Η χώρα σε νέες περιπέτειες



28 Ιανουαρίου 2020 · Ώρα δημοσίευσης: 6:23 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 6:25 μμ


Από τις εκλογές μέχρι σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη άλλαξε, σε βάρος των συμφερόντων της χώρας, τον προσανατολισμό της εθνικής στρατηγικής που επί δεκαετίες ακολουθούσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Του Γιάννη Α. Μυλόπουλου *

Πρώτο ζήτημα, η χωρίς προετοιμασία και γι’ αυτό αποτυχημένη επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, η οποία έπληξε τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας και μείωσε το κύρος της διεθνώς.

Η ελληνική διπλωματία, προφανώς έχοντας χάσει επεισόδια, πήγε στις ΗΠΑ για να επιτύχει τη στήριξη των ελληνικών θέσεων και την καταδίκη της τουρκικής επιθετικότητας, σε μια εποχή που οι ΗΠΑ συνεργάζονται στενά με την Τουρκία, έχοντας εμπιστευτεί στον Ερντογάν έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Ζήτημα δεύτερο, η απομόνωση της Ελλάδας από τους φυσικούς της συμμάχους στην Ευρώπη.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, εγκαταλείποντας τη χειρότερη στιγμή τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της ελληνικής διπλωματίας και σπεύδοντας -μόνος αυτός- να δηλώσει στήριξη στους Αμερικανούς στην υπόθεση της προκλητικής και εκτός πλαισίου διεθνούς δικαίου δολοφονίας του Ιρανού στρατηγού Σουλεϊμανί, απομόνωσε την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, οι ηγέτες της οποίας κράτησαν προσεκτικές αποστάσεις από την αμερικανική επιθετικότητα στη Μέση Ανατολή.

Ζήτημα τρίτο, η απομάκρυνση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από την παραδοσιακή στρατηγική των φιλικών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις δηλώσεις στήριξης των ΗΠΑ κατάφερε να στρέψει εναντίον μας το Ιράν και να μετατρέψει την Ελλάδα σε στόχο αντιποίνων.

Επιπλέον, η είδηση ότι η Ελλάδα στέλνει, για πρώτη φορά στην Ιστορία της, ελληνικό οπλισμό στη Σαουδική Αραβία, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για τα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή, δηλώνει το τέλος μιας μακράς εποχής κατά την οποία η Ελλάδα ήταν μέρος της λύσης του προβλήματος και εγγυήτρια δύναμη για την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή.

Ακόμη, η μετατροπή της τουρκικής επιθετικότητας σε διμερές ζήτημα και η εγκατάλειψη του κυριότερου επιχειρήματος της Ελλάδας, ότι, δηλαδή, τα ελληνοτουρκικά σύνορα αποτελούν ταυτόχρονα και τα νοτιοανατολικά σύνορα της ΕΕ, τα οποία ως εκ τούτου η Ευρώπη οφείλει να υπερασπιστεί απέναντι στον εξ ανατολών παραβάτη του διεθνούς δικαίου, αποδυναμώνουν σε μεγάλο βαθμό την άμυνα της χώρας.

Και, τέλος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, απομονωμένη από τους Ευρωπαίους συμμάχους της, κατάφερε να εξαιρέσει την Ελλάδα από τη Διάσκεψη για τη Λιβύη στο Βερολίνο, αποδυναμώνοντας επικίνδυνα τη χώρα σε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα στα κυριαρχικά μας δικαιώματα μετά τη συμφωνία Τουρκίας -Λιβύης.

Φτάσαμε έτσι να εναποθέτουμε σήμερα τις ελπίδες μας στον αμφιλεγόμενο στρατηγό Χαφτάρ και να ακολουθούμε, όχι ως ισότιμοι εταίροι, αλλά σαν αδύναμοι ικέτες τις περιπέτειες της εξωτερικής πολιτικής Τραμπ.

Κι αυτό χωρίς καμία υπόσχεση υποστήριξης των εθνικών μας συμφερόντων, εκτός ίσως από χτυπήματα στην πλάτη και γενικόλογες αναφορές…

Η αδράνεια της ελληνικής διπλωματίας, η στόχευσή της στην επικοινωνιακή διαχείριση των διεθνών σχέσεων και η αδυναμία της να παρακολουθήσει την ουσία του διεθνούς παιγνίου και να αναλύσει πολιτικά τις εξελίξεις είχαν αποτέλεσμα τον αιφνιδιασμό πρώτα και τον πανικό στη συνέχεια της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι σπασμωδικές κινήσεις και οι εσφαλμένες επιλογές που ακολούθησαν συνιστούν αλλαγή προσανατολισμού της εξωτερικής μας πολιτικής και εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους για τα εθνικά μας συμφέροντα, βάζοντας τη χώρα σε νέες περιπέτειες.

* Καθηγητής και πρώην Πρύτανης ΑΠΘ

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»:

Η Γνώμη της «Νέας Σελίδας»: Η αξία της συναίνεσης

Διαχρονικά σφιχτές σχέσεις Γερμανίας – Τουρκίας