Η Ελλάδα σε διεθνή απομόνωση



23 Ιανουαρίου 2020 · Ώρα δημοσίευσης: 6:39 μμ · Τελευταία τροποποίηση: 6:43 μμ


Όπως δείκτης του κλίματος της οικονομίας είναι η ψυχολογία των καταναλωτών, έτσι και δείκτης της αποτελεσματικότητας της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας είναι η εκτίμηση που απολαμβάνει διεθνώς.


Του Γιάννη Α. Μυλόπουλου *

Η Ελλάδα πριν από τις πρόσφατες εκλογές, παρά την οικτρή οικονομική της κατάσταση, είχε καταφέρει να αποκαταστήσει διεθνώς μια ιδιαίτερα θετική εικόνα και να απολαμβάνει την εκτίμηση της διεθνούς κοινότητας.

Πρώτα γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα είχε καταφέρει να κλείσει το κεφάλαιο της κρίσης, βγάζοντας τη χώρα οριστικά από τα μνημόνια, με ιδιαίτερα θετικό διεθνή αντίκτυπο.

Και, δεύτερον, γιατί η Ελλάδα με τη Συμφωνία των Πρεσπών είχε αναβαθμίσει σημαντικά τη διεθνή της παρουσία.

Πράγματι, η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε στον Αλέξη Τσίπρα και στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησής του τη γενναιότητα και την οξυδέρκεια να προχωρήσει, σε συνεργασία με τους βόρειους γείτονες, στη δίκαιη επίλυση ενός χρονίζοντος προβλήματος, με σεβασμό και στις δύο πλευρές.

Κι αυτό σε πείσμα του λαϊκισμού της ΝΔ, που δεν είχε διστάσει τότε, ως αντιπολίτευση, να εκμεταλλευτεί πολιτικά τη συμφωνία, οργανώνοντας εσωτερικό μέτωπο εναντίον της τότε κυβέρνησης.

Σήμερα, βέβαια, μετά την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αποδείχτηκε η διπλωματική σκοπιμότητα της Συμφωνίας των Πρεσπών, καθώς έκλεισε ένα ανοιχτό μέτωπο δεκαετιών, εξασφαλίζοντας τα νώτα μας τώρα που απειλείται η εθνική μας κυριαρχία στο Αιγαίο από τον πραγματικό και όχι από… εικονικούς εχθρούς της χώρας.

Στην αναβάθμιση της εξωτερικής εικόνας της χώρας συνέβαλαν μια σειρά από πολύπλευρες διπλωματικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Τσίπρα.

Από τις τριμερείς και τετραμερείς, κατά περίπτωση, διασκέψεις που ενίσχυσαν τους δεσμούς και αναβάθμισαν τη συνεργασία μας με τις χώρες της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, κι από τις επισκέψεις Τσίπρα στις ΗΠΑ τόσο επί Ομπάμα όσο και επί Τραμπ, όπου ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει τις ελληνικές θέσεις και να αποσπάσει δηλώσεις υποστήριξης από τους Αμερικανούς Προέδρους σε κοινές συνεντεύξεις Τύπου, μέχρι τη συμμετοχή μας στη Διάσκεψη στο Παλέρμο για τη Λιβύη, ύστερα από βέτο του Νίκου Κοτζιά, αλλά και μέχρι τις κολακευτικές δηλώσεις πολλών ηγετών για τα επιτεύγματα της τότε ελληνικής πολιτικής, τα πάντα συνηγορούσαν υπέρ μιας θετικής διεθνούς εικόνας της Ελλάδας.

Αντίθετα, ο σημερινός πρωθυπουργός μέσα σε λίγους μόλις μήνες κατάφερε να αποδυναμώσει και να απομονώσει τη χώρα, σε μια δύσκολη για τα εθνικά μας θέματα ιστορική συγκυρία.

Μόνο μέσα στο 2020 ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε τρεις ακατόρθωτους στόχους.

Πρώτα, να επισκεφθεί τις ΗΠΑ χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία ούτε να παρουσιάσει τις ελληνικές θέσεις σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Αμερικανό Πρόεδρο ούτε και να αποσπάσει δηλώσεις στήριξης της Ελλάδας και καταδίκης της τουρκικής επιθετικότητας.

Δεύτερον, να απομονωθεί από τους φυσικούς μας συμμάχους στην Ευρώπη αλλά και να στρέψει εναντίον μας το μέχρι πρότινος φιλικά διακείμενο Ιράν, σπεύδοντας -μόνος αυτός- να δηλώσει στήριξη στους Αμερικανούς, για την προκλητική και εκτός πλαισίου διεθνούς δικαίου δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Σουλεϊμανί.

Με δυο λόγια, ο Μητσοτάκης κατάφερε να πάει στις ΗΠΑ με έναν εχθρό και να επιστρέψει με δύο…

Τρίτον, κατάφερε να να εξαιρεθεί η Ελλάδα από τη Διάσκεψη για τη Λιβύη στο Βερολίνο, απομονώνοντας επικίνδυνα τη χώρα σε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα στα κυριαρχικά μας δικαιώματα μετά τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης.

Αν, τέλος, συνυπολογίσει κανείς το κυβερνητικό ναυάγιο στη διαχείριση του Προσφυγικού – Μεταναστευτικού, σχηματίζεται μια εικόνα γενικευμένης αποτυχίας σε όλες τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως χώρα.

* Καθηγητής και πρώην Πρύτανης ΑΠΘ

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 137 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2020.

Διαβάστε επίσης στη «Νέα Σελίδα»:

Για μια ακόμα φορά η ΕΕ κομπάρσος και όχι πρωταγωνιστής

Παίγνια σύγκρουσης και ανταγωνισμού στη Μεσόγειο

Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα για την εξωτερική πολιτική