη που είναι τα ταξίδια, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα τα συμπεριλάβει από μόνη της στην κατακλείδα αυτής της κουβέντας. «Είμαι στο μεταίχμιο οργής και θυμού και νομίζω ότι θα περάσω στην ανοσία γιατί δεν αντέχω την ανοησία του κόσμου. Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς χωρίς να μπορούμε να ησυχάσουμε. Εγώ προσπαθώ πάντα να διαφυλάττω την ηρεμία μου, βρίσκοντας αφορμές να δραπετεύω. Πώς; Κάνοντας ταξίδια. Είναι κάτι που με γειώνει και με ισορροπεί», τονίζει.

Ενα πεντάχορδο μινόρε στην ατμόσφαιρα και μια ανδαλουσιανή βεντάλια. Της πάνε και τα δύο. Οπως της πάνε ο ποταμός Γουαδιάνα και η Τσιμισκή.

INFO

«Αρίστος»

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαγεωργίου. Διασκευή – δραματουργική επεξεργασία: Θεοδώρα Καπράλου. Παίζουν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Μιχάλης Οικονόμου, Γιάννης Λεάκος.

Θέατρο «Ανεσις». Από 21/10.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 119 της «Νέας Σελίδας» που κυκλοφόρησε την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2019.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»: 

Νέα εκδοτική προσφορά στη «Νέα Σελίδα» την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου